skip to Main Content
Closing The Ranks In Doesburg

Closing the ranks in Doesburg

Closing the ranks in Doesburg

Wat kun je doen, als MS-patiënt, als er iemand in jouw buurt is die besmet is met het coronavirus?

Zo snel mogelijk wegwezen zou ik zeggen. Zoek het isolement. Kies voor de veiligheid. Zorg ervoor dat je niet besmet raakt.

Een voorbeeld uit de praktijk

Closing the ranks in DoesburgZaterdagavond 19.00 uur: WhatsApp bericht van Greetje, mijn echtgenote: kleinzoon Faas waarschijnlijk besmet met corona. Ik maak mij zorgen. Niet zozeer om hem. Hij is 5 jaar jong en sterk als een beer.

Maar wel om moeder Reni, mijn dochter. Zij behoort tot de kwetsbare groep. Advies van de artsen: Reni moet geïsoleerd worden van haar zoontje. In quarantaine, dus. Dat treft haar dubbel. Reni wil zoonlief troosten omdat hij ziek is, maar kan het niet omdat zij niet dichtbij hem mag komen.

Het is een wreed virus: Het valt onze dierbaren aan en rukt hen tegelijkertijd van hen los.
Reni, als MS-patiënt, kiest ervoor om in quarantaine te gaan. Weg van haar zoontje; een harde, maar verstandige keuze.

Maar wat kun je doen als jij zelf gezond en niet besmet bent, maar wel een MS-patiënt in de buurt hebt, bijvoorbeeld in je gezin of in je familie?

Ervoor zorgen dat jijzelf niet besmet raakt. Sociale onthouding: Ja. Bijdragen aan het opbouwen van groepsimmuniteit: Nee.

Wat kunnen wij intussen doen, als ouders, gezond en niet besmet. Wat voor mogelijkheden hebben wij? Ons motto is al jaren: MS heb je niet alleen. Dus we willen wel, maar wat kunnen we?

Ook hier een voorbeeld uit de praktijk dat aansluit op Reni’s keuze voor quarantaine

Ik ontvang het WhatsApp-bericht over Reni in Bangladesh waar ik op verzoek van de PUM* ben voor een project in een ziekenhuis. Wat te doen? Een dilemma, want wat kan ik? Toch vind ik nietsdoen geen optie. Ik besluit eerder dan gepland terug te keren.

Kleinzoon blijft thuis in Utrecht en Reni komt bij ons thuis in Doesburg, een kleine gemeente tussen de Gelderse IJssel en de Oude IJssel. Op de eerste verdieping, in quarantaine. Ik krijg de tweede verdieping, ook in quarantaine, want ik kom terug uit één van de armste en dichtstbevolkte landen ter wereld, waar zo’n virus onbelemmerd zijn gang kan gaan bij gebrek aan adequate beheersingsmogelijkheden.

Met quarantaine van de patiënt en sociale onthouding door de nabije omgeving doen we het maximale wat mogelijk is in deze omstandigheden. Closing the ranks, zoals Engelsen zeggen als ze willen aangeven de gelederen te willen sluiten, solidair te willen zijn met de zwaksten, om zich te verdedigen tegen de boze buitenwereld. Closing the ranks in Doesburg dus. Het opbouwen van groepsimmuniteit laten we lekker aan anderen over.

Dat motto zou ik ook iedereen willen meegeven. Laten wij in de omgeving van mensen met MS ons vooral bezig houden met closing the ranks, dan moet het goedkomen.

Jan van Amstel, voorzitter MS Vereniging Nederland

Iedere actie, iedere euro, helpt ons om de stem van mensen met MS te blijven vertegenwoordigen.
Je kunt de MS Vereniging op verschillende manieren steunen.
Help mee

* de PUM is een organisatie van vrijwilligers die experts uitzendt voor ondersteuning van bedrijven en organisaties in ontwikkelingslanden

Dit bericht heeft 5 reacties
  1. Lieve Jan, Reni en Faas,
    MS het scheelt maar één letter (E) en toch zijn er raakvlakken in het dagelijkse leven van beide aandoeningen. Waar Reni en Jan met wijze woorden vast leggen wat MOET gebeuren. Wordt er niet getwijfeld en zonder discussies over dilemma’s heen gestapt.
    Wat moet, moet! Anders ligt reuzendoder covic-19 op de loer om genadeloos toe te slaan. Ik ben erg blij Jan dat jij ook jezelf in quarantine heb geplaatst om zeker te zijn “veiligheid” is het sleutelwoord!

    Wat mij ook opvalt tussen de regels door is de realiteitszin. Niet boos, gefrustreerd of verwijtend naar de politiek. Zij doen hun best, zondermeer! Maar om mee te werken aan groeps immuniteit!? Nee daarin kiezen jullie gelukkig een eigen heilzame weg. En gelijk hebben jullie.

    Die ene letter staat voor ME (myalgische encefalomeylitis) een moeilijk uit te spreken woord maar je zal het maar hebben! Mijn nicht, “Denise” dochter van Emiele, had 30 jaar ME en is op de leeftijd van 45 jaar overleden. Aan ME? Nee!

    ME is pas als meurologische multisysteemziekte op 19 maart 2018 erkend door de Gezondheidsraad. Op de heugelijke dag dat ik als cross-over nierdonor het leven terug gaf aan een onbekende nierpatiënt. Super trots dat ik hem of haar mocht helpen. Helaas nooit iets gehoord; jammer!

    Mijn nicht overleed uiteindelijk aan agressieve borstkanker. Kwalijke detaille is, dat door haar ME klachten Dennise niet serieus werd genomen door haar arts en specialisten. Daar waar op de dag van vandaag ME patiënten nog dagelijks mee worden geconfronteerd.

    Ik had een interview voor Dennise geregeld bij het Noord Hollands Dagblad. Op de dag dat Dennise overleed werd het interview geplaatst. De aanhef –

    IK HAD NOG NIET DOOD GEHOEVEN!

    – was groot en vet gedrukt als een aanklacht naar de medici die Dennise niet serieus hadden genomen. Twee jonge dochters en partner liet zij ontredderd achter.

    Ik wil jullie het verhaal van een boze en gefrustreerde ME patiënt niet onthouden, omdat het zo in schril contrast staat met het verhaal van Reni, Jan en zoon Faas.

    Het is vaak een kreet vanuit het duister en als ME Warrior begrijp ik de onmacht en frustratie. Daarom loop ik voor hen de 40 km met de Nijmeegse vierdaagse om aandacht te vragen voor dagelijks onnodig lijden. Dit staat het in het thema: ME is geen Chronische vermoeidheidsyndroom.

    Het is nodig om hier een duidelijke lijn te trekken. Het betekent niet dat CVS patiënten meer of minder lijden dan ME patiënten. Het verschil is o.a. dat ME patiënten niet kunnen herstellen van de uitputting na ’n geringe inspanning. CVS is een samenvatting van kanker aids enz.

    PS: Let niet op mogelijke taalfouten want ik lees daar nogal eens overheen en wijziggen kan niet als het eenmaal is geplastst.
    Bvb sorry?
    René Robert

    Gefrustreerd
    Ik merk dat ik een beetje kotsneigingen krijg van het hele Corona gedoe. De toespraak van de Koning was de druppel. Niet omdat daar iets mis mee was hoor, juist niet. Het is precies wat mensen nodig hebben.

    Maar na zoveel jaar noodgedwongen ‘in quarantaine’, dood- en doodziek zijn, alles los moeten laten en op moeten geven, mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid, mijn eigen bedrijf en inkomen, vrienden, hobby’s, zelf om boodschappen kunnen, uitgaan, shoppen, verjaardagen bezoeken en – al was het maar heel éven – naar buiten kunnen…

    En zo zijn er velen, zónder ook maar 1 zorgverlener die in actie komt en geen enkel ziekenhuis waar je terecht kunt, omdat je temperatuur zo ver daalt, je hartslag absurd hoog stijgt, je niet meer in staat bent om normaal adem te halen, je verlammingsverschijnselen hebt, de spasmes of spierkrampen niet meer stoppen en de ontstekingswaarden zó hoog zijn dat je niet meer weet waar je het moet zoeken van de pijn.

    Je staat er #@$% helemaal alleen voor met Lyme of ME. Zonder begrip, zonder medeleven, zonder artsen, zonder behandeling, zonder vergoeding, zonder uitkering of enige andere tegemoetkoming van de overheid en… zónder geïnstrueerde luisterlijn.

    Een fucking luisterlijn nota bene!?!? Voor wie, voor de Coronapatiënten die het zwaar hebben??
    Neeeee, voor mensen die zich eenzaam voelen, angstig zijn en zich zorgen maken DOOR DE MAATREGELEN! Voor de gezónde mensen #@$%!

    Ik kan dit niet eens schrijven zonder te vloeken en dat is voor het eerst sinds die kuttijd in een donkere slaapkamer.

    En weet je? Ik ben er uit na 12 jaar ellende, waarvan 4 in quarantaine. Ik kan weer léven, al is het soms nog ‘voor spek en bonen’ en ik kan weer werken, al is het parttime. Niet dankzij de fantastische zorg. Niet dankzij buitengewoon goede maatregelen vanuit de overheid, niet vanwege behandelingen die je vanzelfsprekend vergoed krijgt (not) en al helemaal niet vanwege de psychische ondersteuning.

    Nee, als je er al uitkomt, is dit omdat patiënten en hun partners of familieleden hun spaarrekening plunderen of fundraisingacties opzetten om privéklinieken, vaak in het buitenland, te kunnen bezoeken in de hoop daar beter geholpen te worden dan hier.

    Omdat we leren wat de geneeskracht van onkruid is, bij gebrek aan effectieve medicatie. Omdat we merken dat de pijn afneemt als we klei doorslikken, een slang in onze reet stoppen, urine drinken, enz., uit pure wanhoop en onmacht, omdat er geen professionele behandelingen zijn.

    We leren álles over voeding, over organen ondersteunen, over gifstoffen afvoeren, over ontstekingen remmen en infecties bestrijden met middelen die we bij de groenteboer kunnen kopen of in de tuin kunnen plukken, omdat het de arts ontbreekt aan kennis en hij dit zo wil houden.
    En dit doen we grotendeels alléén, omdat we te ziek zijn om gezelschap te kunnen verdragen, omdat de artsen het niet serieus nemen dus familie en vrienden ook vaak niet, omdat er niemand vanuit de overheid of de RIVM op de hoogte wordt gesteld HOE ernstig de ziekte is en HOE zwaar de patiënten het hebben.

    Deze hele Corona situatie is heus zwaar voor iedereen die de Koning noemde, voor mensen die hun bedrijf kwijt raken, hun ouders niet meer kunnen bezoeken, sociale activiteiten moeten missen, maar ook voor de zorgverleners die overuren draaien om iedereen te kunnen helpen. Maar een luisterlijn voor gezonde mensen die last hebben van het eenzaamheidsvirus door de maatregelen?

    Kom op zeg, laat me niet hysterisch huilend lachen. Bedenk gewoon wat je allemaal nog wél kan en denk dan aan al die mensen die al 5, 10 of 20 jaar ‘in quarantaine’ leven, waar niemand naar omkijkt, die vaak geen andere uitweg meer zien dan op een dag opgelucht uit hun helse leven te stappen of na jaren onbehandeld ziek zijn ‘eindelijk’ overlijden aan orgaanfalen, net als bij Corona.

    Ga eens bedenken wat je voor DIE mensen kunt betekenen ipv zielig zitten zijn omdat je je sociale leven “al twee weken” mist.
    Asjeblieft zeg.

    En als je er anders over denkt, reageer dan maar gewoon niet zolang je de hierboven geschetste situatie niet kent of niet van dichtbij heb meegemaakt, want je hebt geen idee… Met het allergrootste inlevingsvermogen heb je nog altijd geen flauw idee van het leed bij een chronische ziekte zoals Lyme en ME.
    Nina
    Moezijniszooo.blogspot.nl

  2. hoe moet je in quarantaine als iemand thuis de corona zou hebben, waar kan je dan terecht? Heb geen geld voor dagen lang in hotel te zitten.

    1. Hey Jan,
      Lees dat je in een vergelijkbare situatie zit. Close the ranks, zou ik willen zeggen. Hou je taai.
      Groet,
      Jan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top