Steeds gênanter. Happy new year

Blog Ania

U kent het vast wel: een nieuwe locatie, een onzekerheid: wat staat mij te wachten? Welke obstakels? Hindernissen? Kan ik het aan? Ik heb me dit nooit hoeven afvragen, totdat… Vanavond ben ik naar een nieuwe afspraak gegaan. Op de nieuwe locatie. Spannend! En terecht, zo bleek: een heuse wenteltrap van wel acht meter hoog stond mij op te wachten. En als er iets is waar ik niet zo zeker van ben, dan is het traplopen.

Holy Moly

Het overkomt mij namelijk regelmatig dat ik de trede toch ‘mis’ (werkelijk geen idee: hoe?!), of uitglijd, of niet goed de leuning vasthoud. En het gaat ALTIJD super langzaam. Op mijn werk sis ik vaak tegen collega’s: ‘Niet inhalen! Achteraan aansluiten!’ Niet zonder reden… En vanavond was mijn uitdaging een acht meter hoge stalen wenteltrap. Holy Moly, dacht ik nog: ik moet naar boven (en weer naar beneden). Hoe dan?! Maar wees niet ongerust: het is mij gelukt.

Big deal!

Traplopen, pfff, big deal, zou ik vroeger zeggen. Met nadruk op ‘vroeger’. Hoe cynisch: traplopen en MS horen echt bij elkaar. Velen werken zich in het zweet met het afdalen en beklimmen van de trap om aandacht te vragen voor MS. Kent u ArenA MoveS? Dát gevoel heb ik trouwens nu ook beleefd: ik heb een heuse prestatie geleverd! Geld waard, haha. Trots op!

Nog meer wensen…

Vakantie vibes: zwembad met een leuning of een trapje gezocht. Want ik moet er toch in! En ik ga manlief niet elke keer om assistentie vragen. Ania zelf! Met een leuning of een trapje lukt het wel, gelukkig. Zonder niet altijd, helaas. Want zo’n zwembad is ook nog zó glad, daar glijd ik zonder de leuning gegarandeerd in uit. Tjonge… Mijn revalidatiearts riep een half jaar geleden al: ‘Als je je heup of je knie breekt, ben je nog verder van huis! Ga toch de hulpmiddelen gebruiken!’ Nou, nee. Ik houd me goed vast, hoor. Maar: er moet dan wel een leuning of een trapje zijn. Vandaar. Met MS heb ik toch een andere kijk op veiligheid of fun gekregen. Vaarwel mijn zorgeloos leven.

Het wordt steeds gênanter!

Roltrap bijvoorbeeld. Een waar avontuur. Want: waarom gaat de leuning van roltrappen vaak sneller dan de treden? Of lijkt het alleen zo? En ik ken de theorie, hoor: in één keer goed opstappen, twee voeten in het midden van de trap, voor je kijken, handen op de leuning en op tijd loslaten. Maar nu nog de praktijk… Vaak ben ik namelijk met ‘iets’ in mijn handen. Denk bijvoorbeeld aan bagage. Ook al is het handbagage, licht en klein, moet ik wel kunnen multitasken. En dat is nou niet mijn sterkste kundigheid/gave/talent meer. Al zeg ik het zelf… Ik moet geen trede ‘missen’ of uitglijden. Trouwens, zitten mijn veters goed vast? Tjonge, ik zie het al voor me… En dan nog op tijd loslaten, ook zo’n dingetje… Opletten Ania!

Zo heb ik nog meer issues waar ik nu opeens rekening mee houd. Lift in het hotel? ‘Loopafstand’? (eerlijk: een vaag begrip… Wat houdt het in? Wie bepaalt het?). En ik ben nog op de been, hoor. Ik moet toch echt niet denken aan een andere situatie. En velen van u zijn helaas al zo ver… Doemscenario. Ook mijn toekomst. Maar nu nog niet. Kom maar op met de ArenA MoveS!

Tot slot: Happy New Year!

Liefs, Ania

 

 

 

Dit bericht heeft 3 reacties
  1. Lieve Ania, je doet het geweldig (het is nogal wat om dit steeds weer te moeten ‘accepteren’) ik wil je een gelukkig nieuwjaar wensen, heel veel moed en optimisme en vooral veel liefde!
    Dikke kus

    1. Dankjewel Elske! ‘Gelukkig nieuwjaar, heel veel moed en optimisme en vooral veel liefde!’ Dàt zit wel goed. Ik hoef niet ALLES te hebben…😉. Groetjes daar!

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *