homesitemapcontactA+

Verrassing!

Floris

Mijn vrouw heeft al een poosje pijn in haar hiel (hielspoor), onderrug en nek. Of het MS gerelateerd is durf ik helaas niet te zeggen. Feit is wel dat ze pijn heeft. En als ik iets enorm vervelend vind, dan is het als mijn geliefde pijn heeft. Gelukkig is zij er minder emotioneel onder en doet ‘gewoon’ haar ding. Terwijl ik zie dat zij de pijn aan het verbijten is, probeer ik zoveel mogelijk van haar over te nemen.

‘Schat, ik til onze dochter wel uit de stoel.’ ‘Nee joh, ik ga zo nog wel een keer naar de supermarkt. Blijf jij lekker zitten.’ ‘Ik breng onze dochter wel naar het kinderdagverblijf.’

Uiteraard gaat ze door met alles wat ze altijd al doet. Dat is nou eenmaal de sterke kracht van mijn vrouw. Doorgaan. Pijn is een emotie. Emoties kan je onderdrukken. Mijn vrouw zou niet misstaan als sergeant in het leger. Een keiharde!

Twee weken geleden had ze, in mijn ogen, een drukke week gehad. Afspraak podoloog. Werken. Afspraken toekomstige basisschool en dan nog ons gezin en het huishouden. Vrijdag was ze aan het werk en ik had onze dochter opgehaald van het kinderdagverblijf. Terwijl ik naar huis reed, dacht ik aan een verrassing voor mijn vrouw.

Ik vroeg de buurvrouw of zij ’s avonds de babyfoon in de gaten kon houden. Dat was geen enkel probleem. Wij hebben het enorm getroffen met onze buren. We helpen elkaar waar we kunnen en met dit soort spontane avondjes is het superfijn dat ze kunnen helpen. Mocht je dit lezen, buuv; onwijs bedankt nogmaals!

In de tussentijd had ik een restaurant gereserveerd en mijn vrouw ingelicht dat het avondeten was geregeld. Wat voor eten het zou worden hield ik nog even als een verrassing. Ze appte terug; “Oooooo spannend. Tot straks moppie. Love you!”

Nadat onze dochter in bed lag en de babyfoon aan de buren was overhandigd, fietsten we naar het restaurant. Het eten was heerlijk. De gelegenheid was perfect. Gewoon, zomaar. Even een momentje samen genieten.

Na het betalen van de rekening zijn we naar huis gefietst en hebben we de babyfoon opgehaald. Mijn vrouw ging naar bed. Kapot was ze. Op de bank zat ik nog even televisie te kijken en na te genieten van de heerlijke avond.

Vind ik het jammer dat mijn vrouw meteen naar bed ging? Ik twijfel heel kort maar zeg dan toch dat ik het niet jammer vind. Het is een teken dat zij haar lichaam kent. En dat is iets waar ik trots op ben. Ja, mijn vrouw kan soms eigenwijs zijn. Maar uiteindelijk kiest zij wel voor zichzelf. En daar ben ik nog trotser op!

Floris

Fotografie: Maxim Wermuth
Meer lezen van Floris? Kijk op zijn blog: www.zijheeftms.nl

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *