homesitemapcontactA+

Ongehoorzaam

Blog Emma

’s Avonds laat fiets ik met zere voeten van de bioscoop naar huis. Eenmaal thuis pak ik een boek van de stapel om nog wat te lezen in bed. De stapel boeken naast mijn favoriete leesstoel groeit gestaag. Ik lees graag. En veel. Waarom zou het niet haalbaar zijn om wekelijks een roman te lezen? Niet te verwarren met de non-fictie stapel. Ook die dient gelezen te worden.

Sinds bekend is dat ik ziek ben, heb ik vaak het advies gekregen het rustiger aan te doen. Minder te doen. Minder te willen doen. Maar waarom eigenlijk? Wat is er mis met inspanning? Wat doen? Die ziekte haalt me toch wel onderuit. Gisteren zat ik zo verdiept in een verhaal, dat ik vergat dat ik een kop koffie in mijn handen had. Ook vergat ik even dat ik MS had. En vergat ik dat mijn lichaam soms schokt. De grote koffievlek op de witte armleuning zal me hier voortaan aan helpen herinneren.

Een algemene regel is, dat als iets niet mag, we er alleen maar meer naar verlangen. Dat geldt ook voor mij. Ik verlang er naar om nog meer te doen, nog meer te lezen, nog meer te schrijven. En ook die nieuwe film wilde ik vanavond in de bioscoop zien. Ook al is ’s avonds heen en weer naar de bioscoop fietsen niet het beste idee na een lange dag.

Maar waarom zou ik gehoorzamen aan een lijf wat mij gevangen wil houden? Wat in de loop der jaren, hopelijk tientallen jaren, hoe dan ook al mijn vrijheid op zal slokken? Ook al bouwt MS mijn vrijheid in stappen af, betekent dat niet dat het nu houden aan allerlei regels die toekomstige beperkingen gaat voorkomen. Er is geen garantie dat als ik het nu ‘rustiger aan ga doen’, het later beter met mij zal gaan.

Nee, ik ben liever ongehoorzaam. Ik ga niet toegeven aan de pijn. Niet toegeven aan de moeheid. En al helemaal niet toegeven aan de MS. Ik kan best nog ’s avonds naar de bioscoop fietsen, ook al branden mijn voeten heel de avond van de pijn. Dat doen ze toch ook als ik ’s avonds op de bank blijf zitten.

Eenmaal in bed valt het boek toch wat tegen. Ik had er meer van verwacht. Ik lig ook te rillen van de kou. Mijn lijf weigert weer eens warm te blijven ’s avonds. Maar goed, nog twintig bladzijden te gaan en dan is het uit. Kan het boek verhuizen naar de boekenkast. Ook al zijn mijn oogleden zwaar, ik besluit nog even te genieten van deze koude vrijheid.

Wanneer ik ’s ochtends wakker word en mijn ogen open doe, zie ik alleen zwart en wit.  Zou ik weer een oogzenuwontsteking hebben? Raak ik nu mijn zicht helemaal kwijt? Ik knipper met mijn ogen en zie nog steeds alleen zwart en wit. Maar nu zie ik het zwart en wit in detail. Ik zie dat al het zwart en wit uit haren bestaan. Kattenharen om precies te zijn. Mijn kat zit naast mijn hoofd bovenop het opengeslagen boek . Ze draait zich langzaam om en kijkt me met haar felle groene ogen aan. Haar ogen staan hoopvol. Ook zij hoopt dat ik afgelopen nacht genoeg energie heb opgedaan om aan de dag te beginnen. Genoeg energie om zo snel mogelijk haar bakjes met eten bij te vullen.

Beneden geniet ik van mijn ontbijt en drink  twee koppen koffie achter elkaar, wat een ander daar ook van vinden mag. Voor mij is dat ook vrijheid. En als het genieten van mijn vrijheid mij ongehoorzaam maakt, zal ik de MS nooit gehoorzamen.

Emma

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Hahaha,

    Geweldig!

    Doe wat jij wil, doe wat jij kunt, doe dat wat goed voelt! Het helpt je de MS een beetje op de achtergrond te houden,…inhalen doet het MonSter je,…maar NU even niet! Geniet ervan! 😁👍🏻

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *