Laatste keren

(Blog Liva)

Op momenten dat ik sensaties voel die ik niet eerder heb moeten plaatsen. Vooral wanneer het aandoet als een zacht, opkomend briesje waarvan je niet kunt geloven dat het zich later zal ontvouwen tot een storm. Het ziet er immers niet uit als een storm en gedraagt zich evenmin als één. Toch is de belofte aanwezig. Op die momenten ontsluit de MS mij. Ik ga de koker in. In mijzelf keer ik dan en begin te leven met mijn angst. Dat voelt eenzaam. Zeker als je vecht om het gewone gewoonweg gewoon te laten zijn.

laatste kerenMijn gedachten beginnen op dit soort momenten enigszins dramatische vormen aan te nemen. Ik kan het niet helpen. Het gebeurt. Harder nog wanneer ik mij verzet. Vooral gedachten over laatste keren vind ik verscheurend. Bang ben ik namelijk dat vanavond de laatste normale avond was, de laatste dag dat ik mijn zoon naar bed kon brengen, de laatste keer dat ik kon lopen, de laatste keer dat ik zelfstandig was in dit huis.

Tegelijkertijd vertel ik mijzelf dat het niet zijn vaart zal lopen. Dat dit het Griekse drama is dat in mijn DNA verankerd ligt en toneeltijd eist. Met de diagnose was het echter duidelijk: elk moment en iedere dag kan mij nu door de MS iets overkomen. Zoals Anne Bouman in De zondagsvrouw beschrijft; ‘Een globaal besef van gevaar nestelt zich definitief. Het ongrijpbare daarvan is stuitend. Een mens is niet gemaakt voor onzekerheden’.* Met laatste keren is het zo dat je ze pas ziet wanneer het een laatste keer is geweest. Laatste keren kondigen zich niet aan. Laatste keren zijn er. Ineens en daarmee nooit weer.

Ik vond ook een leuke omdenker, in de schrijfsels van Renate Rubinstein. Ook zij beaamde dat de grilligheid van MS zorgt dat je nooit weet waar je aan toe bent. Zij noemt dat verrassend prettig: ‘Want wat ik zou weten, als ik het van tevoren kon weten, zou vast niet veel soeps zijn. [..] Ik dank mijn goede humeur aan de onzekerheid’.*

Je kunt het bezien vanuit angst of vrolijkheid.
Feit blijft: MS is leven met laatste keren.
Vanuit een lijf als aaneenschakeling van laatste keren.

* Bron 1: Anne Bouman, De zondagvrouw, pag. 75.
* Bron 2: Renate Rubinstein, Nee heb je. Notities over ziek zijn, pag. 37.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

 

Lees ook:

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *