skip to Main Content
Pilletje

Pilletje

Blog Geert Jan: Pilletje

Vorig voorjaar ging ik mee op de Lutgerdina, een rolstoeltoegankelijke tweemastklipper. Dit keer was het onder de vlag van het nationale MS-fonds, dat jaarlijks voor lotgenoten enkele meerdaagse zeilactiviteiten organiseert. Samenzijn, ontspannen, misschien de realiteit even ontvluchten, sparren, maar in ieder geval zeilen.

20200515 blog geert jan pilletjeEerdere ervaring met dit schip waren mij voor 75% goed bevallen. Bovendeks is het geweldig en benedendeks voor de helft. Als mijn rolstoel en ik uit een propperig liftje rollen en de keuken en het eetgedeelte achter mij laat, leiden twee klapdeuren naar het poppenhuis gedeelte met slaapruimtes. Die laatste 25% moet ik mijn verstand maar op nul zetten. Hoe gaaf het zeilen ook is, na de vorige keer zou er geen vervolg komen.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Bij het zien van de aankondiging twijfelde ik niet en sloeg mijn slag. Iets beter lezen was wel zo verstandig geweest. De Lutgerdina ligt meestal in Enkhuizen, maar nu in Hellevoetsluis. Geen wereldramp, wel veel verder weg vanuit Zwolle.

Mijn stem weigert nogal eens, toch ben ik zeker een mensenmens. Ook lotgenotencontact schuw ik niet. Wel ben ik daarbij vaak wat huiverig. Niet om te luisteren, vragen of vertellen, wel om onzekerheid te verspreiden. Zoals bij mij herinneringen boven komen, wanneer ik lotgenoten zie waggelen, zo zou ik met mijn passieve lijf twijfel bij anderen betreffende een mogelijke toekomst kunnen zaaien. Maar weet, ik ben absoluut niet de enige waarheid.

Een bijzonder moment ervaarde ik op een terras in Zierikzee, toen ik die ene vraag in de groep gooide. Stel, er wordt een pilletje uitgevonden waardoor je morgen weer helemaal beter bent. Hap jij toe? Natuurlijk wil je weer jouw oude leven terug. Toch? Of niet? Bovenal, ziek zijn is niet leuk, MS hebben is klote. Graag zou ik lopen, voetballen, stoeien, werken, vrijen, dansen.

Maar er is ook een andere kant. Geloof het of niet, ziek zijn heeft mij ook veel positiefs gebracht. Zo heb ik door een proces mijzelf veel beter leren kennen en het leven leren relativeren.. Ondanks een fysieke achteruitgang ben ik mentaal groeiende. Toegegeven, dit is mede mogelijk gemaakt door het dagelijkse pilletje antidepressiva, wat ik zie als mijn missing link. Minstens zo belangrijk, ik heb in schrijven een heerlijke passie gevonden, waarin ik mijn ziel, zaligheid en creativiteit kwijt kan.

Ook kwam door mijn beperking het zeilen in mijn leven. 10 jaar geleden was ik op zoek naar een uitdagende vakantie, ondanks mijn beperking. Lichtelijk huiverend, met de nodige vooroordelen, meldde ik mij aan bij Stichting Sailwise. Onderwijl is het een jaarlijks, gewoon onmisbare vanzelfsprekendheid. Ook al snap ik het principe van zeilen wel, ik kan er eigenlijk niets van en doe maar wat.

Een andere traditie liet niet lang op zich wachten. Twee dagen na thuiskomst mocht ik weer eens naar het ziekenhuis. Flinke koorts, slappehap, blaasontsteking. Toen ik klaar was om het ziekenhuis te verlaten, vond de arts dat dus niet. Eerst moest duidelijk worden welke antibiotica mij de baas zou zijn.

Daarna kon ik thuis via een doosje pilletjes weer aansterken en hopen op nooit meer terugkomen. Tegen beter weten in.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top