skip to Main Content

Uurtje factuurtje (2)

Uurtje Factuurtje (2)

Column Marja: Uurtje factuurtje (2)

Vlak voor mijn vakantie begaf mijn scootmobiel het, misschien wel het kostbaarste materiële bezit in mijn leven. Braaf als ik ben bewandelde ik de voorgeschreven aanvraagroute. Alleen bleek dit een dwaalweg te zijn die me onnodig vertraging en stress opleverde.

Ik kon, kort gezegd, alleen een vervangende scootmobiel krijgen als ik opnieuw door het sinds de ‘Kanteling’ opgetuigde Sociaal wijkteam werd geïndiceerd. Door middel van een gezellig keukentafelgesprek waarvoor het team voorlopig echt geen tijd had hoor!

Intussen, drie maanden verder, rijd ik alweer een maand op mijn gloednieuwe, verende scootmobiel. Dat had ik niet gedacht! Na de verontrustende eerste kennismaking met de poortwachter van het Sociaal wijkteam “Spelt u uw naam nog es, hóe heet u ook alweer? Nee, we hebben pas over drie maanden tijd, zó druk! Dan kijken we wel welk hulpmiddel u nodig hebt” was ik zelf aan de slag gegaan.

Toegegeven, na een hint van mijn huisgenoot, want ik was even helemaal niet meer in staat tot rationeel denken- een rood waas voor mijn ogen. Ik belde de revalidatieleverancier en die boekte een passing in op korte termijn. Dat wilde zeggen dat tegelijk met de ambtelijke afhandeling van  het schaderapport, er een nieuwe scootmobiel wordt aangemeten. Motto: ‘Het zal wel goed komen met die handtekeningen.’ Ik stelde mijn vertrouwen op Maria van de Goede Afloop.

Twee weken later bellen twee jonge vrouwen met een laptop onder de arm bij me aan. Efficiënt doorlopen ze het rijtje beperkingen en adequate oplossingen- een scootmobiel -en stellen voor het meegebrachte exemplaar te proberen. Ze lijken me heel competent. Tot zover gaat alles wonderbaarlijk goed!

De klant centraal

Tot ik de tractor zie die voor mijn deur geparkeerd staat: een lomp, vierkant ding dat ik nooit behendig de trein in zou kunnen manoeuvreren, zeker niet in z’n achteruit. Hetgeen ik met mijn ogen dicht kan. Op geen enkel manier voldeed dit gevaarte aan mijn wensenlijstje. Op mijn bedeesde vraag: ”En waarom denken jullie dat dit de ideale scoot voor mij is?” krijg ik het nonchalante antwoord: “Deze stond toevallig in het magazijn.” De klant centraal- ik durf het haast niet meer te zeggen.

Gelukkig heb ik een goede dag. Alle woorden komen zonder stotteren  of zoeken en ik hef ter plekke een lofzang aan op mijn vorige scoot: wat is het ding toch mooi rood, wendbaar, veilig en snel! En dan de sticker achterop: Speeding kills bears. Ik overwoog om ‘m maar te houden. Ab-so-luut noodzakelijk voor mijn lobbywerk in Den Haag, museumbezoek en Waddentochten.

De trein, nee, daar kunnen ze zich niets bij voorstellen, nooit gedaan of gezien, een rolstoel in de trein (Zo zie je maar dat een efficiënte, competente uitstraling niets zegt over het werkelijke kennisniveau van de leefwereld van een klant met beperkingen).

Maar ik ben blijkbaar overtuigend genoeg en in de laptop wordt, waar ik bij ben, meteen de bestelling ingevoerd voor de scoot die ik wens. Vriendelijk nemen ze afscheid. Twee weken later staat de leverancier voor de deur met het nieuwe exemplaar.

Geen keukentafelgesprek

Hebt u een moord gepleegd om deze te krijgen?” informeert de monteur. Ik hád er een moord voor kunnen doen.

En het keukentafelgesprek? Na twee maanden belt het Sociaal Wijkteam voor het indicatiegesprek. De mevrouw klinkt aardig en vermoeid, dus ik heb het hart niet om haar voor niets aan mijn keukentafel uit te nodigen. Ik biecht op dat ik de scoot al berijd- en dat ik een column over het stuitend incompetente gedrag van haar collega heb geschreven. Ze zucht hoorbaar. Zal het in het ‘overleg’ meenemen, weet over wie ik het heb. Ze wil toch maar niet langskomen. Zó druk!

Twee uur later staat, ze , natgeregend, voor mijn deur. Abuis! Ze was mijn afspraak vergeten te wissen. “Nee, ik heb geen MS maar teveel in mijn agenda!” Ik bied haar thee aan maar nee, de volgende afspraak wacht. Blijmoedig stapt ze op haar fiets en peddelt door de stromende regen naar haar volgende klantje.
Ik neurie een Marialiedje.

Marja Morskieft
November 2019

Muziek: Oh Maria, Sister Act

Illustratie: Maxim Wermuth

Deel 1 van Marja’s column ‘Uurtje factuurtje’ lees je hier terug

Dit bericht heeft 3 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Hou mij via e-mail op de hoogte van .

Back To Top