homesitemapcontactA+

Beperking

Geert

″Goedemiddag Hennie, dan ben ik nu aan de beurt. Ik ben Geert, zit in een elektrische rolstoel en kan je geen hand geven.″

hoogwerkerBijna iedereen die aanwezig moest zijn was aanwezig, toen Hennie binnenkwam. In plaats van direct plaats te nemen, zodat de vergadering eindelijk kon gaan beginnen, ging ze allen een hand geven. En even snel een rondje lopen zit er bij haar niet in. Ik staar haar schaamteloos, maar vol bewondering, aan.

Zodra Hennie de persoon links van mij een hand heeft gegeven en zij aanstalten maakt om mij te begroeten, wat zij op dat moment nog niet weet, kom ik in actie. Door hardop duidelijk te maken dat ik de volgende in de rij ben, hoop ik haar van dienst te kunnen zijn. Hennie is blind en dat ik de situatie voor haar visueel maak zal zij wel waarderen. Toch?

Nu terugdenkend betwijfel ik of dit überhaupt zin heeft voor iemand die nog nooit heeft kunnen zien. Dat dit ook niet nodig was blijkt uit haar reactie: ″Maar dat weet ik wel.″ Kennelijk zit ik in haar systeem. Hoewel het in feite lang niet altijd mogelijk is, lijkt het mij wel zinvol als men zich in de beperking van een ander verdiept.

Ik ben bij een vergadering van een werkgroep van de Stichting Toegankelijk Zwolle. Zij streeft naar een toegankelijke samenleving waarin iedereen, al dan niet met een beperking, volwaardig kan meedoen. Ook Zwolle heeft toegankelijkheid hoog in het vaandel staan. De gemeente wíl dat, maar móet dat ook. Vorig jaar januari is immers door de Tweede Kamer besloten dat het vanaf 2017 verplicht is dat openbare gebouwen en bedrijven toegankelijk zijn voor mensen met een beperking.

Tijdens het overleg dwalen mijn gedachten af. Mijn ogen gaan de kring rond. Het is een bijzonder gezelschap waarin ik mij bevind. Is de één blind, een ander is behoorlijk doof, of spastisch, zit in een rolstoel of heeft een onzichtbare, maar niet minder ernstige beperking. Vergelijken mag niet, kan niet, heeft geen zin. Hoe vaak zeg ik dat tegen anderen wanneer zij zichzelf aan mijn situatie meten. Toch doe ik het. En ik prijs mezelf gelukkig dat mijn hoofd het nog doet, mijn ogen, mijn oren.

Dat door mijn ziekte mijn leven totaal is veranderd, dat moge duidelijk zijn. Hierbij denk ik niet alleen aan mijn lichaam, dat heeft moeten inboeten. Of mijn karakter, dat ik in tegengestelde richting heb weten te laten groeien en mij, al zeg ik het zelf, leuker in het leven laat staan. Ook mijn leefwereld is als gevolg van… ook anders geworden. Van volledig zorgafhankelijk, wonend in een Fokuswoning en plezier hebbend bij een Zonnebloemvakantie tot bijvoorbeeld lid zijn van de BTB-werkgroep en anderzijds actief zijn als mens, ondanks een handicap.

Wie had dit ooit kunnen bedenken? Ik probeer wel eens van een afstandje naar mezelf te kijken. Soms ben ik stiekem een beetje trots op hoe ik mijzelf staande hou in dit leven. Daarbij hoort het mooie besef dat ik mijzelf onder anderen middels deze werkgroep nuttig maak.

Mijn beperking heeft mij toegankelijker en mijn wereld groter gemaakt. Ieder nadeel heeft zijn voordeel.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *