Dromen

(Blog Geert Jan)

Dat mijn langetermijngeheugen nog prima functioneert wist ik eigenlijk wel. In ieder geval beter dan het terughalen van feiten uit recenter verleden. Heeft dit met MS te maken of ligt de oorzaak overduidelijk in de genen die ik mee heb gekregen van mijn ouders? Zeg het maar!

20190531-blog-geert janOnlangs overkwam het mij weer eens. Het zal niet tot in details zijn geweest, wat ik mijzelf vergeef. Het was een zeer herkenbare wereld waarin ik mij begaf. Ook al had ik die werkelijkheid, die fase van mijn leven feitelijk allang achter mij gelaten, maar dat wist ik op dat moment nog niet.

Nadat ik mijn ogen opende en enkele seconden moest schakelen, kon ik evalueren. Weer was ik tijdens de avonturen aan de binnenkant van mijn ogen teruggegaan naar die ene fietsenwinkel. Scholten, Luttekestraat, Zwolle.

Nee, confronterend is het verre van. Wel raar! Niet zozeer het überhaupt teruggaan naar de tijd die niet meer de mijne is. Wel dat het vaak dezelfde locaties zijn. Ach, het zal wel bij een acceptatieproces behoren. “Joh, dat is allemaal verwerking”, zullen lotgenoten zeggen.

Geregeld word ik dus wakker na een bezoek aan die fietsentoko. Maar mijn droomwereld heeft meerdere scenario’s die frequent terugkeren. Een andere vaak bezochte locatie is Hogeschool Windesheim. Hierbij gaat het over studeren en stress. Verslagen maken ging nog wel, maar studeren? Wat een zelfvertrouwen, niet dus! Zonde! Wat deed ik mezelf toch aan! Daar ben ik niet trots op. En over andere dromen laat ik mij maar niet uit. Driemaal raden waarom!

De allereerste woorden die opkwamen zal ik hier niet herhalen. Het zal toch niet waar zijn, vroeg ik mijzelf af. Was deze droom een droom gebleven of was het gewoon de keiharde werkelijkheid die ik in mijn slaap had ondergaan? Ik schrok wakker van een pijnscheut in mijn linker onderkaak. Er kwamen allerlei herinneringen van momenten uit de afgelopen jaren naar boven, die ik gerust traumatisch durf te noemen. Begint het terugkerende festijn rond zenuwpijnen weer? Dit kan er ook nog wel bij, dacht ik behoorlijk teleurgesteld in mijzelf. Een vervolg op deze pijnscheut is tot nu toe gelukkig achterwege gebleven.

Het tij leek mij de laatste maanden niet mee te zitten. Er zijn uiteraard veel belangrijker, ergere zaken in de wereld, maar laat ik het even bij mezelf houden. Rolstoelpech, ziekenhuisopnames, nog meer tegenslag. Ik moest denken aan de vette en magere jaren. De droom van de farao die alleen Jozef kon uitleggen. Al is de Bijbel niet openlijk mijn leidraad, dit verhaal kwam opeens naar boven. Ik kan mij het goed herinneren. Alleen al vanwege de bijbehorende, enigszins beangstigende afbeelding van de magere koeien die uit de Nijl kwamen lopen.

En wat ik deed in die fietsenzaak? Een, terugkijkend, behoorlijk rare aankoop. Misschien was het zelfs tegen beter weten in dat ik een gloednieuwe opafiets kocht. Het duurde daarna niet lang dat het lopen er bij mij mee ophield en ik moest beginnen aan wat een traject van hulpmiddelen zou worden. Volgens mij heb ik weinig plezier gehad van dit mooie, maar zwaar trappende ding en heb hem ook weer snel moeten verkopen.

Mijn huidige situatie, toen nog toekomst, had ik nooit kunnen dromen.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *