skip to Main Content

Cognitie

En daar kwam de uitslag van de cognitieve testen die bij John zijn afgenomen… Heel wat jaartjes geleden zijn deze tests al eens afgelegd en toen waren er al uitvalsverschijnselen te zien. Ik vind dit best spannend.

zeeIk weet dat zijn cognitie in de loop van de jaren achteruit is gegaan. Op alle fronten was dit zichtbaar en voelbaar. Dus eigenlijk zouden de uitslagen niet zo verrassend moeten zijn zou je kunnen denken. Maar het tegenovergestelde is waar. Alle fysieke beperkingen zijn vreselijk maar komen bij mij niet zo hard aan als beperkingen in zijn cognitieve vermogens.

Dan gaat het over mijn maatje, mijn partner, mijn gelijke, mijn gesprekspartner, de man waar ik van houd, alles wat belangrijk is voor het zijn wie je bent; naar mijn mening. Dan gaat het over wie hij is en wil zijn. Over veranderingen in zijn visie en hoe hij deze uitdrukt, zijn vocabulaire, zijn kijk op het leven, zijn gevatheid. Het uren samen en met vrienden kunnen bespreken van alle dingen die we belangrijk vinden. En vervolgens ook het lachen daarom want de meest bizarre gespreksonderwerpen zijn bij ons nooit geschuwd en we kennen geen taboes, wat heerlijk is.

In de loop van de jaren heb ik natuurlijk gezien dat dit steeds moeilijker werd voor John; zeker zijn snelheid van denken en reageren ging achteruit.

Ik was dus nerveus voor de uitslagen die eraan kwamen. Nu zou het zwart op wit komen te staan wat ik erg moeilijk vind, wat ik liever niet wil, waar ik het liefste heel hard voor weg wil lopen. Maar wat ik ook bevestigd wil zien zodat ik meer rust kan krijgen en het kan gaan verwerken; een plekje kan gaan geven.

Ja, zijn cognitieve functies zijn ernstig afgenomen. John beseft alles nog maar dan zeer vertraagd. Hij leeft op een ander tempo dan wij zonder deze beperking. Taal is niet het beste middel van uitdrukken en communiceren voor hem. Beelden kan hij beter onthouden, maar zijn communicatie qua spraak is zeer vertraagd en het kan dus zijn dat hij pas een dag later zijn mening paraat heeft over iets waar we de vorige dag over gesproken hebben. Zijn IQ is dus niet aangetast, maar alles werkt veel trager. Dit kwam, ondanks dat ik dit natuurlijk eigenlijk al wist, als een keiharde schok. Nu is het geen ‘misschien’ meer of ‘dat gaat wel beter worden’, of ‘het nog even parkeren’. Nu is het een feit.

Maar nu het positieve ervan: John behoudt zijn IQ en weet alles nog. Misschien komen zijn reacties later maar ze komen nog wel. Niet op alles, want dat is teveel maar wel op de essentiële dingen. En het belangrijkste: zijn humor blijft en die houdt hij grandioos vast. Wat heerlijk, daar heb ik zo’n ongelofelijk respect voor. Want wat kost het een energie voor hem om deze maatschappij enigszins bij te houden.

En zo genieten we ook de afgelopen weken van wandelingen met de honden, etentjes met vrienden (ook al krijgt hij niet alle gesprekken mee maar hij geniet zichtbaar hiervan) en luistert hij aandachtig en met veel geduld als ik een moeilijke situatie op mijn werk vertel.

Dit heeft tijd nodig maar krijgt ook weer zijn plekje, zeker weten.

Enne, beelden en plaatsen kan John perfect onthouden dus we zijn weer bezig met een nieuwe vakantie voor volgend jaar. Waarschijnlijk worden het The United States, prachtig toch?

Ilona

Fotografie: Ilona Hameleers

Back To Top