homesitemapcontactA+

Blog: Ten volle

Blog Liva

Vrij snel na de diagnose zocht ik contact met een maatschappelijk werker. Mijn gevoel was heel sterk: Ik heb hulp nodig. Hulp in het ordenen van mijn gedachten en ze de goede kant op te stuwen. Hulp om een uitlaatklep te vinden.

bloemenVia de maatschappelijk werker kwam ik terecht bij een groep ‘gelijkgestemden’. Gelijkgestemd in de zin dat we allemaal dezelfde diagnose hebben ontvangen, jong zijn en vooral zoekend naar manieren om iets van dat gedoetje dat het leven is te maken.

Inmiddels loop ik al een tijdje mee en ben ik niet meer het groentje met een vat vol prangende vragen. In plaats daarvan ben ik nu vaak een van de personen die een poging waagt om het overlopende vat van pas gediagnosticeerden te verlichten. Veel vragen worden er dus gesteld. Met de meest prangende der prangende vragen: Hoe doe je dat, leven met MS?

Keer op keer vind ik het pijnlijk confronterend om de paniek en de angst in de ogen van nieuwkomers te lezen. De hulpeloosheid is zó herkenbaar. Keer op keer inspireert de enorme wil in hun verhalen ook.

Vaak stamel ik de eerste seconden wat onsamenhangend als mij het woord wordt gegeven. De laatste keer kwam het antwoord ineens tot mij. Niet zozeer de gouden tip in het leven met MS, die heb ik namelijk niet. Het blijft een wankelend zoeken naar evenwicht. Wél het verhaal over mijn aanpak.

Mijn filosofie is als volgt. Er bestaan een aantal zekerheden in mijn leven. Een aantal maar. In essentie is leven natuurlijk chaos, onzekerheid en voortdurend veranderlijk. De zekerheden die ik echter heb kunnen ontdekken welke belangrijk zijn in mijn antwoord:

1. Ik heb MS en dat gaat niet weg zolang ik dit leven leef;
2. Meer dan dit leven is mij niet gegeven;
3. Dit leven wil ik leven.

Kortom: ik weet dat ik MS heb. Ik weet ook dat ik maar één leven heb. Om dit ene leven te ervaren, moet ik accepteren dat ik met MS te maken zal krijgen. Uiteraard kan ik kiezen om de MS te weigeren of het te negeren. Maar dan zal ik doorgaan in strijd en ontkenning. Dat is niet het werkelijke leven zoals ik het zou willen leven: Ten volle. Met de pijn en die zeurderige onzekerheid, maar ook met alle liefde onderwijl alle mogelijkheden opzoekend. Ik heb ‘gewoon’ op een dag besloten dat ik voor liefde kies, en voor het leven. En inderdaad, in dit ene leven heb ik MS. Zo is het nou eenmaal.

Ooit las ik deze woorden, ik geloof in een column van Tijn Touber:
“Bang voor het leven? Maar waarom? Het leven grijpt je alsnog net zo hard bij de keel als in angst. Bovendien heb je alleen dit leven, waarom zou je het dan niet met volle overgave leven?”

Waarom zou je niet – ook mét MS – vol overgave leven?
Elke keer wanneer ik weer wankel in mijn evenwicht of de MS mij angst inboezemt, herhaal ik deze vraag.

Nog voordat het vraagteken er staat, weet ik het antwoord al.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *