Stille, onzichtbare ziekte

Blog Ania

Meisjemeisje aan de buitenkant. Met een big smile op het gezicht. “Jij hebt alles mee”, “Jij hebt makkelijk praten”. Geliefd, gezegend, gelukkig. It’s me. Onbegrip? Jaloezie? Afgunst? Anders? Het lijkt dat ik alles mee heb, ik doe mijn best om het zo te laten lijken. Maar het is niet zo!

Ik ga tenslotte met MS door het leven. En dat laat ik (bewust) niet altijd zien. Hierdoor lijkt mijn ziekte onzichtbaar. Volgens MSweb: MS wordt aangemerkt als ‘stille ziekte’ of ‘onzichtbare handicap’. Herkenbaar topic, ook voor u? Voilà, een zichtbaar rijtje van onzichtbare issues bij mijn MS:

Extreem moe. Uitgeput

Leunend tegen vakantiehuisjeHet is precies hoe het klinkt. Uitgeput. Mijn mind en lijf zijn helemaal uit balans en in conflict. Mijn wilskracht stuurt, maar het lijf geeft de grenzen aan. Uitputting volgt. En gelukkig weer herstel! En daarna opnieuw het rondje… Never ending story… Je ziet het niet aan de buitenkant. Er brandt geen rood lampje van de accu. Maar de accu is echt leeg. Uitgeput.

Dubbel zien

Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet. En het is dubbel. En geloof me of niet: knap lastig, maar ik ben er inmiddels aan gewend geraakt. Ik snap het heus wel dat ik met één man getrouwd ben. Geen twee. Ik kan twee mannen niet eens aan, hoor! Aan één de handen vol.

Depressies

Needs no words. Lastig onderwerp. Hier ben ik echt niet trots op. Depressie komt en het is hard werken om er weer bovenop te klimmen. Wederom: je ziet het niet. Daar ben ik te stoer voor. “Fit in je hoofd, goed in je vel”: dan even niet, nee. Integendeel. Geen meisjesmeisje, for the time being.

Zenuwpijn

Dit ‘hoort’ bij MS. Dus: niet zeuren Ania! Ik kan niet de hele dag met een grimas mijn ziekte op anderen projecteren. Mijn omgeving heeft er geen schuld aan. Zit er ook niet op te wachten. Ik lach graag en het is goed te zien. Duizend kraaienpootjes op mijn gezicht, ook dat nog! Enfin, keep on smiling. “Smiling doesn’t necessarily mean you’re happy. Sometimes it just means you’re strong.”

Restless legs

Een kwelling. Ik kom niet aan mijn rust toe. Resless legs (te) vaak ’s avonds of ’s nachts aanwezig, dan ben ik juist best kwetsbaar en zeker niet stoer of sterk. Ik wil en moét slapen. Herstellen. Maar ik kan het dan niet. Een kwelling. Help! Hoe kom ik ervan af?! Wie weet het? Tips?!

Ik kan zo doorgaan. Onzichtbare klachten die mijn ziekte met zich meebrengt. Ik laat ze niet zien. Terwijl men soms liever een duidelijker en zichtbaar signaal heeft. Een hulpstuk? Rolstoel? Klaaguurtje? Traan? Ik neem het ze niet kwalijk, hoor. Maar het gevoel van ‘ik heb alles mee’ is ver weg bij mij. Hoezo?! Het voelt niet eerlijk! Niet verdiend.

“Jij hebt alles mee.” Is dat zo? Of kijk je niet verder dan je neus lang is? Ruilen? Meteen!

Liefs, Ania

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *