homesitemapcontactA+

1000 gezichten – Frank Visser

Frank Vertelt

“Hoe slechter het gaat, des te meer ik geniet”


MS heeft echt 1000 gezichten, besef ik wanneer ik voor de deur sta van de Fokus-woning (zelfstandig wonen met hulp op afroep) van Frank Visser. Vorige keer sprak ik een jonge vrouw met nog relatief weinig klachten- nu sta ik oog in oog met iemand van 47 jaar die is gekluisterd aan zijn elektrische rolstoel, zwaar hulpbehoevend en alleen in staat om zijn hoofd te bewegen. Ondanks deze beperkingen heeft hij een boek uitgebracht en geeft hij lezingen. Frank heeft Primair Progressieve MS.

Door: Femke Verhoef

Frank verteltWanneer de deur voor mij opengaat en ik Frank zie in zijn elektrische rolstoel realiseer ik mij dat ik hem geen hand kan geven. Omdat ik niet goed weet wat ik moet doen, vraag ik hoe ik hem het beste kan begroeten. Hij geeft aan dat ik bijvoorbeeld een hand op zijn schouder kan leggen.

De hulp heeft de koffie klaargezet en Frank vraagt of ik op het knopje van het koffiezetapparaat wil drukken en een rietje aan zijn koffiekopje wil bevestigingen. “Met bijna alles heb ik hulp nodig. Ik ben eraan gewend geraakt, maar in het begin van mijn ziekte vond ik de afhankelijkheid erg moeilijk. Je ertegen verzetten heeft alleen geen zin”. Midden in de kamer staat een grote kooi met daarin een papegaai genaamd Baco. “Je weet wel, van de Bacardi cola” zegt Frank met een lach. “Baco is mijn maatje”.

Rasoptimist

Al snel zijn we in gesprek over het boek dat hij heeft geschreven: ‘Hoe slechter het gaat, des te meer ik geniet’. Die titel zorgt bij mij voor een opgetrokken wenkbrauw. Natuurlijk is het belangrijk om positief te blijven, maar is er geen grens? Hij vertelt me wat hij met deze titel bedoelt.

Hoe ga je om met tegenslag en hoe blijf je positief? Door zijn progressieve MS heeft Frank leren omdenken. In elke kleine gebeurtenis ziet deze rasoptimist de positieve kant van dingen. Hij is simpelweg niet in staat om bij de pakken neer te zitten. Hij kijkt, zoals hij het zelf zegt, beter dan een ander zónder beperkingen. “In alles schuilt iets moois. Als je wilt dat iets verandert, moet je het doen! Niet afwachten maar handelen. Het heeft geen zin om negatief te denken, positief zijn levert je zoveel meer op.”

Gelijkwaardig

“Pijn heb ik gelukkig niet” vertelt hij. “Ik gebruik wel een medicijn tegen spasmes en daar krijg ik een verschrikkelijk droge mond van”. Tijdens ons gesprek moet hij dan ook regelmatig drinken om verder te kunnen spreken. Frank kan alleen zijn hoofd bewegen. Hij bestuurt zijn rolstoel via een systeem dat hij bedient met de zijkant van zijn hoofd. “Ik rijd per maand zo’n 100 km, naar de supermarkt, de kerk, lezingen. Deze stoel geeft mij een stukje vrijheid. En doordat hij omhoog kan, ben ik op ooghoogte van andere mensen. Daardoor voel ik me gelijkwaardig.”

Wanneer ik – na een alleen maar positief gesprek – vraag wat de MS hem heeft ontnomen, moet Frank diep nadenken. “Die vraag is mij nog niet eerder gesteld, maar ik heb er werkelijk geen antwoord op. Zelf denk ik niet zo; ik voel mij dankbaar voor wat ik nog wél kan en voor mijn herinneringen, bijvoorbeeld aan al de sporten die ik heb gedaan.

Ongeveer zes jaar geleden heb ik God ontmoet, en de kerk voelde als een warm bad. Ik heb daar zoveel mensen leren kennen waar ik dankbaar voor ben. Het heeft veel dingen makkelijker gemaakt. Mijn geloof heeft mijn angsten weggenomen.” Het enige wat hem te binnenschiet is dat hij soms intimiteit mist. “Ooit was ik drie jaar getrouwd en door de MS is dat niet goed afgelopen. Soms mis ik de warmte en intimiteit van een relatie. Dat is natuurlijk ook erg moeilijk, maar het is niet onmogelijk. En ik kan nog heel veel dingen wél en geniet daar elke dag van”.

Een echte sportman

Leven bij de dag; voor Frank is dat de manier om met zijn ziekte om te gaan. Vooruitkijken probeert hij zo min mogelijk te doen.

Frank en papegaai Baco

Frank en papegaai Baco

“Het kost alleen maar energie, en en je weet toch niet wat er gaat gebeuren. Vroeger – voor de MS – was ik een echte sportman. Vooral golfen vond ik erg leuk. Nu kijk ik veel naar sport en nog steeds kan ik voelen hoe lastig het is wat zij doen. Ik put gewoon uit mijn eerdere ervaringen”. Een glimlach trekt over zijn gezicht wanneer hij zich voorstelt hoe het was.

Dat Frank – ondanks zijn vele beperkingen – optimistisch en dankbaar is blijkt uit ons gehele gesprek. Deze man haalt plezier uit de dingen die hij doet. Bijvoorbeeld zijn kookclub. “Een aantal vriendinnen komen soms bij mij koken, voor hen is het een oase van rust hier” grinnikt hij. “Zelf vind ik het gewoon gezellig”.

Op de terugweg naar huis denk ik na over Frank. Hoe knap het is dat hij zo positief blijft, en steeds weer de lach op zijn gezicht kan toveren. Het genieten van kleine dingen en het doorzettingsvermogen. Geen idee of ik hetzelfde zou kunnen als ik in zijn situatie zat.

Neem eens een kijkje op de website van Frank of reageer hieronder op dit artikel. Dat wordt zeker gewaardeerd.

Website: www.frankvertelt.nl
Boek: “Hoe slechter het gaat, des te meer ik geniet”.

MSzien – Jaargang 16, maart 2017
Naar de inhoudsopgave MSzien 2017 nr. 1

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *