Na de afschuwelijke ervaring met Joran, de grote boze hond, wist ik het zeker: ik ben genezen! Ik hoef geen hond meer! Nu, nog geen maand later, zit ik in de tuin met een puppie op schoot. (18/08/2010) Lees verder

Het was echt een lieve hond. Maar iets klopte er niet bij hem. Behalve de naam (Jordy) was er iets goed mis. Ik kon er alleen geen vinger op leggen. Was hij vals? (28/07/2010) Lees verder

Na dit telefoontje bel ik mijn moeder. “Hang de vlag maar uit! Ik ben afgekeurd!” Ik snap dat het vreemd klinkt, maar ik ben echt zo blij en opgelucht! (30/06/2010) Lees verder

Een paar weken later zit ik, samen met Wessel, bij de keuringsarts van het UWV. Ik ben bloednerveus. Wat nou als hij toch nog mogelijkheden ziet om me aan het werk te houden?  (02/06/2010) Lees verder

Alle twijfels overvallen me. Wat heb ik gedaan? Ik heb mijn ontslag geregeld! Wat nou als ik geen uitkering krijg? O shit o shit o shit! (05/05/2010) Lees verder

Ik geef mijn werk, mijn houvast, op. Ik sla een nieuwe weg in. (...) Dag Beatrixoord, dag werk! Ik ga beginnen met mijn nieuwe leven! (10/03/2010) Lees verder

Even snel de was opvouwen, even snel stofzuigen, even snel afwassen, stofzuigen, etc. etc. Maar waarom snel snel als je de hele dag de tijd hebt? (10/02/2010) Lees verder

De sneeuw valt met bakken uit de lucht. Geweldig! Lang geleden dat het zo wit was overal. Terwijl het er buiten sprookjesachtig uitziet, neemt in Huize Kiel-Windeweer de druk ernstig toe. (23/12/09) Lees verder

Ik vind dat ik genoeg heb gedaan, genoeg heb geknokt. Nu ik weet dat mijn klachten niet op te lossen zijn, wil ik ook mijn leven hiernaar inrichten (02/12/09) Lees verder

Nú snap ik waarom! Het ís gewoon niet te veranderen! Eindelijk lijk ik het te snappen. Hier zal ik het mee moeten doen. Ik hoef niet meer te knokken tegen iets dat ik niet kan winnen. (11/11/09) Lees verder

De fysiotherapeut stelt - eigenlijk heel kort - meteen: “Ik heb uw gegevens bekeken en helaas kan ik niks voor u betekenen”. Sorry????? (23/09/09) Lees verder

Wessel drukt op het knopje van de kelder. Eigenlijk had ik het toen al kunnen weten. De liftdeur gaat open en ik kan nog maar net een paniekaanval onderdrukken. (02/09/09) Lees verder

Ik hoef gewoon helemaal niks. Ik zie het morgen wel. Morgen is gewoon morgen. En nu? Nu is het zondagavond. (12/08/09) Lees verder

Vanaf vandaag heb ik nog maar één verplichting: de revalidatie bij Beatrixoord. Ik voel me vrij! Eindelijk kan ik mijn aandacht in alle rust op één ding richten. (15/07/09) Lees verder

Nou. Daar zitten we dan. Op twee schoolstoeltjes op de gang. Onze rug tegen de muur, uitkijkend op de ramen die de buitenkant van deze afschuwelijke plek laten zien. (10/06/09) Lees verder

Toen mijn vader zich uiteindelijk met krukken kon redden, baalde ik gewoon. Want wat was er nou leuker dan op ons pleintje thuis in de rolstoel van papa rondrijden met onze jonge katjes op schoot. (20/05/09) Lees verder

Het idee dat ik na deze baan niet meer hoef te werken, niet meer hoef te zoeken naar een andere baan, geen reïntegratietrajecten meer hoef te volgen, ja, het voelt goed. (29/04/09) Lees verder

Ik zie wel? Ik kijk nog eens goed naar de weg. Ja, ik zíe wel...maar vraag niet hoe! Er komt me een auto tegemoet. Ik kijk en kijk nog eens. (25/03/09) Lees verder

39 - Al die keren dat ik het niet aan kon, dat ik van ellende op de bank lag. Dat ik echt de puf niet had om naar het werk te gaan. Ik voelde me zo schuldig. (04/03/09) Lees verder

Werk dat ten koste gaat van mijn relaties. Had ik al niet eens gezegd dat ik het zover nooit zou laten komen? Het zou toch beter worden...? (11/02/09) Lees verder

Die avond besloot ik de daad bij het woord te voegen en zat ik op de barkruk in de kroeg vreselijk veel lol te hebben en lekker dronken te worden. Schijt aan MS! (21/01/09) Lees verder

Het was vorig jaar rond deze tijd dat ik mijn eerste aanvallen kreeg. Wat een jaar! Ik weet het nog als de dag van gisteren. ...de mallemolen met als uitslag: MS. Lees verder

Ontspan. Het klinkt zo simpel. Ik móet ontspannen. Ik voel me zo gestresst de laatste tijd! Het werken blijft zwaar. Te zwaar. Maar daar wil ik niet aan. Lees verder

Ik weet dat het werk me even helemaal niet makkelijk afgaat. En ik weet ook dat ik wel vaker van die periodes heb en dat die periodes - normaal gesproken - vanzelf weer overgaan. Dus... Lees verder

De tranen staan in mijn ogen. “Wat moet ik nou? Ik weet het niet meer hoor. Ik ben gewoon zo bang dat als ik me nu weer ziek meld, ik nooit meer aan het werk kom!” Lees verder

Ik kan me niet voorstellen dat ik, Janneke, niet in staat zou zijn om een paar uur te werken. Wat stelt een paar uurtjes nou voor? Jeetje, dat is toch niks? Lees verder

Weer kijken die ogen me aan. (...) Moet ik ook eens proberen. Gewoon mijn waffel houden en niks zeggen! Lees verder

Dít is waar het om draait. Alle zorgen (...) Ze zijn te dragen, zolang ik maar contact houd met de mensen die me echt vreselijk lief zijn. Lees verder

We hadden afgesproken dat dit jaar echt niemand zwanger zou zijn, zodat iedereen lekker aan de borrel kan, maar helaas, het is ons weer niet gelukt! Lees verder

Ik leg de brief op tafel. Ik durf nog niet. Eerst een kop koffie pakken. Ik pak de brief weer. Nee, wacht even, eerst even een sigaretje pakken. (06/08/08) Lees verder

Ik kijk haar aan en vanaf dat moment is het er. De klik! Háár hoef ik niks uit te leggen, zij begrijpt het. Wat een zaligheid! Lees verder

Eindelijk gaat dan toch de deur open en stapt er een keurig geklede man naar binnen. Ik sta op, loop naar hem toe en stel me keurig voor. Lees verder

Zo, dat is eruit. Wat een stroom aan woorden was dat! Ik betwijfel of ik tussendoor wel adem heb gehaald. De man moet me wel een volslagen idioot vinden! Lees verder

Nou, ik had een hoop gewild en verwacht, behalve dit! Wat hij me gaf? Hij gaf me de waarheid, de klootzak. "Ja, je hebt MS". Lees verder

De dagen kruipen momenteel voorbij. Er komt heel weinig uit mijn handen en het liefste lig ik de hele dag op de bank. Lees verder

Het is mijn eerste feestje na de diagnose en ik wil er optimaal van genieten. Helaas gaat het me zwaarder af dan me lief is. Lees verder

Ik hoor mijn naam. Een vriendelijk ogende man kijkt me onderzoekend en bezorgd aan. Ik loop achter hem aan de spreekkamer in. Lees verder

De laatste tijd heb ik geregeld uitgekeken naar de dag dat ik niet meer aan MS zou denken. Nou, geloof me, die dag is gekomen! Lees verder

Zo, dat hebben we ook weer gehad. Klaar! Spullen voor de WIA allemaal keurig op de bus, alle stukken aanwezig. Keurig gedaan. De tranen biggelen over mijn wangen…. Lees verder

Ik wil helemaal geen dingen bijstellen! Ik wil geen dingen afzeggen! Ik wil gewoon doen wat ik van plan was! Verdorie! Lees verder

Eigenlijk is het raar dat vermoeidheid normaal niet serieus genomen wordt - zo niet-acceptabel is, terwijl iedereen het ineens begrijpt en accepteert wanneer je zegt dat je MS hebt. Lees verder

Het zal wel. Ze bekijken het maar. Mij maakt het allemaal niks meer uit. Ik heb gewoon geen zin om me daar ook nog eens druk over te moeten maken. Lees verder

Wat ik echt wil? Ik wil dat mensen van me op aan kunnen. Dat mijn collega’s erop kunnen vertrouwen dat ik de taken uitvoer die ik heb toegezegd. Lees verder

Het voelde heerlijk om weer gewoon op mijn werk te zijn. Iedereen is zo begaan met me! Dat raakt me echt hoor. Ik heb zoiets van: waar verdien ik dit aan? (02/01/08) Lees verder

Wat nou als ik morgen wakker word en ik kan ineens mijn bed niet meer uit? Wat nou als ik vannacht wakker word van de pijn? Wat als ik spastisch word? Lees verder

Het is zo ontzettend niet eerlijk! Ik heb echt zoiets van flikker toch op. Je kunt wel zeggen dat ik MS heb, maar denk je nou echt dat ik daardoor iets laat veranderen? Lees verder

Ik ben het zat om aan iedereen laten zien hoe geweldig ik wel niet met dit alles om kan gaan. Ik ben het zat om anderen gerust te stellen. Lees verder

Als ik uitgepraat ben, blijft het doodstil. Verwacht men nu dat ik in huilen uit ga barsten? (...) Ineens hoor ik mezelf praten. “Zo. Is er nog iemand die een goeie mop kent?" Lees verder

Het hok lacht me uit. Ik doe dreigend een stap naar voren. Ik sta voor het hok.(...) Het is alsof ik bevangen word door één of andere moordlustige oerkracht. Lees verder

Tranen biggelen over mijn wangen. Het snikken komt met diepe halen. Ik kan niet meer stoppen. Wessel! Help me! Hou me vast! Hou me stevig vast! Lees verder

Ik doe mijn best om zo ontspannen mogelijk te zijn. De neuroloog zegt precies wat hij doet. Het enige wat er door mij heen gaat, is dat hij op moet schieten. Hou je kop en prik gewoon! Lees verder

Ik hoor dat er een vloek over mijn lippen rolt. Eerst zachtjes, dan steeds harder. Verdomme! Verdomme! VERDOMME! Lees verder

Op mijn werk reageert iedereen erg geschrokken op het feit dat ik in de scan moet. Lees verder

De volgende dag zitten we bij de neuroloog. Op het patiëntenkaartje zie ik met rode koeienletters letters “SPOED” staan. Lees verder

Een paar weken nadat ik van mijn verdoofde gevoelens af ben, zit ik opnieuw bij de dokter. Dit keer met vage oogklachten. Lees verder

Ik kom omhoog en tot mijn verbazing merk ik dat ook mijn wang doof aanvoelt. Vreemd. En ook de helft van mijn tong klopt niet! (19/06/07) Lees verder

Hoi, ik ben dus Janneke. Vanaf vandaag ga ik mijn prille MS-ervaringen beschrijven op het web en iedereen mag meegenieten! Lees verder