Dorp

(Blog Ilse)

Het dorp waar ik woon, is royaal bevolkt met onze oudere medemens. Dat het tempo van de ervaren medemens lager ligt, doet mij goed. Het is het tempo dat mij ook het beste past. We doen tegelijkertijd onze boodschappen bij het krieken van de dag. Geen avondspits met gejaagde blikken bij de krieltjes of sperziebonen. Nee, schuifelend openen wij de dag.

Blog Ilse: oudere mensenSommige van hen rollen door de winkel. Wie weet, haak ik nog eens aan met een rollator. Een rollator is los van iets wat steun biedt, ook een zitplek. Nu zet ik mij soms te rusten op de bank naast de mascotte van de supermarkt, een hamster in een auto waarvan één koplamp stuk is, wat mijn zoontje steeds benoemt: ‘Die is stuk hè, mama.’

Ik en mijn trage metgezellen verwonderen ons over mijn energieke mannetje. Waar we zelf afscheid van nemen, zien we bij hem tot bloei komen. De levendigheid spat er vanaf. Hij fleurt de boel op. Ze hebben aandacht en tijd voor hem. Ze nemen zijn rennende, hupsende en zwierende beentjes in zich op.

Later op de dag ontmoet ik mijn oudere dorpsbewoners op straat. De vrouw van een paar huizen verderop loopt met haar rollator iedere dag gestructureerd door de straten rondom ons huis. Uitermate beheerst met kaarsrechte rug neemt ze parmantige stappen en duwt ze haar wagentje voort. Geen dag slaat ze de wandeling over. Voor ieder jaargetij een andere jas. Bij winterse gladheid doet ze geen uitgebreide ronde, maar kiest ze een betrouwbaar stukje straat uit dat ze dan gedisciplineerd een keer of twintig op en neer loopt.

De man in donkergroene broek, jas en hoed verschijnt iedere dag uit het bospad met zijn wandelstok. Hij probeert nog een struise pas aan te houden, die de jongeman die hij ooit was laat doorschemeren.

En dan nog de twee lieve kleine muizige dametjes, waarvan eentje met rode lippenstift en de ander in een bontjas tot op de grond. Zij lopen dagelijks een rondje rondom de flats. Zo krom als hoepeltjes met hun tengere handen rondom de handvatten van hun rollators.

Mijn zoontje zoeft op zijn loopfiets tussen al deze potentiële opa’s en oma’s door. Hij probeert zich steeds harder af te zetten om daarna een tijdje te zweven met zijn beentjes van de grond. We kijken naar hem. We vertragen. We vertragen en er is tijd en aandacht. Mijn oudere mede-dorpsgenoten, mijn zoontje en ik.

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *