Uurtje factuurtje

Column Marja Morskieft:

Precies op de dag dat ik trots de 14.000 km aantik met mijn scootmobiel hoor ik een rare knars bij het linker achterwiel. Net nu ik, voor het eerst in jaren, een week vakantie heb ingepland in mijn drukke agenda van kreukelmens. Letterlijk alles heb ik eromheen geregeld: fysio,  revalidatiearts, oogarts, vrijwilligerswerk, vergaderingen, mijn verjaardag. Mijn scootmobiel is onmisbaar voor een ontspannen weekje op een klein eiland met golvende duinen.

scootmobielDus de revalidatieleverancier gebeld. “Het is vakantie, we kunnen pas over anderhalve week bij u zijn. U kunt gewoon doorrijden, het lijken me de kogellagers.”

Knarsend rijd ik die week uit.

Maar de monteur die uiteindelijk de scoot aan een deskundige inspectie onderwerpt velt een bikkelhard oordeel: “Afgeschreven. Tien jaar oud, de motor lekt olie, de vloerplaat staat op breken. Enfin, de gemeente moet u maar een nieuwe verstrekken want hier valt weinig meer te repareren. Meldt u dat even bij het WMO-loket? Dan maak ik een schaderapport, hoeven ze alleen maar te ondertekenen.”

Ik zie mijn vakantie al in de Oostzee vallen, in elk geval mijn hoofdactiviteit: scheuren door de duinen. Op de website van de gemeente is in geen velden of wegen de WMO-loketknop te vinden, bij ‘hulpmiddelen’ word ik naar  het Sociaal Wijkteam geleid. “Bent u eenzaam? Hebt u zorg nodig? Vraag eerst of uw omgeving u kan helpen.” Even denk ik aan mijn buurman die net een nieuwe Harley Davidson, met loeiende stereospeakers uitgerust, gekocht heeft. Maar hij heeft zo’n oudbakken muzieksmaak.

Bellen met het Sociaal Wijkteam

Ik onderdruk een vloek (katholiek opgevoed) en bel met een kordate mevrouw van het Sociaal Wijkteam. Heel verhaal: al 25 jaar scootmobielrijder, MS, dit is mijn zevende scoot, neuh, beter zal het er niet op worden, ook niet met mijn scoot. Mijn privacy is overigens geen onderwerp  van gesprek. Was ik maar een cocaïnehandelaar.

Mevrouw vindt mijn dossier, desondanks moet ik mijn naam nog twee keer spellen en daarna kondigt ze het bezoek aan van een lid van het Sociaal Wijkteam van mijn stadsdeel. Voor een keukentafelgesprek.

Het zweet breekt me uit. Ik had, als lid van het Bewonersoverleg van dit stadsdeel met problemen zojuist de wijkregisseur en de wijkopbouwwerkster op bezoek gehad. Kost je een dagdeel per bezoek. Bureau Duurzaamheid en Vergroening ‘Lentekracht’ wacht nog op een gaatje in mijn agenda. De wijkagent staat nog op de rol. Nu weer een mevrouw die ik moet overtuigen dat ik echt een scootmobiel nodig heb voor de PARTICIPATIE. Zo kom ik nooit aan vakantie toe. “Het kan wel drie maanden duren voor u aan de beurt bent” voegt de mevrouw er fijntjes aan toe. Dat ik maar niet dacht dat mijn participatie prioriteit had.

Ik roep dramatisch: “Het zijn mijn benen hoor, die wielen!” Nou is dat lichtelijk overdreven, ik kan nog steeds een paar honderd meter lopen voor ik instort. Maar het helpt niet, ze houdt voet bij stuk: “We hebben het druk.”

Bent u eenzaam?

Ik zie alweer zo’n onbenul bij mij aan mijn keukentafel zitten, minstens twee uur – tijd waarin ik ook een column kan schrijven of cello spelen – “Oh, wat gezellig dat ik bij u koffie kan drinken! Wat is het hier leuk ingericht, hebt u dat zelf gedaan?” en dan zeker vragen of ik eenzaam ben.

Ik verzin dit niet, dit is mij al vaker overkomen.

de Genade van Maria van de Goede Afloop

“Verzin een list Tom Poes”, zegt mijn huisgenoot en ik bel de revalidatieleverancier. De mevrouw daar, we herkennen elkaar al jaren aan de stem, begint meteen te lachen. “Tja, ambtenaren hè, uurtje factuurtje, zouden ze wel willen! Uw hulpmiddel is kapot, moet vervangen, het gaat zoals de monteur zei, schaderapport, moeten zij ondertekenen, dat kan nog wel even duren  – ja, zware baan, ondertekenen – gaan wij samen met u een nieuwe uitzoeken.”

Een grote opluchting daalt op mij neder, zoiets als de Genade van Maria van de Goede Afloop.

Het zal niet meer vóór mijn vakantie lukken, maar het komt goed.

Ik ga maar een eindje scooteren, op hoop van zegen. Kleine afstanden zijn veilig, volgens de monteur. Over asfaltpaden. Ik hou u op de hoogte.

Marja Morskieft
September 2019

Fotografie: Maxim Wermuth

Muziek: “Loflied op mijn scootmobiel” :

Het Goede Doel: Zwijgen    https://www.youtube.com/watch?v=ZnIQZ0EJHs4

 

Lees ook:

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *