Hier

Blog Liva

Mijn ogen als een scheef geboetseerd aangezicht.
Mijn benen, twee onbuigzame loden pijpen, trillend als een rietje.
Mijn romp als een oneven aantal balancerende zandzakken aan een opstijgende luchtballon.

Rechte lijnen bestaan nog niet.
Scherpe contouren zijn overgenomen door een hardnekkige waas.
Mijn geest zegt ´sta op´, het lijf toont ´kan niet´, mijn geest schreeuwt ´je moet´
en trekt het tegenspartelende lijf ploeterend uit bed.

De zoon is wakker en zijn levensenergie heeft hij beet. Altijd beet.
Het laat zijn moeder volgen.

De dag begint. Het moet.
De geleende energie loopt uit het koffiezetapparaat. Ik zet een volle mok aan mijn mond.
Als het wachten een uitblijven wordt, weet ik het zeker. Het moeten moet, maar het kunnen is er niet.

De dag trekt en sjort. Net als dat lijf.
Ik zoek geruststelling bij mijn hart. Het klopt hoopvolle slagen en stroomt nog altijd in overvloed.
De wil heeft zich vandaag daar schuilgehouden.

Met meer fermheid dan ik mij kan veroorloven, gooi ik het rolgordijn omhoog.
Het opladen van het huis door de zon doet doorgaans wonderen.
Ik zie het leeglopen van de wijk.
Wegrijdende auto´s laten droog asfalt achter en huizen als lege holsters.
De wereld gaat, ze is al begonnen.
Ik blijf hier.

Liva

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *