skip to Main Content

De hulphond als je naaste

De Hulphond Als Je Naaste

De hulphond als je naaste

Mijn hond heet Dax. Hij is een zwarte Labrador en de perfecte hulphond voor mij. Hij is heel makkelijk, vindt alles goed, is zelden bang, probeert alles, reageert enthousiast op andere honden leuk of vindt ze hooguit niet interessant. Hij voelt echt als een verlengstuk van mezelf en is nog leuk ook!

Door: Nel Achterhes

Nel samen met haar hulphondIk geniet van hem als hij blij is. Als we in het weiland zijn en hij voor me uit dartelt, als we op een nieuw paadje lopen en hij verrukt is om alle nieuwe luchtjes daar. Het is jammer dat hij niet tegen me aan kan liggen op de bank. Hij zou dat vast graag willen en ik ook.

Minder leuk is het als we ‘s avonds voor de laatste ronde de deur uit moeten. Ik ben moe en heb hem wakker moeten maken. Hij moet dan de voordeur openmaken. Slaperig staat hij voor het touwtje…..en doet niks. Wel sloom snuffelen aan de buitenlucht die door de kier te ruiken valt. En ik kan commando’s geven wat ik wil, vijf keer, zes keer. Met slappe oortjes staat hij daar, roerloos.

Hij geeft

Hij helpt mij door alles op te rapen wat ik laat vallen. Ik zit in een elektrische rolstoel en kan niet bij de vloer; Dax raapt zelfs muntjes en mijn pinpas op.

Hij heeft geleerd om met zijn snuit mijn ene been over de andere te wippen, zodat ik met over elkaar geslagen benen kan zitten. Hij trekt deuren open (mits er een touwtje aan hangt) en duwt ze weer dicht. Hij helpt met het uittrekken van mijn jas door eerst aan de ene mouw en dan aan de andere mouw te trekken. Ik heb hem geleerd om de klep van de afwasmachine dicht te duwen.

Toen ik nog steunkousen droeg trok hij ze uit met een soort haak. Daardoor had ik destijds ’s avonds geen thuiszorg nodig. Kortom: hij geeft mij zelfstandigheid.

Ik hoorde onlangs over een hulphond die zelfs boodschappen uit het schap pakt en bij de kassa op de band zet!

Het was wel wennen

Het kostte me wel veel energie om aan hem te wennen. Ik had nooit een hond gehad en wist niet hoe een hondenbrein werkt. Alles wat ik doe of juist niet doe heeft betekenis voor hem – maar op een andere manier dan ik dacht.

Stel dat hij bijvoorbeeld blaft naar bezoek dat aanbelt, en  je wilt dat niet. Mijn neiging was om hem dan te corrigeren door hem vermanend toe te spreken. Maar dat is juist niet de bedoeling.

Bij de Stichting Hulphond, waar mijn hond vandaan komt en misschien ook wel bij andere organisaties, werken ze met honden volgens het principe: ongewenst gedrag negeren, gewenst gedrag belonen. Dan wordt een hond niet angstig en dat is weer goed om hem open te houden voor nieuwe leerervaringen.

Dus bij het blaffen als de bel gaat is het devies: voordat hij gaat blaffen al complimenten geven dat hij nog stil is en dat herhalen zodat hij ook stil blijft als de bel gaat. Dat is natuurlijk lastig trainen als er ineens een vriendin aan de deur staat. Beter schakel je een bekende in die een keer of vijf de bel bedient. Om te oefenen.

Wat minstens zoveel energie kostte is om mensen hem niet te laten aanhalen. Steeds meer voorbijgangers weten wel dat het niet de bedoeling is dat je een hulphond aanhaalt, maar voor een aanzienlijk deel is het heel moeilijk om niets te doen. Ze voelen zich bot als ze zo’n lieve hond geen aandacht geven. Ik heb zelfs meegemaakt dat een mevrouw al aaiend zei: ”Het mag zeker niet hè”.

Toch is het belangrijk dat je een hulphond geen aandacht geeft. Hij moet zijn baasje het leukst en  belangrijk blijven vinden en daarvoor willen werken.

Al met al vond ik de beginperiode een vermoeiende tijd. Ik had een week vrij genomen van mijn werk, maar dat was niet genoeg.  Nou ben ik nogal een stresskip en perfectionist dus het kan best dat ik er zwaarder aan tilde dan iemand die meer ontspannen is aangelegd.

Overal mee naar binnen

Ik kom op de meeste plekken makkelijk met hem binnen. Door het VN Verdrag inzake de Rechten van Mensen met een Beperking is het nu in de wet geregeld dat een hulphond in alle openbare gelegenheden mee naar binnen mag: cafés, restaurants, winkels. Het levert nog wel problemen op als ik een hotel of B&B wil boeken. Dan schijnen er ineens veel gasten te komen met ‘een hondenallergie’.

Hoe kom je aan een hulphond?

Het begint met een aanvraag bij je zorgverzekeraar. Daarbij kan een hulphondenorganisatie helpen.

Als je aanvraag is toegewezen zijn er twee opties. Je kunt je eigen hond opleiden tot hulphond als hij daarvoor geschikt is. Daarbij helpt de stichting Bultersmekke.

Je kunt ook een bijna kant-en-klare hulphond krijgen van een organisatie die hulphonden opleidt. Dat zijn er in Nederland meerdere.  Eerder heb ik daarover al een artikel geschreven, “Een hulphond, helpt die bij MS?“.


Hulphondenscholen waarmee je je eigen hond kunt opleiden:

  • Hulphondenschool De CLiCK
  • Stichting BultersMekke
  • Stichting Signaalhond. Deze organisatie leert dove of slechthorende mensen om hun eigen hond op te leiden tot signaalhond

Scholen die zelf hulphonden opleiden:

  • Stichting Hulphond Nederland
  • Stichting Assistentiehond Nederland
  • Stichting Personal Service Dogs
  • Stichting Koninklijk Nederlands Geleidehonden Fonds
  • Martin Gaus Geleide- & Hulphondenschool

Naar de Inhoudsopgave MSzien 2018, nr. 3
MSzien nr. 3 – september 2018

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Beste Nel,

    Het is mooi dat je hulphond je zoveel biedt en de kwaliteit van je leven zo verbeterd.
    Ik begrijp dus dat hij erg belangrijk voor je is.
    Wat ik niet begrijp, is je houding t.a.v. mensen met een dieren-/honden-allergie…
    Je geeft dit aan: “Het levert nog wel problemen op als ik een hotel of B&B wil boeken. Dan schijnen er ineens veel gasten te komen met ‘een hondenallergie’.”

    Besef je hoe beperkend een allergie kan zijn?
    En hoezeer een allergie je leven kan beperken?
    Voor mij betekent het dat ik nergens naartoe kan gaan waar dieren zijn. Laatst zat ik in een restaurant, waar ook een groep vrienden zat die rechtstreeks uit een manege kwam, na 10min begonnen mijn ogen al te jeuken en rood te worden, ik kreeg het langzaam benauwd en nog eens 10min later begonnen mijn slijmvliezen op te zetten en kreeg ik nauwelijks nog adem.
    Zo’n aanval duurt daarna uren, vreselijke verstikkende uren, waarna ik doodmoe ben een dat werkt de dag daarna ook door.

    Ik besef uiteraard dat MS vreselijk is een dat een hulphond super kan zijn. Zeker sinds de invoering van de wet aangaande toegang voor hulphonden, is het leven voor mensen die daar heel veel steun aan hebben ongetwijfeld makkelijker geworden.

    Ik merk echter dat er daardoor steeds vaker lauwtjes gedaan wordt als het over allergieën gaat… En ja, het zal vast wel eens voorkomen dat mensen een zogenaamde allergie misbruiken als excuus, daar kan ik ook weinig aan doen helaas. Dat neemt niet weg dat het idee van hulphonden in bijvoorbeeld scholen, restaurants, winkels, hotels of ziekenhuizen mij ernstig benauwd…

    😖

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top