homesitemapcontactA+

Humeurmanagement

Marja Morskieft

Nu we met de redactie van MSzien een themanummer over Humeurmanagement* maakten, dacht ik er vaker over na.

humeurmanagementDisabilitymanagement  kende ik wel: alle werkzaamheden die je moet verrichten om als mens met makke een beetje normaal te kunnen functioneren in deze samenleving.

Dat werk bestaat, naast eindeloos uitleggen wat je mankeert en nodig hebt, vooral uit achterhalen wat regelgeving en beleid voor je kunnen betekenen, hoe ze voor je karretje te spannen (een ‘calculerende gehandicapte’ te zijn, zoals ooit een cynische staatssecretaris het noemde) en meer van dit soort dodelijk vermoeiende en humeur bedervende klussen.

En wachten. Wachten op assistentieverlening van de NS, die niet op komt dagen. Waardoor je anderhalf uur op de volgende reisgelegenheid moet wachten.
Wachten op de arts die de uitslag van een foto zal doorbellen – niet dus waardoor je de volgende morgen veel telefoontjes moet plegen om erachter te komen dat er niets aan de hand is. Toch fijn, na een onrustige nacht.
Wachten op de revalidatiereparateur die een nieuw voorwiel komt brengen. Wachten tot je een goede dag hebt, in een verder moeizame week wat lijfperikelen betreft.

En al die wachttijd is geen verloren tijd: je kunt volop aan humeurmanagement doen. Voor mij betekent het dat ik altijd een blocnootje onder handbereik heb. Want als je gedwongen bent om te wachten, vallen je de wonderlijkste zaken op.

Zo zit ik nu in een overvolle trein op mijn scootmobiel – reizen is ook een soort wachten – tussen acht mensen, van allerlei leeftijden, en verschillende afkomst. Vier ervan zijn met hun smartphone bezig, één met haar hondjes, één bekijkt me meewarig. Maar ja, gebruik maar eens een laptop, gezeten op een scootmobiel! In een schommelende trein. Zo’n model heb ik nog niet langs zien komen op de Supportbeurs.

Een mevrouw in een elektrische rolstoel lacht hardop tegen haar IPhone, een Eritrese jongen met een hippe vouwfiets tuurt bezorgd naar de beurskoersen. Twee Brazilianen bespreken het strandweer. Muito frio (erg koud). Ze hebben gelijk, het is 25 graden. Ze overwegen in de stad uit te stappen, hun zinnen zingen. Er is weinig voor nodig om me een goed humeur te bezorgen vandaag.

Het was de laatste maanden hard werken mijn humeur op peil te houden. Pijn beheerst veel nachten en de zoektocht naar verlichting mijn agenda en energievoorraad.

Ik had daardoor geen tijd om het weer op te merken. Hoewel het toch vaak een sfeerbepaler is, een verschijnsel dat ook mijn fysieke toestand bepaalt. Zon staat voor een  vrolijke kijk op het leven en soepele spieren. Voor mooie herinneringen aan warme landen, Braziliaanse muziek en zwemmen in een lauwe zee naast een schildpad van drie meter doorsnee. Echt gebeurd.

Grijze luchten maken me actief. Ik zie ineens alle klussen die ik lang liet liggen, onkruid in de voortuin, regelbrieven op mijn bureau. Aan het werk! Helaas gaan grijze luchten vaak gepaard met een hoge luchtvochtigheid die me plat slaat, loden benen een daas hoofd bezorgt. De klussen blijven liggen en ik moet op zoek naar manieren om mijn chagrijn te lijf te gaan. De frustratie dat je niet kunt doen wat je wilt!

De remedie: een plan B. Ik neem vrij en vlucht in een favoriet boek of lievelingsmuziek. Maar vanzelf gaat dat niet, je humeur managen in combinatie met een grillige kwaal. Het is werken. Steeds je grenzen verleggen en accepteren dat je dit nu niet (meer) kunt.

De Brazilianen reden toch mee tot Zandvoort. Paciência (geduld, ach, je moet het gewoon doorstaan!)

Marja Morskieft, augustus 2017

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek: Chico Buarque : Tua Cantiga
https://www.youtube.com/watch?v=dk8arhNQta0

*Rene Gude, filosoof en voormalig Denker des Vaderlands, omschreef zo zijn inspanningen om zijn moreel hoog te houden tijdens zijn terminale ziekte.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *