skip to Main Content
De Brandende Vraag

De brandende vraag

Blog Ania

De brandende vraag: hoe snel zou het gaan?! Dé vraag, waar ik geen antwoord op krijg. Geen arts of specialist waagt zich eraan. Vandaag kijk ik terug op de afgelopen jaren, vanaf de diagnose. Een poging om (een deel van) de droge feiten en klachten op een rijtje te zetten. En daarbij de focus op het werken. Omdat het kan. Nog steeds.

Helemaal vroeger was ik een gedreven fulltimer (de goeie ouwe tijd). Daarna ben ik noodzakelijk gaan afbouwen naar 16 uur. Nu kom ik de dag niet eens in ‘one go’ door. Zestien uur per week verdeeld over vier werkochtenden. Tussendoor heeeel veeeel rust. More sleep please! Welterusten.

Telefoonangst

tatoeage No FearAd rem. Vlotte babbel en een charmeur eerste klasse (eerste 40 levensjaren, te verstaan). Maar MS heeft ook hier roet in het eten gegooid: het spraakprobleem (ofwel: het ‘niet aangeboren hersenletsel’. Dát klinkt goed, ik zou er bijna trots op moeten zijn!). Niet goed kunnen articuleren, traag denken en reageren, moeilijk en onduidelijk spreken. Ook te zacht spreken met eindeloze herhaling tot gevolg. Na vier jaar ziek zijn zit ik bijna met ‘telefoonangst’. Ik?! Let op, Ania: ‘het gebrek aan begrip kan je zelfvertrouwen aantasten, angst veroorzaken en leiden tot het verlies van eigenwaarde. Een klein gebrek kan een grote handicap worden’, aldus MSWeb. Ohhh nee!

Dubbelzien

Mijn collega’s werken met veel programma’s en tevens twee computerschermen. Handig, joh! En of ik het ook prettig zou vinden? Nee, laat het maar. Ik zie al dubbel, aan twee schermen heb ik genoeg, echt. Nog eens twee erbij? Dat zijn er dan vier, in totaal… Dat kan ik niet handelen, vrees ik.

Yummy yummy

Nu even over de bedrijfskantine. Ik heb in het verleden met alle plezier lekker, gezellig, vers en gezond geluncht. Maar nu: bijna nooit meer. Omdat ik tegen de lunchtijd al uitgeput ben en naar huis wil. Omdat ik een speciaal voedingsadvies volg dat echt niet gezellig is en (te) stringend. En omdat ik het lastig vind om rechtop in de stoel stil te blijven zitten, tegelijkertijd te eten en daarbij niet te kwijlen. Ohhh ja: ik heb ook een slikprobleempje erbij. Tjonge, wat een kneus, ik.

Een ‘draak’ van buitentrap

Dit is ook ‘pijnlijk’: met mooi weer lunchen we op het dakterras. In de zon, omringd door de eetbare tuin. Echt, een ware wellnesss. Love it. Een besje hier, aardbeitje daar. Tomaatje erbij? Lekker! Maar, tja, het dakterras, hè. Een ‘draak’ van buitentrap eerst. Mèt het dienblad in je hand. Goed te doen. Als je geen MS hebt, tenminste. Dus nee, bedankt! Alweer moet ik afscheid nemen van de leuke dingen op mijn werk. Onder protest.

Iémand? Níemand?!

Eerlijk: ik lever steeds meer in. Dat klopt. Dé hamvraag is: is het snel, normaal of traag? Wie durft hier een antwoord op te geven? Iémand? Níemand?! Afgelopen jaren: achteruitgang, frustratie, confrontatie en verdriet. Jaren vooruit? Ik durf het bijna niet te weten… Waar sta (zit) ik dan?! Eng! Komt de genezing, doorbraak wel op tijd?! Wanneer?!

Oké, een positieve climax, voilà: ik ben nog steeds op de been en aan het werk. Keep on track. No fear!

Liefs, Ania

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Beste Ania, ik ben 53 jaar, Belg en ongeveer 3 jaar geleden diagnose PPMS. Voor mij ook moeilijk in te schatten hoe de toekomst er uit zal zien. ik hou vanaf nu jouw blog in de gaten.
    Succes en hou je goed!

    1. Ohhh Dimitri, ik zie je reactie nu pas. Bedankt!!! Ik hoop idd dat wij heeeel lang nog goed blijven! Dat wens ik ons allen toe! Ik schrijf altijd persoonlijk, dat lees je vast wel x keer… Voor nu nogmaals bedankt voor je reactie en ook voor jou geldt: hou je goed!!! Groeten van Ania

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top