Marilyn Monroe

Blog Ania

‘I don’t stop when I’m tired. I only stop when I’m done’ (Marilyn Monroe). Wow. Wat een powerquote. En die lijkt ook voor mij te gelden en het sporten. Want ‘moe’, dat ben ik toch al elke dag. Met of zonder sporten. Daar laat ik me niet echt door leiden (een tikje dwangmatig, ik).

Feit: geen enkel onderzoek toont aan dat mensen met MS minder behoefte hebben aan sport. Klopt! Tegenwoordig is iedereen het erover eens dat lichaamsbeweging juist heel belangrijk is. Feit: een intensieve sport kan (te) veel van het lichaam eisen met betrekking tot de energievoorraad. Ook moet je rekening houden dat teleurstellingen op langere termijn heel vervelend en demotiverend kunnen zijn. Klopt! Gewaarschuwd mens…

Marilyn MonroeHet sporten was altijd al mijn passie. En nu met MS is het ook niet anders. Hoewel,  niet anders…  Ik bedoel: sporten is inmiddels een best creatieve bezigheid geworden. Genoeg uitwijkmogelijkheden, alternatieven, opties, aanpassingen. Ook met mijn MS. So far. Mag ik jullie meenemen in mijn sportwereld? Get ready for this. Daar komt ie:

Hardlopers zijn doodlopers, haha

Hardlopen gaat niet meer, daar ben ik mee gestopt. Onder protest, maar het ging echt niet meer. ‘Gewoon’ wandelen is ook al een crime, laat staan hardlopen. Alternatief: zwemmen is het nieuwe hardlopen! Dat gaat fantastisch goed. Niet in zee, want die is te ruig voor mij (ik ben gauw uit balans).

Ik zwem graag in een zwembad. En dan zonder het zwembadwater proberen naar binnen te happen. Knap hè?! Omdat ik daar hondsziek van word met mijn (gebrek aan) weerstand. Totaal verziekt. Dus dat zwemmen van mij: het ziet er niet uit, maar het werkt!

Windsurfen dan?

Eerlijk: een soort van…. Op de plank bij manlief, met z’n tweeën, zó romantisch! Gelukkig: ik ben zeker niet te zwaar, de plank blijft drijven. En vooral: manlief kan heel goed windsurfen. Dat scheelt. Hij helpt mij op de plank te zettelen, versleept de ‘set’ naar de poleposition en doet de rest. Ik zit alleen, houd me vast (inspannend genoeg) en geniet van het windsurfen. Op het strand, in de tropen nog wel, ademt alles vrijheid, je bent stoer en werelds. En zónder MS. Dat gevoel van over het turquoise water te ketsen… Cool. Zo lekker. GENIETEN.

Ga toch fietsen!

Ik fiets niet meer buiten. Wel binnen (RPM-les in the gym). Het is zeker anders, maar het kan. RPM-les is trouwens mijn favoriet. Fanatiek, ik. Tijd voor actie! Trouwens, er kan niks gebeuren. Ik zit vastgeklickt aan de bike, ik houd me vast en zo kan ik aan mijn conditie werken. Met passie en plezier. Ook weleens de tandem uitgeprobeerd. Prima alternatief. Alleen… mijn voet schiet van het pedaal af. ‘De tandem is ontworpen om door twee personen te worden voortbewogen.’ Dan even niet. Manlief moet het werk doen. Alweer.

Er is zo veel meer, echt

Fitness of yoga, bijvoorbeeld. Dat kan prima! Want rust roest. Okay: ik ben wellicht bovenmatig actief. Ik geniet van elk minuut sporten. Nu het nog kan. Het sporten houdt mij op de been, daar ben ik van overtuigd. Zonder ga ik qua kracht en conditie te snel achteruit. Ik tril gauw op mijn benen. Pijn, het brandende gevoel, bahhh. Ik loop schokkerig, stijf en stram. Zwak. Een fles of pot opendraaien? Big issue: moeilijk, moeilijk. En ook nog roekeloos en ongecontroleerd in beweging. Neeeee, niks aan, ik ben liever aan het sporten. Het kan nu nog, tenminste. En daarbij: ‘I don’t stop when I’m tired. I only stop when I’m done’. Wow, wat stoer toch van die Marilyn Monroe!

Liefs, Ania

 

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *