A question

Blog Ania

A question: kun je door MS ‘emotioneel instabiel’ raken? Uit balans? Ik begin mijzelf niet meer te herkennen, hoor. Ik heb tegenwoordig altijd een reden om een potje te janken. Eigenlijk, het janken lukt mij ook aardig zonder een reden… Alles ontroert of kwetst mij. Of brengt mij emotioneel uit balans, zomaar. Het lijkt niets uit te maken waar, wanneer, hoe. Geen maat of schaamte meer: janken, gênant, protest. Ik ben het zat!

Ik lijk wel zwanger, zeg! Ik heb duidelijk last van ‘onverklaarbare huilbuien en stemmingswisselingen’. Last van mijzelf, samengevat. Sinds ik ziek ben, erger ik me voortdurend aan mijzelf. Frustraties. Boosheid. Teleurstellingen. Omdat ik iets niet meer kan. Of het lukt niet. En als het lukt, dan is het resultaat belabberd, ellendig, beroerd, vind ik. Grrr… Zijn dit hormonen of zo? Of is dit de MS-ziekte? Wie herkent het? Tips? Hebben de mannelijke patiënten ook zo’n last van de emoties? Of is het simpel gezegd een ‘vrouwending’? Lucky me (niet dus!).

Ania in control

HuilenEmotioneel labiel. Dát ben ik dus nooit geweest. Altijd ‘in control’. Sterk zijn, de rug recht houden, eigenwaarde voorop en neem de handschoen op! No fear. It’s me. Geweest. Nu ben ik bijna dagelijks in tranen. En eigenlijk zonder een plausibele reden. Best frustrerend (zie je wel: alweer een reden). Frustrerend, ook voor mijn omgeving. Sorry, guys!

Hersenkronkel: enkel, dubbel, tripel, quadrupel…

Door MS zie ik DUBBEL. Lastig. En als ik nu aan het lachen ben, dan lig ik ook DUBBEL van het lachen. Ook lijk ik DUBBEL zo veel en DUBBEL zo vaak te huilen… Dubbel, dubbel, dubbel. Huh?! Ik wil geen DUBBEL meer! Enkel, dubbel, tripel, quadrupel: dát zijn de speciaalbiertjes, toch? Die lust ik trouwens wel. Maar niet: dubbelzien en dubbel zo veel huilen!

Dus toch…

OMG, ik heb net online gelezen: ‘Ook emotionele symptomen komen vaak voor. Ze zijn een meer dan normale reactie bij een uitputtende ziekte als MS. Ze kunnen ook het gevolg zijn van schade die men heeft opgelopen aan die zenuwen en dat deel van de hersenen dat de emoties stuurt’. Dus toch… Het gaat niet meer over!

Ik wil niet meer janken! Ik wil wel dubbel van het lachen liggen. Lekker. Maar zeker niet elke dag in tranen zijn: verdriet, pijn, onmacht, frustratie. Ik heb er genoeg van! Ik wil terug naar ‘in control’. Zoals vóór de MS. Tot slot: herkenbaar? Je moet bijna huilen, maar je kan je nog inhouden. Iemand geeft een knuffel. En je begint te huilen… En de gouwe ouwe: ‘De meeste dingen zijn om bij te huilen, maar je kan er beter om lachen.’ Dát kon ik altijd goed, lachen. Wat is er toch met mij gebeurd?!

Liefs, Ania

 

Dit bericht heeft 10 reacties
  1. Hier precies andersom. Ik huilde altijd om álles, en dat haatte ik aan mijzelf.
    Nu zou ik willen dat ik kan huilen maar mijn pijnmedicatie zorgt er voor dat de sluizen dichtblijven.

    Voor jou heel veel sterkte en laten we af en toe gewoon eens een dagje ruilen.

    D.

  2. Ja, herkenbaar. Slik een lage dosis antidepresiva om dat een beetje recht te trekken. Anders is t geen doen voor mij en mijn omgeving.. Had dat voor de MS veeel minder.

  3. Hier ook. Slik fluoxetine, dat houdt me stabiel. Maar op een slechte dag jank ik daar zo doorheen. Met pilletje is wel 100% beter als zonder.

  4. Lieve Ania,
    Je bent een bikkel en zo dapper dat je je gevoel op papier hebt gezet! Acceptatie kan een zwaar en lang proces zijn! Ik herken mijzelf zo enorm in jouw verhaal. Ook ik zit er middenin momenteel. Ik probeer mijzelf aldoor te zeggen, dat het fictieve negatieve, depressieve, droevige emoties zijn. Hoe moeilijk ik er soms ook in geloof. Het doet echt wat met je, zo een diagnose krijgen en symptomen. We kunnen nu alleen alles wat we nog wel kunnen en hebben omarmen en dat koesteren.
    Vergeet niet van jezelf te houden, jezelf een waardig mens vinden, dus niet nutteloos zoals de emoties ons proberen wijs te maken. Wees lief voor jezelf en zorg voor jezelf. Schroom niet om hier en daar om hulp te vragen, om jou verder op weg te helpen in en met deze nieuwe leefsituatie.
    Heel veel sterkte met alles en ik geloof, dat je sterker bent dan de negatieve stemmetjes en gevoelens.
    Je bent Ania en door MS ben je geen minderwaardig persoon! Jij doet er toe! Dikke knuffel en liefs, Marcia

  5. Ja heel herkenbaar. Vooral het nog net in kunnen houden. Of het nou een film of iets anders is ik reageer daar ook feller op. Dus of ik ben een uitzondering of ja ook mannen hebben dit (als ze er voor uit durven te komen dan)

  6. Ik ben zo blij dit ook eens van een ander te horen.Ik vind je een kanjer dat je dit zo vertelt! Dank je en een hug van mij .

  7. Hallo Ania,
    Ja hoor, heel herkenbaar. Trouwens, bij mij lijken echt álle emoties via een vergrootglas naar buiten te komen. Dus ook boosheid en onzekerheid. Vooral boosheid is heel vervelend voor m’n omgeving. Petje af voor mijn echtgenoot.

  8. Herkenbaar verhaal, ieder met zijn/haar eigenheden.
    Hoe ga je om met de overmachtige invloed op je gedachten van het feit dat je voortdurend verliest. Zou fijn zijn als onze neurologen wat meer aandacht geven aan dit fenomeen.
    Verlieskunde en rouwverwerking zijn sleutelwoorden!

  9. Hallo allemaal, Ik vind het geweldig dat jullie die emoties delen. Zelf weet ik sinds mijn 60e dat ik al ruim 30 jaar MS heb maar de doktoren hebben nooit de link gelegd nav aanvallen!
    Ik ben nu 61 en kijk met andere ogen de wereld in en merk dat ik mijn grenzen verleg. Wat kan ik nog wel., alleen maar leuke dingen doen, afleiding en op tijd rusten. Rolstoel, rollator en scootmobiel zorgen dat ik vooruit kan want ik weet dat er niets mee aan te doen is. ik probeer positief te blijven en ben blij dat ik in Nederland woon..

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *