Oud en grijs.

(Column Marja Morskieft)

Versenioring, pensioentekorten, wachtlijsten in de zorg bij de kniestraten, tekort aan verpleeghuisplaatsen, grieperige ouderen die ziekenhuisbedden ‘bezetten’. Nooit genoeg zorgpersoneel om voor de komende hausse aan ouderen te zorgen. Ze hangen als doembeelden rond in het denken over de ouder wordende mens.

Lastig type voor de vooruitgang, die ouder wordende mens.

Kan niet pinnen want is niet meer in staat al haar codes uit elkaar te houden. Leert niet meer te appen en op die manier de boodschappen  te bestellen. Laat staan een intelligente koelkast af te lezen. Kan niet meer in het eigen huis wonen vanwege de trappen, drempels en het onhandige sanitair, durft niet meer te reizen met het OV want enge poortjes, nooit verzekerd van een zitplaats of toilet.

De vrolijke senior op tv met Zwitserleven-gevoel is een uitzondering. Ik ken ze wel, ze vliegen tien keer per jaar naar verre oorden om milieuvriendelijk te wandelen.  Maar iedereen met zorgbehoeftige ouders (op de wachtlijst voor een plaats in een verpleeghuis) kijkt met  een wrang gevoel naar die reclame.

Nee, in deze maatschappij, in deze cultuur van jong, snel, mooi en productief, zonder lek of gebrek, is het niet fijn om oud te zijn, denk ik soms in een sombere bui. Waarop dan volgt: ik word maar niet oud. Waarbij ik voor het gemak dan maar vergeet dat ik al als zo’n krakkemikkige senior leef: rustig levenstempo, middagdutje, verhoogde toiletpot en vastgrijphendels en scootmobiel. Pillen en dubben over een volgend hulpmiddel. Zodat ik als lotgenoot en medestander aangesproken word als ik rondrijd op mijn scoot. Hoewel ik nog geen grijs, makkelijk kapsel heb. Dat u het maar weet. Ik draag een paardenstaart.

Ik sta bij de ingang van de bibliotheek voor een poëzie’event’.

Een oudere dame met stok schuifelt voorbij en vraagt na enige aarzeling: “Bevalt -ie? Ik heb er ook één aangevraagd, deze zomer. Ik wacht al een half jaar op het weghalen van de drempel van mijn schuurtje.” Ik knik meelevend; van bureaucratische stroop heb ik kaas gegeten en ik zeg: ”Laat uw meest pinnige buurvrouw elke week bellen en informeren hoe het ermee staat. Zeurende mensen worden eerder geholpen.” Dat is nieuw voor haar, ze is van de generatie van ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’.

Bij een oliewinkel – ja, vroeger kocht je stookolie, nu olijfolie in kannetjes – klim ik van mijn scoot: het is winter dus de deuren zijn dicht, ik kan niet naar binnen rijden. Een goed gekapte, duur geklede madam bekijkt vanachter haar rollator mijn onhandige gemanoeuvreer en voegt me toe: ”Ze willen me ook op zo’n ding, nou, mij niet gezien!” Voorzichtig duwt ze haar rollator over de ongelijke tegels van de stoep  en knikt moeizaam: ”Sterkte.”

Een oude heer getooid met een Borsalino pakt mijn arm bij het verlaten van de winkel: “Is -ie makkelijk te bedienen, mevrouw? Vanmiddag komen ze bij me langs voor een proefrit.” Ik stel hem gerust: een kind kan de was doen en daarna onbekommerd scheuren. “Mijn hobby”, zeg ik. Hij lacht opgelucht.

Kijk, hier krijg ik nu een goed humeur van.

Ik rijd naar huis en fantaseer over de toekomst: al mijn vrienden en vriendinnen rijden op prachtig vormgegeven, snelle vervoersmiddelen, onze huizen zijn helemaal aangepast volgens onze esthetische normen en de domotica is  ‘state of the art’, ik oogst jaloerse blikken van mijn buren; de openbare ruimte en het openbaar vervoer is volledig toegankelijk. We worden voor vol aangezien en kunnen zoveel deelnemen aan het leven als we willen en kunnen. Ik heb een goed lopende adviespraktijk en draag een  prachtige hoed. Er bestaat effectieve rimpelcrème. Ik ga smartlappen zingen.

IK wil wel oud worden.

© Marja Morskieft   maart 2019

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek:

Catriona – Love Me When I’m Old:

Dit bericht heeft 3 reacties
  1. Hallo Marja…., mag ik je wat vragen?:) Ik denk je te herkennen als een actrice die zo nu en dan, in het verleden(?), op televisie verscheen? Ik ben een 56-jarige Nederlander ‘inklusief’ MS die 24 jaar geleden (officieel EXclusief op dat moment) naar de UK is vertrokken (getrouwd met een fantastische Engelse dame)…… bla bla…… and yes, MS is s.h.i.t.! Groetjes, Jos. Ennuh, o ja, ik ben geen robot? 🙂

  2. beste Jos, nee, nooit actrice geweest! Maar ik heb een alledaags gezicht, wellicht verwar je me met iemand anders;-)

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *