Boosheid

(Blog Liva)

Onze zoon is één. Geen baby meer, maar een dreumes. Met die beginnende dreumesfase komt ook een bak aan frustratie. Grote motorische sprongen worden genomen, maar voor de wil van zo´n kleine man lang niet groot genoeg. Tel daarbij de enorme behoefte aan communiceren op, vermenigvuldigd met het onvermogen taal toe te passen zoals je al die mensen om je heen wel ziet doen. Het kost nauwelijks inlevingsvermogen om zijn frustratie te begrijpen.

BoosheidMet frustratie komt boosheid. Met boosheid komt woede. Gebalde vuisten, een rood aangelopen hoofd en een stemgeluid dat decibellen verder rijkt dan je op voorhand had voorzien bij zo´n schattig klein mensje. Ik had niet gedacht dat mijn baby zich zo snel zou ontwikkelen tot een vat explosief met ontploffingsgevaar op de gekste ogenblikken. Mijn geduld bleek een stuk minder onuitputtelijk. In mijn rol als moeder voelde ik mijzelf meegevoerd worden in dezelfde stroom van frustratie, boosheid en woede. Let wel; onbewust.

Het bonte spectrum aan menselijke gevoelens is mij namelijk niet vreemd. Met boosheid kon ik echter zo goed als niets. Lang dacht ik zelfs niet boos te kunnen worden. Inmiddels weet ik hoe gezond het is om af en toe kwaad te zijn, net zoals je blij voelen of verdriet hebben. Toch stond mijn relatie met boosheid aanvankelijk in de weg de emotie van mijn zoon serieus te nemen en hem te helpen zijn weg te vinden in zijn gevoelsleven. Dat is inzicht één.

Vervolgens las ik een stuk van een pedagoog over boosheid in de kindertijd en het spiegelen van emoties van de ouder door het kind. Ik voelde mij pijnlijk aangesproken. Waarom eigenlijk? Want boos zijn, ik? Ik nam een moment om in alle eerlijkheid de afgelopen tijd de revue te laten passeren. Daar was de verklaring voor het idee betrapt te zijn. De hoeveelheid frustratie, boosheid en woede bleek enorm. Met regelmaat voelde ik mij vastzitten in mijn eigen huid, in mijn eigen huis, mijn eigen wereld. Alsof ik op ontploffen stond. In plaats daarvan implodeerde ik en drukte de kracht van de emotie diep, diep naar binnen. Weg.

De oorzaak van dit alles lag bij mijn intensieve verzet om de MS een plek te geven in dit nieuwe leven als moeder. Boos was ik op de overweldigende vermoeidheid in de ochtend. Kwaad was ik wanneer die vermoeidheid krachtsverlies in de ledematen betekende. Absoluut ziedend werd ik wanneer ik wéér moest gaan liggen, een ´nee´ moest verkopen of om hulp moest vragen. Kort gezegd werd het er niet gezelliger op. Niet in mijzelf en niet in huis.

Laten kinderen nou net een gevoelssoort zijn. Sponsjes, die recht je ziel in kijken. En zo op plekken komen die voor jou het daglicht niet verdragen. Wij worden namelijk prima boos in ons gezin. Had onze kleine man dat even haarfijn blootgelegd. Nooit heb ik kunnen voorzien dat het leren leven met MS dit soort verregaande implicaties zou hebben. En dat mijn kind, pijnlijk genoeg, een grote rol zou hebben in mijn vermogen om te gaan met de chronische ziekte.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *