skip to Main Content

Krokodil

Krokodil

Column Marja Morskieft:

Ik ben de laatste tijd nogal met krokodillen bezig. Grote: die liggen  stil te slapen in het water en kruipen dan langzaaam- uit- het waaater- en HAP! Ze bijten in je bil…

paarse krokodilOf kleine kroko’s, die graag een kindje lusten in plaats van de eeuwige bananen waar krokodillen van schijnen te groeien. Zeggen papa en mama krokodil. Tot de kleine een supersterk meisje tegenkomt dat hem speels PLONS in het water gooit. Dan beseft de kleine krokodil dat hij héél veel bananen moet eten wil hij ook zo sterk worden. Tijd voor het fruithapje!

Een begrijpelijke, overzichtelijke wereld.

In de grote mensen wereld kom ik echter paarse krokodillen tegen. Sinds een tv reclame weet iedereen waar een paarse krokodil voor staat: een onzinnige bureaucratische hindernisroute in de zorg. Er zijn huisartsen die een stempel van een paarse krokodil hebben aangeschaft die ze op overbodige formulieren zetten. Patiënten hebben die mogelijkheid niet, wij kunnen alleen maar zeuren. Terwijl we er het meeste last van hebben, durf ik te beweren.

Zo heb ik nu een paarse krokodil op mijn rug.

Omdat ik een hardnekkig rugprobleem heb zocht ik een passende therapie bij een fysiotherapeut. Dat ging een lange weg worden, voorspelde hij en dat geloofde ik meteen. Iets dat al een decennium aan ettert is niet in een maand weg. Hij had een plausibel verhaal over een instabiel fundament, verkramping hier en helling daar; vooruit, hij geloofde dat we dat zouden kunnen verbeteren, dan zou ik dat ook maar doen.

Welgemoed begon ik aan het vergoedingencircus. Bellen naar het MS-team van het  ziekenhuis: dit leek me nu een uitgelezen klusje voor de MS-verpleegkundige. Uitzoeken wat ik nodig had voor een vergoeding – dit was immers een bekend MS probleem – en een telefonische afspraak bij de revalidatiearts regelen. Ze had bij onze laatste afspraak gezegd: belt u gerust als ik iets kan betekenen. Nou nee hoor, vond de receptioniste, en bovendien: ik was al anderhalf jaar niet geweest, wie was ik helemaal, ze kon  me niet eens vinden in het systeem, ik moest zelf maar voor een verwijzing zorgen. Bovendien had de MS-verpleegkundige  pas over twee weken tijd.

Dus belde ik zelf de revalidatiearts in hetzelfde ziekenhuis, gespecialiseerd in MS, die me al uitgebreid onderzocht had voor dit probleem. Werkt in een orthopedische kliniek, is hier niet bekend, zei de receptioniste.

De orthopedische kliniek gebeld: mevrouw is hier niet bekend, ze werkt in het MS-team in uw ziekenhuis. De volgende morgen – tja, ik moet altijd even iets kapot gooien en opruimen na zoveel frustratie – belde ik het MS-team in het ziekenhuis weer. Uiteindelijk kreeg ik een secretaresse die moeilijk zei: nou ja, een verwijzing voor fysiotherapie, ik weet niet of dat telefonisch kan, beter een afspraak maken. Daarvoor hebt u een verwijzing van de huisarts nodig want u bent hier al dertien maanden niet geweest.

Zucht. Ik maakte een afspraak met mijn nieuwe huisarts, die me nog niet goed kende dus het werd een heel verhaal en natuurlijk kreeg ik toen de verwijzing voor de revalidatiearts mee.

Ik probeerde nog even met het Zorgdomeinnummer dat ik nu verworven had, een telefonische afspraak te regelen maar nee, ik moest toch echt zelf gezien worden, al had de revalidatiearts me dertien maanden geleden uitgebreid onderzocht op dit probleem. Foto’s gemaakt, therapie uitgeprobeerd etc etc.

Dit verhaal gaat veel geld kosten. Eigen bijdrage, tochtje ziekenhuis en dan rekende ik acht telefoontjes tegen mijn alleszins redelijk tarief en het kostbare porselein dat ik aan diggelen smeet nog niet mee.

Als ik niet verging van de pijn had ik de handdoek al in de ring gegooid. Of iets anders, breekbaars.

Zo zijn nu eenmaal de regels van de zorgverzekeraar! Alle betrokkenen vonden het ‘vervelend’ voor mij. Het kost het ‘systeem’ ook veel geld, dat heen en weer gezwerf tussen zorgverleners maar men ondergaat het lijdzaam.

Ondertussen zit ik met die paarse krokodil op mijn rug. Ik zou graag iemand bijten.

Marja Morskieft
Juli 2019

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek: Prince: Purple rain

Dit bericht heeft 0 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top