skip to Main Content
Plotseling
geert jan schrijft over e-health

Plotseling

Blog Geert Jan: Plotseling


“Nee hoor, dank je wel. Meer heb ik niet… AAAAAAAAH-AUW-AUW-NEEEE-GLOEIENDE-G……-AUW-MIJN-BEK-AUW-AUW-NEEEEEEE-AUW-AUW-MIJN-BEK…”

Hoewel ik mijn ogen van pijn dicht wil doen, maar van schrik juist wijd open houd, weet ik eigenlijk niet waar ik naar kijk. Zo kan ik ook niet zien dat zij, die drie meter verderop in mijn woonkamer staat, flink geschrokken en hevig twijfelend naar mij kijkt.

20200306 blog geert jan plotselingZo’n twintig seconden daarvoor kwam ik vanuit mijn slaapkamer de woonkamer binnen rollen. Daar was ik door een nieuwe medewerkster geholpen met het legen van mijn urinezak. Een handeling die in mijn geval overal in huis zou kunnen plaatsvinden, maar uit gewoonte eigenlijk altijd in mijn slaapkamer plaatsvindt. Maar dat terzijde!

Het afwateren was het laatste van een reeks verzoeken die ik het afgelopen half uur op haar heb afgevuurd. Het begon met de vraag of zij mij wat water wilde inschenken. In mijn geval betekent dat twee grote glazen vol schenken en met lange rietjes in een speciale houder klemmen. Voor alle duidelijkheid, ook ik doe aan recycling van de rietjes. Daarna vroeg ik haar wat fruit klaar te maken en te geven. Waarschijnlijk heb ik tussendoor, mierenneuker als ik soms kan zijn, ook nog enkele onnozele verzoeken aan haar gedaan. Afsluitend volgde dus de slaapkamer scène.

Het kan gewoon niet anders of bovenstaande wordt bestempeld als een verre van interessant verhaal. Gelul eerste klas! Het saaie karakter geeft de sfeer aan die er op dat moment in mijn appartement heerste. Een niets-aan-het-handje, alledaagse stemming. Niet meer, niet minder! Dat uit het niets de pijn plots door mijn kaak scheurde, verklaart dat de schrik minstens zo groot als de pijn was.

Terwijl ik zat te kermen, werd er gevraagd of zij in deze situatie wat voor mij kon betekenen. Nee dus en ik kon haar ook niet even uitleggen waarom ik mij zo gedroeg. Haar vraag was of zij dit door haar onkunde wellicht had veroorzaakt. Dit kon ik ontkrachten, maar omdat ik aansluitend haar verzocht mij alleen te laten, weet ik niet of zij gerustgesteld was.

Een minder belangrijke, maar niet meer te vermijden bijkomstigheid was dat ik even later de deurbel zou kunnen verwachten. Er zouden twee mensen langskomen voor een gesprek, betreffende een artikel wat ik zou gaan schrijven voor in de wijkkrant. Betraande ogen zijn niet iets om je voor te schamen, maar desondanks hoopte ik dróóg het gesprek aan te gaan.

Het kwartiertje tussen vertrek van de één en het aanbellen van de aanstaande tafelgenoten heb ik flink zitten brullen. Vanwege de pijn, hoewel die ondertussen alweer achterwege was, maar waarschijnlijk nog meer vanwege de schrik. Toen de twee bezoekers binnen waren wilde ik hen eerst maar even uitleggen waarom ik rood omrande ogen had. Maar dat werd meteen duidelijk toen ik weer in huilen uitbarstte. De twee gasten waren beduusd, maar begripvol. Daarna hebben we nog een leuk gesprek gehad

Onderwijl, enkele dagen later, heb ik nauwelijks last meer gehad van de zenuwpijnen; hooguit enkele speldenprikken. Maar wel is er voortdurend angst. Bij tandenpoetsen, eten, alles! Ik noem het maar een tijdbom.

MS is zo onvoorspelbaar.

Geert Jan

Fotografie: Ali Huisman

Dit bericht heeft 0 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top