homesitemapcontactA+

Realiteit

Blog Liva

Ik kan niet geloven dat mijn agenda vanaf nu is gevrijwaard van afspraken met de bedrijfsarts, de HR-adviseur, contacten met een leidinggevende uit een gevoelsmatig grijs verleden, de werkcoach, de arbeidsdeskundige. Dag Wet van Poortwachter! Dag logboeken, dag schema’s, dag berekeningen!

De parttime baan die zich vormde rond het geregel en gecommuniceer met al deze partijen werd een tweede natuur. Pas nu de uitspraak van het UWV definitief is, doorzie ik waarom de Wet van Poortwachter zo is vormgegeven. En snap ik waarom je al die ijkpunten – dat getouwtrek, het verantwoorden, die frustratie en de vinger aan de pols – nodig hebt om na twee jaar de uitslag goed te kunnen ontvangen.

Die uitslag? Dat was nogal een ding. In de aanloop kreeg ik overwegend twee adviezen: 1. Waarschijnlijk kun je geen aanspraak maken op enige vorm van WIA, en
2. Het UWV is als een blackbox; je stopt er wat in, maar je hebt geen idee hoe en aan welke kant het er weer uit komt. Dus: ontspan.

Aanpakkersmentaliteit

Het eerste advies zorgde met name dat ik de hele WIA-aanvraag als een ‘moeten’ zag. Een verplicht onderdeel waar ik een vinkje voor moest halen omdat het nu eenmaal zo hoorde. Vanuit het oogpunt efficiëntie las ik mij in over loongerelateerde uitkeringen, maar sloeg ik de hele sectie over totale afkeuringen en IVA’s over. Ondertussen stond elke cel in mijn lijf strak van de spanning en draaide mijn hoofd overuren.

Hoe doet men dit? Leven met MS, en vervolgens wérken met MS? Hoe ga ik dit financieel rondbreien? Wat doe ik bij een nieuwe werkgever wanneer de volgende schub zich aandient? Waarom lukt het na twee jaar nog steeds niet om ‘duurzaam’ aan het werk te zijn? Ik ontving bemoedigende schouderklopjes voor mijn aanpakkersmentaliteit. Wat men niet zag was de angst en de paniek die menig slapeloze nacht introduceerden. Ik hield mij vast aan mijn credo om meer onverschrokken in het leven te staan en de dagen te nemen zoals ze zouden komen.

Geen functies geselecteerd

Het tweede advies deed mij niets. Leuk en aardig die onvoorspelbaarheid van het UWV; ik wilde enkel dat het ‘moetje’ zo snel mogelijk achter de rug zou zijn. Ik verwachtte niets, ik hoopte niets. Wieberen, ASAP! Natuurlijk was het juist die eigenzinnigheid die mij overrompelde. Want tijdens een afspraak met de arbeidsdeskundige waar ik mij met een kwartier gemakkelijk van af wilde maken, veranderde plotsklaps de manier waarop ik naar mijn werkende leven en de aanvraagprocedure keek.

“Om u alvast gerust te stellen kan ik vertellen dat u hoe dan ook aanspraak kunt maken op een vorm van WIA”. Het gesprek startte hiermee alleszins rustig. “Wat? Hoe kan dat?”, stamelde ik. Stap voor stap werd de besluitvorming uitgelegd. Bij het onderdeel waarbij de lijst met beperkingen door een database van functieprofielen was gegaan, knakte ik.

Na de zoveelste functie die het niet was geworden, onderbrak ik de arbeidsdeskundige: “Mijn excuses. Dit is duidelijk. Kunt u mij vertellen wat ik wél kan”? Het werd stil in de kamer. Ik kreeg het overzicht toegeschoven en las de woorden ‘geen functies geselecteerd’. Vetgedrukt. “Dat betekent geen inkomsten, dus 100% inkomensverlies, waarmee we op een volledige arbeidsongeschiktheid uitkomen.”

Mentale versies

De mokerharde klap incasserend startte ik een verhaal over de twee mentale versies van mijzelf. Ik zette de energieke, alleskunner af tegen de onvoorspelbare, chronisch zieke. Niet kunnen werken zoals ik tot 2 jaar geleden deed, arbeidsongeschikt verklaard worden… Deze opties bestonden niet in mijn wereld. Gewoonweg omdat ik ze weigerde te geloven. Het alternatief? Dat was waar de moeilijkheidsgraad lag. Waar ik zocht en zocht en zocht, maar nooit een antwoord vond.

Ineens zag ik waarom ik überhaupt in deze situatie was beland. Ik begon aan het onder ogen komen van mijn realiteit.

Liva

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *