homesitemapcontactA+

Paraplu

Blog Liva

Blog Liva

Je zit op het terras. Stralende zon, een heerlijk briesje, goed gezelschap en zeker geen wolkje aan de lucht. Toch. Snel. Even buienradar checken.

Liva blogt over haar MS en medicijn keuzeZo voel ik mij soms met MS. Als het zonnetje heerlijk schijnt, bereid ik mij alvast voor op onweerswolken. Zo voelde ik mij soms tijdens deze zwangerschap.

Ik heb plaatsgenomen op dat heerlijke terras. Geen wolkje te bekennen aan de horizon. Ondertussen wordt mij gevraagd dringend na te denken over een nieuwe medicijnkeuze direct na de bevalling. Alsof je alvast je paraplu openklapt, vol in de zonnestralen.

Wat vind ik de keuze voor medicijnen toch een dilemma. Direct na de diagnose en ook nu weer. Tijdens de eerste beslissingsronde was het een ingewikkeld proces dat vooral het accepteren van de ziekte raakte. Want met het starten van medicatie stapte ik gevoelsmatig een grens over. De grens van het ziek zijn.

Bovendien vond ik het eng om bepaalde medicijnen te gebruiken. Ik kon bij wijze van spreken al moeilijk doen over een aspirine op zijn tijd en bij mijn huisarts sta ik bekend om mijn ongewone bijwerkingen. Laten we tot slot de grootste horde destijds niet vergeten: prikangst.

Toch begon ik moedig met Copaxone. Wat een rit! Het bracht mij verder in het acceptatieproces en het zorgde dat ik na al die jaren – zo niet mijn hele leven- mijn prikangst leerde overwinnen. Eindelijk had ik het gevoel iets concreets tegen MS te kunnen doen en het maakte mij sterk.

Sterk, omdat ik verdraaid moedig moest zijn om de keuze te maken. Helaas hield mijn lijf niet zo van dit middel en ontwikkelde ik een allergische reactie.

Het moeilijke medicatievraagstuk lag weer op tafel. Ook dit keer ervaarde ik weerstand tijdens mijn gesprekken met de neuroloog en wanneer ik in de onderzoeken en bijsluiters dook. Niet zozeer vanwege de angst die de eerste keer de boventoon voerde.

Ditmaal was het simpelweg even genoeg geweest. Na een vrij heftig eerste ziektejaar besloot ik dat het tijd was voor rust. Ik wilde mij weer mijzelf voelen, geen patiënt, en proberen om opnieuw ‘gewoon’ te leven. Zo geschiedde. Beide beslissingen, zowel Copaxone als de medicijnrust, maakte ik vanuit een volle overtuiging.

Op dit moment bevind ik mij in de derde beslissingsronde. In deze ronde heb ik rekening te houden met factoren zoals hormonen, kraamtijd en niet onbelangrijk: een baby. De angst en de hang naar rust zijn wederom present. Nu vergezelt met een urgentie. De kans op een behoorlijke terugval is te groot om af te wachten. To Plegridy or to Tecfidera? Dat is de vraag.

Mijn parapluutjes op zonnige dagen.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *