homesitemapcontactA+

Elvis

Geert

Well, it’s one for the money, two for the show, three to get ready, now go cat go.
But don’t you step on my blue suede shoes.…

LP hoes Elvis PresleyHet zal meer dan 30 jaar geleden zijn geweest. Ik ben op mijn zolderkamer in Zwolle. Waarschijnlijk maak ik mijn huiswerk, dat deed ik nogal veel in die tijd. Eigenlijk teveel, bijna tot aan het ziekelijke toe. Maar dat is terugkijken en heeft nauwelijks zin. Het leren was geen leren, maar stampen-stampen-stampen. Muziek had ik hierbij niet aan staan, dan kon ik mij ook niet concentreren maakte ik mezelf wijs. Elpees draaien deed ik wel veel, maar alleen op het moment dat ik het mezelf toestond. Soms om te luisteren, vaak voor de spiegel dansend en playbackend.

Waarschijnlijk staat het dakraam open, of het geluid van buiten heeft meer decibel dan de dakisolatie aankan. In ieder geval dringt vanaf de overkant van de straat Elvis mijn kamer binnen. Ik weet van wie deze stem is en ook wat die jongen aan het doen is. Een aantal maanden daarvoor heeft hij mijn bijbaantje overgenomen. Een halve krantenwijk was het, iedere donderdag, vrijdag en zaterdag. Hoewel het voor mij op een ideale locatie was vond ik er geen klap aan. Wij woonden tegenover een bejaardencentrum, woonzorgcentrum moet ik tegenwoordig zeggen. Daar moest de Zwolse Courant worden rondgebracht. De Stentor moet ik tegenwoordig zeggen. Toen ik een andere job kon krijgen -ik werd een groenteboer- nam Jan Willem mijn baantje over.

Hij zat bij mij op een jeugdclub van de kerk. Jan Willem was idolaat van Elvis, van zingen en van zijn gitaar. Ik deed daar nog wel eens lacherig over, noem het neerbuigend. Hoe dan ook, dit verklaart waarom ik regelmatig op Elvis werd getrakteerd, ook al was het in het voorbijgaan, dus van korte duur. Misschien dat ik op dat moment het raam dicht heb gedaan en een elpee opzette: U2, the Cure, the Stray Cats, Bronski Beat, weet ik veel. Volgens de spiegel in mijn kamer kon ik trouwens heel goed zingen en gitaar spelen.

Onlangs ging ik naar een optreden van een bandje kijken. Als groep kende ik hen niet, maar hem links op het podium wel. Geen covers, alleen eigen werk. Vier kerels; twee kaal, eentje flink grijs. Nummer vier, de zanger/gitarist, droeg een platte pet. Ik weet dat hij ook vrijwel kaal is. Die pet draagt Jan Willem altijd, in ieder geval als hij optreedt. En dat doet hij veel, solo, als duo of met een band. Via Facebook had ik ook een paar oud clubgenoten gevraagd mee te gaan. En leuk, zijn broers waren er ook. Het werd een soort van mini-reünie. Veel praten was er niet bij, het aanwezig zijn en ondergaan was genoeg.

Bijna zeven jaar geleden, na een toevallige ontmoeting waarop een kop koffie bij mij thuis volgde, bood hij aan om op mijn veertigste verjaardag te komen zingen. Ik had een zaaltje gehuurd, maar met live-muziek werd het compleet. Op enige afstand volg ik sindsdien Jan Willem. Ergens ben ik best wel onder de indruk. Vorig jaar gaf hij bij mij thuis, samen met een collega, een heel gaaf huiskamerconcert.

Iets met de aanhouder wint? Over passie gesproken!

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *