Genoeg

Blog Ilse:

Genoegen nemen met een tandje terug. Dat is de dagelijkse uitdaging. Soms lukt het. Maar in mijn eigen huis. In die kleine leefruimte. Binnen die vier muren heb ik het lastig. Er dient zich daar van alles aan. De keuken biedt zich iedere dag weer met een gulle glimlach aan. De keuken met al zijn kastjes, met al zijn verplaatsingen van de kraan naar het fornuis en van de koelkast naar de snijplank.

Een witte trap die grijnst. Een witte trap vol met restanten uit het bos. Plukjes mos, harde opgedroogde stukjes modder, blaadjes. De stofzuiger kijkt me met een schuin oog aan. Ga ik die trap nu schoonmaken voor je of kun je gedijen in het bos?

Bergen speelgoed liggen te giebelen. Ze zijn met te veel. De dino’s spannen samen met de graafmachines, de treinwagonnetjes vervoeren inmiddels stoepkrijt. Boeken, overal liggen boeken. Kan dit niet gehalveerd, vraag ik me af, terwijl ik een stickerboek over insecten doorblader.

Nee want alles wat ik oppak en verplaats wordt nog gelezen of is onderdeel van spel. Lege doosjes, dennenappels, gescheurde zakdoeken: niet wegdoen want dat is de sneeuw, mama.

Onder de eettafel stukken brood met pindakaas, rijstkorrels van gisterenavond en op de tafel plakken korstjes opgedroogde pap.

Hoe vind ik mijn tandjeterugmodus in mijn eigen huis, bries ik tegen mezelf. Ondertussen zie ik in de spiegel hoe moe ik uit mijn ogen kijk. Ook zie ik op die spiegel tandenpoetsspetters en het lijkje van een doodgeslagen mug. Van al dat briesen word ik nog vermoeider. En priemt daar nou een grijze haar de lucht in midden op mijn hoofd?

Ga ik net zo achteruit als Theresa May, ik schrik van die gedachte…. Zo ver mag het niet komen.

Het hele jaar heb ik met een knoop in mijn maag toegekeken hoe The Prime-Minister vermoeider en vermoeider in beeld kwam op televisie. En ik maar roepen naar het beeldscherm: wie legt deze vrouw in bed?! Maar voldoende rust zat er niet in, integendeel. De kleine kussentjes onder haar ogen namen steeds donziger proporties aan. Twee donzige opgeklopte kussens onder haar ogen. Zou Theresa wel eens briesen tegen zichzelf ‘NEEM NOU EENS RUST’? Of zou iemand haar dat advies gegeven hebben? Maar zou ze dat advies eigenwijs in de wind geslagen hebben? Als dat zo is, dan lijken we op elkaar.

Kom Theresa, zullen we gewoon naar bed gaan? Dan stop ik je even lekker in en aai ik nog eens over je grijze bolletje en zeg ik dat het goed is. Dat we niet weten of het goedkomt maar dat het wel goed ís. En dat het genoeg is. Welterusten Theresa. Slaap wel.

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

 

Lees ook:

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Dit herken je alleen als je “het” zelf hebt, denk ik.

    Een ander denkt misschien “stel je niet aan” of, nog zo’n ‘goeie’: ” betrek niet alles op je MS” 🤔

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *