homesitemapcontactA+

Brieven aan MS

Blog Liva

Lieve, stomme, MS,

Je herinnert je vast nog de vorige brief die ik schreef. Ik was destijds op een bitter punt aangekomen. Vaak liep ik rond met een enorme bal aan woede, verdriet, ongeloof en verzet. Vooral heel veel verzet.

masker met traanIk vervloekte je, wenste dat ik je nooit had ontmoet, kon je niet om mij heen verdragen. Je bent ook zo onvoorspelbaar en laat ik eerlijk zijn: je bent behoorlijk dominant. Je verheft graag je stem en soms betrap ik je op sadistische trekjes. Het liefste neem je het stuur over.

Je moet echter begrijpen dat ik degene ben die altijd aan het roer blijft staan. Wat er ook gebeurt, hoe vaak je ook aan het stuur gaat hangen, hoeveel zeggenschap je in de loop der tijd zal vergaren. Ik bepaal de koers. Als we dit samen blijven doen. Samen moeten blijven doen, dan zijn dit de regels. Ik zie nu in dat ik niet meer alleen in dit leven sta. Dat regels nodig zijn, zie jij nu hopelijk ook.

Ik zal vaker boos op je zijn en je niet recht in de ogen kunnen kijken. Daar is moed voor nodig, en soms moet je eerst de moed nog oprapen voordat je het in handen hebt. Wat ik je eigenlijk wil zeggen, nee, wil vragen: soms heb ik tijd nodig, mag ik dat van je krijgen?

Dat onze ontmoetingen eerder vroeg dan laat komen, heb je bevestigd.
Daarom sluit ik af met:

Tot snel!

Liva

Illustratie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *