LDN als behandeling bij MS

Het gebruik van lage-dosis naltrexone (LDN) als behandeling bij multipele sclerose is ruimschoots gepubliceerd op het internet en trekt nu de aandacht van andere media. Er is geen klinische trial geweest van LDN. Dus wat weten we ervan?

Door dr. Alasdair Coles, MS Vereniging Engeland*

Achtergrond

Naltrexone is geregistreerd in de UK om te helpen mensen te behandelen die verslaafd zijn aan opiaten, zoals heroïne. LDN blokkeert de werking van drugs in de hersenen en maakt ze daardoor minder aangenaam. Het wordt alleen voorgeschreven in gespecialiseerde klinieken en wordt gegeven in doseringen van 50 tot 150 mg per dag voor 3 dagen in de week. Er zijn enkele honderden trials van naltrexone gedaan bij verscheidene andere vormen van verslaving waaronder alcohol, cocaïne en gokverslaving. Voorstanders voor het gebruik bij MS stellen voor dat het in een veel lagere dosering gegeven moet worden van 3 tot 4,5 mg per dag, vandaar de term lage-dosis naltrexone.

Waarom zou naltrexone werken bij MS?

In laboratorium experimenten vermeerdert naltrexone de vorming van immuuncellen. Bij mensen met AIDS zou naltrexone de standaard antiretrovirale medicijnen kunnen helpen bij het opvoeren van het functioneren van het immuunsysteem. Voorstanders zeggen dat dit een goede zaak is bij multipele sclerose. Veel neurologen zijn het hiermee oneens. De gebruikelijke aanpak bij de behandeling van MS is om het immuunsysteem te onderdrukken omdat men denkt dat de ziekte wordt veroorzaakt door overmatige en verkeerde immuunactiviteit.

Huidig gebruik van LDN bij MS

Sommige mensen met MS in de UK kunnen LDN voorgeschreven hebben gekregen door hun eigen behandelend arts. Tussen de 300 en 400 mensen met MS hebben het medicijn gekocht van een gepensioneerd arts in Wales. Maar niemand verzamelt informatie over de mogelijke voordelen en bijwerkingen. Een neuroloog in Dublin heeft LDN gebruikt bij een aantal mensen met MS en vond het zonder uitwerking. Echter, voorstanders van het medicijn zeggen dat de verkeerde formulering van LDN werd gebruikt.

De gepensioneerde arts krijgt de patiënten aan wie hij het medicijn voorschrijft en verkoopt niet te zien. Hij houdt geen enkele van hun medische details bij en zoekt geen bevestiging van mensen die om LDN vragen of ze MS hebben. Ook consulteert hij hun behandelend arts of neuroloog niet. Dit voldoet niet aan de gewone standaarden voor het voorschrijven van medicijnen in dit land, waar de meesten zouden verwachten de voorschrijvend arts te zien en erop te vertrouwen dat er overleg zou zijn tussen de verscheidene artsen die bij hun zorg betrokken zijn. Pogingen om deze tekortkomingen recht te zetten worden momenteel verricht.

Naltrexone en interferon – bêta

De voorstanders van LDN suggereren dat het niet werkt in combinatie met interferon-bêta. Hier is geen wetenschappelijke grond voor. Het is zeer onverstandig om een geaccepteerde en erkende behandeling, die van gebleken waarde is voor MS en gebruikt wordt door tienduizenden met de ziekte, op te geven ten gunste van een medicijn dat gebruikt is door slechts een paar honderd mensen, waarbij er geen bewijs is van voordeel.

Moet er een trial komen voor LDN bij MS?

Er zijn een aantal opvallende verhalen over de gunstige effecten van LDN voor een klein aantal mensen met multipele sclerose. Helaas heeft ervaring herhaaldelijk uitgewezen dat anekdotisch bewijs een onbetrouwbare manier is om het werkelijke effect van een nieuw medicijn bij MS op waarde te beoordelen. De beste test voor LDN zou een klinische trial zijn. We hebben echter begrepen dat de fabrikanten van het medicijn niet bereid zijn er een te ondernemen, en maar weinig neurologen zouden een trial willen uitvoeren van een medicijn dat het immuunsysteem opvoert, terwijl de immuuncellen al overactief zijn. Een alternatief voor de voorstanders van LDN zou zijn om een onderzoek op te zetten en daar zelf fondsen voor te werven. Er zijn veel instanties in de UK waar mensen een verzoek kunnen doen voor fondsen voor klinische trials, de MS Society inbegrepen. De Society zou graag adviseren bij het maken van een verzoek-aanvraag om een gift.

Samenvatting:

  • Er is in toenemende mate belangstelling onder mensen met MS voor het gebruik van LDN;
  • De huidige manieren om LDN te verkrijgen in de UK doen tekort aan de verwachtingen die de meeste mensen hebben van een arts die een medicijn voorschrijft;
  • Niemand verzamelt informatie over het effect van LDN van de mensen die het anno 2004 in Engeland gebruiken;
  • De logica van het gebruik van LDN bij multipele sclerose “dat het de immuunfunctie opvoert” gaat in tegen het conventionele beeld dat het immuunsysteem op een onjuiste manier actief is en onderdrukt moet worden;
  • Het is onverstandig om geregistreerde medicatie, zoals interferon-beta, af te breken teneinde LDN te gaan nemen;
  • De voorstanders van LDN bij MS zouden aangemoedigd moeten worden om een klinische trial op te zetten van het gebruik ervan en om fondsen aan te vraen zoals alle mensen doen die medische research proberen te doen.

Dr. Coles is een professor in Neuroimmunology en een neuroloog in het Addenbrookes Ziekenhuis van Cambridge en hetHinchingbrooke Ziekenhuis van Cambridgeshire. Dr. Coles is adviseur van de MS Vereniging Engeland met betrekking tot wetenschappelijk en klinisch onderzoek naar MS.

Copyright © Multiple Sclerosis Society; 11 juni 2004

Vertaling: Bo Andrea, medewerker van MSweb

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *