homesitemapcontactA+

Monoloog versus dialoog

Wetenschapsvertaling. Veel onderzoekers doen hieraan mee. Blogs schrijven, lesgeven op scholen, televisieoptredens… Maar waarom?

00000communicatieEnerzijds is het een pré als je door wilt groeien in de wetenschap. Instanties die onderzoekssubsidies verstrekken, kijken naar de impact van je onderzoek op de maatschappij. Wetenschapsvertaling is dan een goed middel om zoveel mogelijk mensen te vertellen over jouw onderzoek. Anderzijds vind ik wetenschapsvertaling gewoon leuk. En die laatste reden is voor mij de belangrijkste motivatie om scholen te bezoeken en mijn verhaal op (digitaal) papier te zetten.

Zoals aangegeven zijn er veel verschillende manieren om wetenschap te vertalen. In de afgelopen twee jaar heb ik bijvoorbeeld een aantal blogs en columns geschreven. Op deze manier vertel ik mijn verhaal aan een, voor mij, relatief onbekend publiek. Ik zend een bepaalde boodschap uit, hopende dat het onderwerp boeiend is, het duidelijk op papier staat en het natuurlijk vaak wordt gelezen. Maar of al die doelen behaald worden, weet ik eigenlijk helemaal niet.

Tijdens schoolbezoeken vertel ik ook een verhaal en is het publiek bekend (deze zit immers voor mij). Een belangrijk onderdeel is de interactie met dit publiek. We krijgen altijd veel input tijdens de workshops; de leerlingen zijn geïnteresseerd, stellen vragen en zijn (of worden) vaak erg enthousiast. Zeker wanneer ze ‘echte’ hersenen, gegoten in hars, te zien krijgen! De fascinatie die merkbaar is bij het publiek, werkt erg aanstekelijk. Hierdoor ontstaat er een versterkende werking en ga ik zelf nóg enthousiaster vertellen over mijn werk.

Het grootste contrast zit hem dus in de vorm van de wetenschapsvertaling: het houden van een monoloog (het bloggen) of het houden van een dialoog (hersenles geven). Het kan heerlijk zijn om een verhaal op papier te zetten en je mening te ventileren zonder dat er direct allerlei vragen komen. Wanneer je een verhaal vertelt is het super leuk om te zien als mensen geboeid zitten te luisteren.

Het voordeel van een dialoog vind ik dat ik sneller kan aftasten wat de kennis van het publiek is en hier vervolgens op kan inspelen. Bij een monoloog mis je deze belangrijke feedback, waardoor de kans bestaat dat ik iets te ingewikkeld uitleg en de lezer afhaakt. Of andersom: ik leg iets op een te simpele manier uit, waardoor een lezer met enige achtergrond alsnog afhaakt.

Daarnaast geeft een dialoog voor beide partijen (de zender en de ontvanger) verdieping: het publiek kan vragen stellen die hen bezighoudt en de wetenschapper krijgt te horen wat er leeft onder de mensen. Oftewel: een win-win situatie.

Wetenschapsvertaling is dus een kwestie van zenden én ontvangen. Omdat deze blog wederom een monoloog is vanaf mijn zijde, wil ik jullie, het publiek, graag oproepen om mij te laten weten wat jullie vinden, denken en wat er bij jullie leeft. Dat mag een reactie zijn op deze of voorgaande blogs of suggesties voor onderwerpen waarover ik kan schrijven (zodat het beter aansluit bij het publiek).

Je kunt me een e-mail sturen naar post@quintenvangeest.nl. Laten we van dit monoloog een dialoog maken!

Quinten van Geest, juli 2015