homesitemapcontactA+

Strot

Blog Liva

Soms vliegt het naar m’n strot. Wat ga ik doen als ik straks een invaliderende aanval krijg? Als ook ik in die rolstoel beland? Wat doe ik als ik zover aftakel dat ik cognitief niet meer de Liva ben die mijn man herkent? En hij daarop misschien zijn eigen pad kiest? Wat doe ik als ik mijn steun verlies?

strotWat ga ik doen als ik niet zelf toeschouwer ben van dit alles, niet enkel deze onzekerheid deel met mijn partner, maar het nu ook in de schoot van ons kind ligt? Zal ik het mijzelf kunnen vergeven als hij op een dag verdriet heeft om de MS? Of erger: wanneer blijkt dat ook hij MS heeft? Wie ben ik in vredesnaam om een kind op de wereld te zetten?

Een knoop draait in mijn maag. Er landt een rotsblok in mijn lijf.

Wanneer je toekomstbeeld je ontnomen wordt met het uitspreken van een diagnose volgt een lege horizon. ‘Later als wij oud en grijs zijn, dansen we nog steeds samen’ kan ik niet altijd horen. Later als ik oud en grijs ben, hoop ik dat ik nog genoeg levenskracht heb om vreugde in de dingen te vinden. Hoop ik nog op een stramme pas mijn eigen boodschapjes te kunnen doen of naar dat ene bankje te kunnen lopen om liefkozend naar de mussen te kijken. Ik hoop dat er geen vervroegd verpleegbed, cognitieve degradatie of andere ellende als in dit rijtje aan de orde gaat zijn. Ik hoop überhaupt dat ik het oude grijze haal in het leven.

De onbezonnenheid waarmee ik eerder uitging van een mooie oude dag ben ik verloren.

Wat zeg ik op deze plek nou al meerdere malen? Wat blijkt de rode draad te zijn in mijn blogs?

Het leven is altijd een blanke horizon geweest. Je had alleen nog geen ogenschijnlijk spiekje in de toekomst gekregen met een diagnose. Kiezen voor liefde toch? Kiezen voor leven? Kiezen voor de kleine, grote dingen? Kiezen voor hetgeen mij nog steeds waardevol maakt? Waardevol blijft maken?

En kijk nou wat dit falende, angstige lijf doet. Er groeit een wezentje in!

Zonder morren heeft het deze taak aangenomen. Het zet de MS tijdelijk op stil en is leven gaan creëren. Moeiteloos lijkt het te gaan. Wat een immense kracht draagt dit prachtige lichaam in zich. Wat een immense dankbaarheid dat ik deze ervaring mag ervaren.

Liefde, het leven, nieuw leven.

Soms vliegt het naar m’n strot.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Lieve Liva,

    Van harte gefeliciteerd.

    Ik herken in jouw blog mijn dochter, 25 jaar en sinds februari van dit jaar probeert zij die horizon weer in te kleuren na de diagnose MS. Ze is inmiddels zover dat wij het er over mogen hebben. Haar partner, met wie zij net was gaan samenwonen is haar grote steun. Toch weet ik dat zij doodsbang is voor de toekomst. Wat kan ze nog, wat wordt er van haar afgenomen en wat krijgt ze ervoor terug. Haar kinderwens is groot, haar angst ook. In het hier en nu leven is een dagelijks terugkerende oefening.

    Ik wens jou heel veel geluk toe met dit nieuwe ontspruitende leven. Onthoudt: 25 jaar geleden zette ik haar op de wereld met de intentie haar te behoeden voor alle kwaad en zie, het leven draaide ons een loer. Daarmee wil ik zeggen dat jij niet in de hand hebt hoe de toekomst er voor jullie kindje uitziet. Het enige dat je wel in de hand hebt is een lieve mama zijn en ik denk dat dit geen enkel probleem zal zijn.

    Lieve groet,
    Eva

    1. Dankjewel voor je mooie bericht en je gelukswensen, Eva.
      Wat moeilijk lijkt mij dat om je dochter te zien worstelen met een diagnose, naast je eigen proces dat je moet doorlopen. Ik wil jullie ook veel geluk wensen. Hou moed, want die horizon laat zich maar al te graag weer prachtig kleuren. En ook mét MS staat het leven bol van de mogelijkheden. Dat ontdekken heeft tijd nodig.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *