Blog Liva: Status quo

Subtiel begon het te dagen. De achteruitgang ligt niet alleen op de loer, maar laat zich steeds langer in het openbaar zien. Dit keer niet exclusief, enkel voor mij alleen om te zien. Nee, in het volle licht! Daarmee ook voor de rest van de wereld zichtbaar.

Stenen trapDe vermoeidheid, die tintelende vingertoppen, het wazig zien, het koppige been, de gekke gevoelsstoornissen, een ellendige zenuwpijn, de watten in mijn hoofd en de gaten in mijn geheugen. Ik had ze tot iets normaals teruggebracht. Ingepast in een hernieuwde status quo. Een status quo die ik vervolgens gelijkschakelde met de status quo van de rest van de wereld. Of in ieder geval alle vrouwen en jonge moeders die net de dertig zijn gepasseerd. Vooral de vermoeidheid vond ik niet alleen vreselijk vervelend, inmiddels ook doodnormaal. ‘Ik ben zo moe’ had ik tot een banaliteit verheven.

Tot het mij opvalt wanneer ik een andere moeder ‘hoera’ hoor slaken bij een slapend kind zodat ze in de vrijgekomen uurtjes kan werken. Daar waar ik enkel een ‘hoera’ uitkraam omdat het hopelijk ook voor mij een kans op een dutje biedt. Broodnodig om de rest van de dag goed door te komen. Of die keer dat mijn schoonouders -inmiddels aardig op leeftijd- na een hele dag op pad even fris en fruitig beginnen aan hun terugreis. Terwijl ik ondertussen vroegtijdig ben afgetaaid, op bed lig te wachten totdat de duizelingwekkende vermoeidheid is weggezakt. Het zijn deze momenten waarop het begint te dagen. Een plotselinge breuk in de status quo die ik tot algemeen goed had gemaakt.

Tranen prikken achter mijn ogen wanneer ik de stationstrap oploop en voel hoe mijn stramme knieën moeite hebben met de beweging. Hoe het lood dieper mijn benen inzakt en ik het vreemde loopje dat volgt maar niet onder de controle krijg. Vervolgens lijken mijn hersenen de versnelling die de wereld krijgt tijdens het fietsen niet bij te kunnen benen. Ik kan niet anders dan een vraagteken plaatsen bij mijn bijdrage aan de verkeersveiligheid.

Een knoop draait zich in mijn maag. Is dit nu een voorbode van het verliezen van mijn mobiliteit? Hoeveel lever ik al in, nu ik steeds vaker de bus pak in plaats van de fiets en kortere afstanden loop? Naast geestelijk verval is dit mijn grootste angst; niet vrij meer kunnen bewegen of te kunnen gaan en staan daar waar ik wil. Het is een stil verdriet. Ik doe een angstige poging om mijn onzekerheid weg te moffelen. Het volle licht legt echter de stand van zaken pijnlijk bloot. De vragen naar aanleiding van mijn ‘loopje’ en mijn wankelende evenwicht zijn al gesteld.

MS in de luwte is zowel een voorrecht als een last. Het onvermogen om de ernst van de situatie duidelijk te maken, is bij tijd en wijle een last. De luwte zorgt ook voor een ongenaakbaarheid die als een keuze is. Ik kan namelijk soms doen ‘alsof’. Het volle licht maakt mij nu kwetsbaar. Zo zichtbaar ineens. Het is blijkbaar tijd voor een nieuwe status quo, een herziende versie. Status quo 2.0: mét vreemd loopje en zónder de mogelijkheid het gelijk te stellen aan de ‘rest’. Waarom zou ik ook? Het is immers mijn status quo. Alsof dé status quo der status quo überhaupt bestaat. Toch, ik en de rest. Met een steeds groter wordende kloof ertussen. Ik kan er maar niet mee omgaan.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

 

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *