skip to Main Content

Trap

Trap

Blog Ilse

Als ik dood onderaan een trap gevonden wordt, weet dan dat ik daar al bang voor was.

Dat scenario zit al in mijn hoofd: ik val van de trap. De ene keer doordat ik de leuning niet goed vastpak, de andere keer doordat mijn voet een traptree mist. Ik zie dagelijks voor me hoe ik als een baksteen naar beneden donder. Een harde klap. Zo eentje waarvan je zeker weet dat het niet goed afloopt.

trap met vogelsOf ik heb geluk en overleef de val op wonderbaarlijke wijze. Dan word ik wakker in een ziekenhuisbed, met dierbaren om me heen aan wie ik dan ‘trap?’ vraag. En dat zij dan allemaal ernstig en betekenisvol knikken: Ja. Trap.

Ik ben opgegroeid in een huis zonder trappen en heb er dus bar weinig ervaring mee. En dan nu met die benen en dat wankele evenwicht. De trap en ik zullen nooit echt dikke vrienden worden.

Trappen zijn bergen geworden.

Bergen, hetzelfde verhaal. Het is iets met de zwaartekracht en die stelten van mij. Omhooglopen, dat was ook al een probleem in mijn gezonde levensjaren.

Ik herinner mij een dag waarop ik onbedaarlijk heb staan huilen op een berg. Ik was met een Noorse familie aan een fjord Pasen aan het vieren. De Noren vieren Pasen – en eigenlijk het hele leven – door lekker actief te zijn met z’n allen. Op zee, in de bergen, ze draaien er hun hand niet voor om.

Onder mijn langlauflatten had de Noorse familie plakstrips geplakt, in de hoop dat ik daarmee als een soort sticker die berg op kon kleven. Om mij heen zag ik overal Noren de natuur bedwingen door als berggeiten naar boven te hupsen.

En daar stond ík dan met mijn Hollandse vlakkelandsmentaliteit. Waarom wilden zij een berg óp, mét losse latten onder hun voeten? Het idee alleen al stond me niet aan, laat staan dat dat kleefplan goed uitpakte. Na iedere meter voorwaarts, zakte ik er drie naar achteren. ‘Jullie zijn allemaal hartstikke gek!’, heb ik toen naar mijn Noorse familie geschreeuwd.

‘In Oostenrijk en Zwitserland maken ze gewoon skiliften om boven op een berg te komen’, riep ik er ook nog achteraan met mijn verhitte hoofd.

En dan zijn er trouwens ook Noren die bergen rennend beklimmen, bij wijze van sportief onderhoud. Zoals mensen hier een rondje buiten hardlopen, rénnen zij een berg op en af. Gekken zijn het. Dat zeg ik overigens puur uit jaloezie. Als ik de benen had, zou ik ook bergen op gaan rennen. Nee, toch niet. Gekkenwerk. En hardlopen ook niet, ben je mal! Maar zonder de leuning vast te houden een trap op dansen? Ja, dat zou ik dan wel weer eens willen.

Ilse

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top