homesitemapcontactA+

Blog Geert Jan: Later

Geert Jan Schrijft
geert jan schrijft

Later

Hoe gek het wellicht ook uit mijn mond klinkt, ik vind oprecht dat het leven mij toelacht. Echter, als ik alleen aan mijn lichaam denk en dus ook aan de ziekte die daarin flink huis heeft gehouden, dan zal ik nooit over toelachen praten. Daar kan ik juist intens verdrietig van worden.

blog geert janIk kan niet lopen, rennen, sporten of stoeien. Niet zelfstandig snoepen of schransen en niet aan een kop warme koffie nippen. Ik kan nog geen arm om iemand heen slaan, laat staan vrijen. Nog niet eens mijn eigen neus snuiten of krabben waar ik maar de behoefte daartoe voel.

Toch laat ik mij de ziekte niet de baas zijn. Deze gedachte ondersteunt de bij veel van ons bekende uitdrukking: ik heb MS, maar ben het niet.

Dit kan behoorlijk zelfverzekerd klinken en dat klopt ook wel. Natuurlijk weet ik donders goed hoe onvoorspelbaar MS is. Dat bepaalde functies, die het nu nog wel doen, er opeens mee kunnen ophouden. En een glazen bol heb ik helaas, of juist gelukkig, niet.

Hoe vaak heb ik in mijn leven niet gedacht: als het blijft zoals het nu is, dan teken ik ervoor. En dat ik desondanks na verloop van tijd toch moest constateren dat er weer sprake was van achteruitgang.

Wanneer de zenuwpijnen in mijn kaak zullen terugkeren, wat misschien nog het allerergste gevolg van de ziekte is, blijft soms zelfs dagelijks de vraag. Hoe lang houdt de toegebrachte blokkade het vol?

Betreffende de toekomst maak ik mij niet al te veel zorgen. Of ik mijn ziekte volledig geaccepteerd heb? Nee, ik geloof het niet. Als ik het me goed herinner zei ik destijds na een paar maanden al dat ik het geaccepteerd had. No way! En ondertussen het ik tig keer op een dergelijke uitspraak moeten terugkomen. Misschien moet ik zeggen dat ik heb geleerd om ermee om te gaan.

Begrijp me goed, bovenstaande is mijn verhaal en in ieder geval op mij van toepassing. Er zit totaal geen oordeel in over hoe anderen met de ziekte om zouden moeten gaan. Ik geloof dat ik heb geleerd om een voor mij juiste levensinstelling te vinden. Deze is mij niet komen aanwaaien, ik heb er hard voor geknokt. In vergelijking met 10 jaar geleden sta ik heel anders in het leven. Staan doe ik niet meer, leven nog wel. En hoe!

Belangrijk, misschien zelfs een leidraad, is hierbij die ene zin, dat ene liedje: Later is allang begonnen (Klein Orkest).


Maar ergens halverwege kijk je om en krijg je spijt,
Levend voor morgen raak je nu je toekomst kwijt…
In de boot genomen door de Zilvervloot,
Sparend voor later ga je straks ook sparend dood!

En later, later is al lang begonnen
Later, later is al lang begonnen,
Later, later is al lang begonnen,
En vandaag komt nooit meer terug!

Ben ik dan nooit meer bezig met later? Natuurlijk maak ik mij zorgen om mijn toekomst. Als mens, als patiënt, als vader, misschien ooit nog als partner? Hoe gaat het in de toekomst met mijn dochters? En waar woon ik? Hoe ziet mijn leven eruit?

Waarom later? Ik leef nu, ik heb nu nog mogelijkheden!

Geert Jan

Illustratie: Ali Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *