Duurzaam verbouwen. Het prille begin

Blog Ania

Duurzaam. Dát is ons huis niet. Wel: ambachtelijk gebouwd, historisch, schots en scheef. Maar niet ‘duurzaam’. We kunnen er niet zorgeloos in blijven wonen.

En ik bedoel met ‘duurzaam’ geen energielabel, zonneboiler, warmtepomp of een groen dak. Nee, ons huis is niet rolstoelproof. Wellicht is hier een ander woord voor. Ik geeft het toe: ik ben helemaal niet thuis in deze materie.

Een jas die ons past

Duurzaam verbouwenWe wonen in een prachtig en sfeervol oud pand. Hoge en handbewerkte plafonds, een steile, oude trap, charmante drempels en liefelijke opstapjes. Ooit vast gebouwd om er voor altijd en prettig in te blijven wonen. Dat is ook onze insteek. Dit huis voelt als een jas die ons past. Een probleem: ik zit nu eenmaal met (of in?) een MS-lichaam. Het moet nu allemaal anders. Toekomstklaar. Rolstoelklaar.

Het prille begin

Vier jaar geleden hebben we de allereerste aanpassing aan ons huis gedaan: trapleuning gemonteerd. Omdat het een bloedlinke situatie op de trap werd. Voorheen: een oude trap zonder leuning. Zó clean, basic en minimalistisch. En tegelijkertijd authentiek, karaktervol en mooi. Love it! Nooit een trapleuning nodig gehad. Nu dus wel. Ik kom beneden, hoor. Daar zorgt de zwaartekracht voor. Zonder de trapleuning zie ik echter geen veilige afdaling. Vier jaar geleden moest daarom de eerste aanpassing komen, het prille begin.

Continue when it gets tough

Nu moet ons huis nog verder verbouwd worden. Slaapkamer en badkamer moeten naar beneden. Omdat ik de trapleuning straks/ooit/wanneer? niet meer kan gebruiken… Ik ben nu nog steeds op de been, met ups and downs, up and running, so far. Ik hoop het heel lang vol te houden, fingers crossed. Maar MS kan onverwachts en genadeloos toeslaan. En dan is zo’n (draak van een steile, oude) trap een groot probleem. Dus: we gaan ‘duurzaam’ verbouwen.

Lede ogen

En (zeker ‘niet-duurzaam’) afstylen! Helemaal mijn ding. Happy. Vloeren, wanden, inrichting. Wow. Ik leef op. Ik heb stiekem al een geweldig mooie lamp gekocht (er waren er nog maar twee op voorraad. Dat snapt iedereen, toch?!). Manlief kijkt mij echter met lede ogen aan. Hij vindt de lamp op een oude waterleiding lijken. En vooral: aan de draaicirkels van de rolstoel, hulpstukken etc. gedacht? Nee, dát zit in een ‘invalide’ woning. Van iemand anders…  Alles moet opeens bouwtechnisch, functioneel, praktisch. En duurzaam. Zucht. It’s so not me! Ik geef het (weer) toe: ik móet nog stappen maken in het acceptatieprocess.

Ik ben geen ergotherapeut. Of architect. Ik heb MS en passie voor mooie spulletjes. Esthetisch typje, niet per se praktisch of duurzaam… Ik voel de blik van manlief. Weer. Die met lede ogen. ‘Een huis wordt gebouwd om in te leven, niet om naar te kijken’ (Francis Bacon).

Liefs, Ania

 

 

 

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *