In de rolstoel

(Blog Ania)

In de ROLSTOEL naar een groot event. Nooit gedacht dat zo’n dag zo snel zou komen. Dus toch. Tjonge. Confronterend. Inclusief de blikken: wat ZIELIG! Ook: wat zou zij hebben? Geforceerd lachen. Ongemakkelijk, soms ook verschrikt, kijken en glimlachen naar mij. Dit hoort er allemaal bij. Get used to it, Ania.

Gelukkig, ik heb hele lieve collega’s om me heen. Lief en zorgzaam. Ze trekken mij er echt doorheen (en duwen me overal naartoe. Cool ). Ik voel me gesteund. Dat helpt! Sommigen houden mij een spiegel voor. Ik barst namelijk van het zelfvertrouwen, een valkuil, niet altijd even handig, Ania. Ik overschat mezelf (al gauw). ‘Pak de rolstoel!’ Doe niet zo dwars en eigenwijs. Zo’n dag is echt te zwaar voor je! Best advice ever: ‘klein houden en groot genieten’. Euhhh. Na een dag huilen en een groot verdriet geef ik het toe. Okay. Terecht. En bovendien: broodnodig. Dankjewel collega’s!

Alles heeft zijn prijs

Dus Ania in de rolstoel. Ik kan het wel toegeven, braaf, ik. Hoezo dwars en eigenwijs? Maar: zo’n dag vol van tranen, woede, verdriet en teleurstellingen maak ik weer goed, hoor. Met shoppen. Uiteraard. Uit frustratie (om de rolstoel) heb ik een nieuw jurkje gekocht. Hoppa. Alles heeft zijn prijs…

Maar dit is wel anders, hoor!

De aandacht ben ik wel gewend. Ook nooit vies van geweest, eerlijk. Maar dit is wel anders, hoor! Even wennen voor mij. Ook veel leren en veel loslaten. Masterclass. Heeft u tips voor mij? Hoe gaat u ermee om? Het is vast heel erg lief bedoeld, maar… er valt niets te (glim)lachen als je MS hebt. Dat je het weet! En toch bedankt. Ook bedankt dat iedereen aan de kant ging. Ruim baan voor mijn rolstoel. Tjonge, wat een ervaring. Mijn eerste keer in een rolstoel. Gênant.

Het bokje

Mijn naaste collega was ‘het bokje’ die dag en duwde mij heel netjes overal naar toe. Een soort van MS-buddy. En ook hij kreeg die blikken mee. Categorie: ‘Lief. Zielig! En wat goed van je!’ Het is ook hem niet onopgemerkt gebleven. Jos: zo dankjewel en bovendien: steek de (vast goedbedoelde) aandacht in je zak! Verdiend. Topper.

One size fits all

De rolstoel was een WMO-‘leengevalletje’. Mooi dat het kan. Bedankt! Wel een soort van 1,5- zitter (loveseat?). Een ‘one size fits all’. Dus ook: beide beentjes in de lucht. En omdat ik nu toch over de drempel heen ben (niet he-le-maal, hoor) heb ik een eigen rolstoel op maat besteld. Racemonster, haha. Past trouwens zeker goed bij Happy, mijn hulphond in wording (alias racemonster. Dat wordt nog wat…). Goed van mij, hè? Helemaal niet dwars of eigenwijs. Niets van dat! ‘Klein houden en groot genieten’. Gelukkig, de levering van mijn maatwerk duurt nog even, ik kan in de tussentijd aan het idee ‘groot genieten’ wennen. Tjonge, dat wordt nog wat.

Liefs, Ania

 

Lees ook:

Dit bericht heeft 8 reacties
  1. Dag Ania

    Ik ben super trots op je dat je een rolstoel hebt genomen. Ik weet het, het is psycholigisch een hele stap en je moet over een soort van drempel heen.. Maar ik merk echt dat mijn rolstoel,, die ik buitenshuis gebruik, mij wel op plekken brengt waar ik zonder er niet meer zou komen. Ik wil niet in een sociaal isolement terecht komen door onze MS. Dankzij die rolstoel blijf ik “zichtbaar” in onze maatschappij

    Ik zou zeggen, go girl! Ik ben super trots op je dat je deze stap hebt genomen..

    Groeten Maxim

    1. Hà Maxim: wat liefffff! Dankjewel! De ‘andere MS-ers’ kennen het ook. Begrijpen mij goed. Maken hetzelfde mee. Troost! Dankjewel dat je dit met mij wilt delen. Erg lief. Groetjes daar van mij 🤗

  2. Beste Ania.

    Ik moest eigenlijk wel glimlachen om jouw verhaal.
    Ik was 38 toen ik in jouw schoenen zat en inderdaad doodongelukkig.
    Oké dan, maar alleen ver van huis, niemand / bekende mocht het zien.
    Bijna grommend van ergernis ging ik in dat kreng zitten, niet dat iemand dat door had…
    Maar na een half uurtje kon ik me wat meer ontspannen.
    Inderdaad die vriendelijkheid en die blikken, pffff.

    Na een poosje werd het wel relaxter en ging ik er de draak mee steken.
    Ik had mijn man opgestookt om voorbij mensen te gaan en dan te zeggen,
    zo ik ben het zat, nou ga jij mij maar eens duwen.
    Of zelf achter de rolstoel lopen zonder iemand erin, kreeg ik de vraag of ik iemand vergeten was.
    Lekker blijven zitten tijdens het winkelen om in ene op te staan en uitgebreid door de winkel te wandelen tijdens het kleding uitzoeken en dan zeggen; het is een wonder ik kan weer lopen.
    Mijn 2 kleine hondjes vastbinden met hun riem aan de rolstoel, zij lopen graag voor mij en dan zachtjes mee rollen.
    O O O die blikken…Geweldig.

    Ik kan je alleen maar zeggen, jij stuurt je gedachten en die beïnvloeden jouw gevoel.
    Haal alles uit het leven, maar met mate anders komt dat MonSter weer op bezoek.
    Blijf goed in beweging.
    Ik ben nu 45 en loop weer zonder hulpmiddelen.
    Ga ik naar het strand dan neem ik mijn kruk mee en gebruik mijn man op de terugweg
    En hou echt de rest van de dag rust.
    Maar mijn momentje van plezier pakt niemand mij af.

    Veel geluk , groetjes van Isabel Kleijn

    1. Wow! Leuk hoor, ideeën genoeg zo te lezen! En je moet er het juiste type voor zijn. Maar dat zit bij mij ook wel goed 😉. En wat goed te lezen dat het nu wel ‘beter’ gaat. Hoop! Dankjewel Isabel. Groeten van Ania

  3. Goedemorgen Ania,

    De eerste keer in de rolstoel is erg spannend. Ik heb sinds twee jaar een scootmobiel zodat ik de hond voor lange wandelingen in het bos kan uitlaten. Mijn vader vond dat ding geweldig en scheurde met 20 km p/u door de straten. Mijn moeder vond de scoot maar eng en onhandig als ze met haar 80 jaar was, parkeerde ze de scoot vakkundig in de garagedeur (ja ook de scoot heeft een voor- en achteruit ma :-). Maar er kwam natuurlijk ook een rolstoel, een opvouwbare, want mijn man (ook hij) vond zo’n ding wel stoer. En zo lag de rolstoel achterin de auto op weg naar een weekje Alsace. Wij in Riquewihr op pad en na 500 meter komt mijn man er achter dat zijn portemonnee nog in de auto lag. We waren net weg, en ik bleef in de rolstoel staan op het voetpad. En ik kan je vertellen dat ik nog nooit zoveel aardige mensen heb ontmoet. Terwijl ik die paar minuten eenzaam op het trottoir stond, stopte de een na de andere bezorgde citizen om te vragen of ik gestrand was en of ze me konden helpen. Er was niemand denigrerend, niemand onaardig en het was gewoon hartverwarmend om zoveel aardige mensen te ontmoeten,. En die kom ik altijd en overal tegen, niemand is denigrerend.
    Ook ik was altijd erg zelfstandig, ondernemend en ging overal op af. Ik heb nog steeds mijn eigen bedrijf en natuurlijk heb ik een behoorlijke jas uitgedaan. Maar het feit dat je af en toe de rolstoel moet gebruiken, is nooit iets wat afbreuk aan je persoonlijkheid kan doen. Het maakt je ervaren en creatief omdat je steeds met nieuwe uitdagingen moet omgaan. Natuurlijk moet je eraan wennen de wereld niet meer van 1.84 m hoogte te zien, maar er is maar een weg, altijd r vallen zodat je verder opstaat dan waar je viel.

    Veel liefs en succes, Francine

  4. Dankjewel voor het delen van je story, Francine. ‘Spannend’, dat was het zeker. Ik hoop dat ik zo om kan gaan met dit issue zoals ji! Echt. Powervrouw aan het woord. Bedankt nogmaals en de groeten van Ania

  5. Dag Ania

    Excuses
    Ik had psycholigisch geschreven, maar dit moest natuurlijk zijn psychologisch.

    Veel groeten van Maxim

    1. Hà Maxim, zo’n ‘talenknobbel’ ben ik ook weer niet…. Ik begreep je goed, hoor. Wel leuk om nogeens een reactie van jou te krijgen. 😉 Thnx! Groetjes van mij, Ania

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *