homesitemapcontactA+

Blog Geert Jan: Wirwar

Geert

Misschien is het te vergelijken met autorijden, bijvoorbeeld halverwege van Kraggenburg naar Ens.

Waar? Dat is in de Noordoostpolder, maar dat doet er even niet toe. Opeens gaan de koplampen uit en in diezelfde nanoseconde valt het muziekje uit de speakers weg. De ontstane stilte maakt duidelijk dat niet alleen de motor, maar de gehele auto verder functioneren weigert.

Half in de berm, half op de weg komt de auto tot een definitieve stilstand. Enig kwaad kan dit niet, want er is werkelijk niemand te bekennen. Voor en achter je eenzaam asfalt en links en rechts kilometers weiland.

Hulpelozer kan iemand zich niet voelen. Helemaal omdat je telefoon niet opgeladen blijkt te zijn. Zelf onder de motorkap kijken, daar begin je niet aan. Je bent net als Geert, die heeft ook totaal geen enkel technisch inzicht, laat staan interesse.

Nu niet, maar ook niet toen hij nog kon autorijden. Een auto moet het gewoon doen. De enige optie is dat je de weg lopend vervolgd. Maar gelijk een reddende engel, komt er in de verte een gele auto aanrijden. De monteur van de wegenwacht ziet meteen wat er aan de hand is en binnen een half uur kan jij je weg weer vervolgen.

Onlangs was ik bij iemand op visite. Hij was net verhuisd. Hij wist niet zeker of zijn jaren ‘70 woning wel toegankelijk was voor mij in mijn hoedanigheid? ″Ach, dat zien we dan wel weer″, zei ik behoorlijk laconiek. Regeren is vooruitzien, maar spontaniteit is leuker. Ergens had ik er wel vertrouwen in dat het goed zou komen. Anders was ik waarschijnlijk nooit begonnen aan dit avontuurtje.

Die avond, bij het naar huis gaan, manoeuvreerde ik naar de achterdeur. Via de voordeur was geen optie. Zelfs mijzelf verbazend bleven de onlangs geschilderde muren en deurposten en de meubels schadevrij, geloof ik, hoop ik. Met een speling van anderhalve centimeter doorstond ik de laatste deurpost binnenshuis.

De drempel naar buiten toe was een fikse. Die hindernis nemend kwam ik met een letterlijke en figuurlijke schok weer tot stilstand. Oftewel, terwijl ik in de achtertuin terecht kwam, verdween iedere vorm van elektriciteit. Terwijl de aan/uitknop niet was aangeraakt.

Een gloed van warmte, veroorzaakt door verbazing en schrik, schoot naar mijn hoofd. Ik besefte dat ik op dat moment kansloos was. Hij bij wie ik op bezoek was stond dan wel vlak voor mij en kon mij met een vingerbeweging weer mobiel maken, maar toch! Kennelijk is er wat mis met mijn rolstoel.

Dit wordt bevestigd als nog geen week later, gewoon bij mij thuis nota bene, hetzelfde gebeurt. Wederom is er gelukkig iemand aanwezig. Dit zou een reden kunnen zijn om niet meer lukraak naar buiten te gaan. Ik rij regelmatig ‘s avonds laat nog door de wijk of, maar dan wel overdag, over verlaten wegen in het buitengebied van Zwolle.

Aan zijn woorden te horen is de monteur die langskomt om het euvel op te lossen, nogal onder de indruk. Achterop mijn rolstoel is het een wirwar van draden, snoeren, knopjes en nog meer draden.

Een oplossing heeft hij nú niet. Het zal wel ergens een kabelbreuk zijn. Ergens gaat een vergelijking met MS op..

Geert Jan

Fotografie: Alie Huisman

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *