Van de kip en het ei

(Blog Liva)

Die vervelende druk op mijn borstkas kwam en ging. Ik draaide nog eens met het middenrif, gooide snel een arm in de lucht, strekte de rug, en daarmee verdween het achteloos mee met de overige stroom aan sensaties en gedachten.

Kip of eiEven werd regelmatig, en regelmatig werd veel. Snel had ik, op een heerlijk uurtje rond het ontwaken na, last. Veel last. Van dat ceinuurtje dat kennelijk om mijn lijf zat en steeds strakker werd aangesnoerd, van een akelig strak T-shirt hoe wijd ik mij ook kleedde, van een zere slokdarm, pijn in de borst en schouder, en het gevoel niet vrij adem te kunnen halen. Ik lag wakker van de brandende pijn en misselijkheid. Kortom, ik drukte de sneltoets naar de huisarts maar weer in.

Een spoedafspraak werd gepland en daarmee klonk de start van wederom een waar circus. Het circus waar de artiesten niet te rusten worden gestuurd wanneer de laatste te vermaken gasten zijn vertrokken. Het circus dat eeuwig de revue blijft passeren. Telefoontjes met receptionisten, assistenten, artsen, kastjes aan muren en weer terug. Spoedaanvragen bleken toch niet als spoed gehonoreerd te worden en zo belandde ik weer thuis met de moed in de schoenen en een tas vol medicatie. Niemand die wist, en nochtans weet, wat er nou mankeerde.

Het verhaal van de kip en het ei. Wat was er nou eerst? En waar eindigt het ene en begint het andere? Was hier nou sprake van MS? Een schub? Een slokdarmspasme? De welbekende MS-hug (welke grapjurk heeft deze term bedacht eigenlijk. Een knuffel voelt toch echt anders dan een verzameling klachten die wijzen op een hartaanval)? Of cardiale problemen? Toch een hart in ademnood?

Alsof MS op zichzelf al geen leuke mindfuck is. Weken in het ongewisse zitten of er toch geen onverwachte hartklachten spelen en met klem adviezen krijgen wanneer het spoednummer te bellen. Hiermee maakte deze bijzondere klacht het een van de ergste die ik tot nu toe heb moeten verkroppen. De akeligheid van alle sensaties, gehusseld in een grote onzekere mengelmoes met niet weten of er iets acuuts levensbedreigends boven het hoofd hangt. Het is eigenlijk niet te doen.

Ondertussen draait het leven gewoon door en moet er van alles blijven moeten. Ik merk dat ik een beetje uit mijzelf treed. Het verhaal klinkt grootser en spannender en enger dan het is. Het is een verhaal zonder clou, een verhaal dat ik mijzelf toch telkens hoor vertellen. Als een stroom aan feitjes, alsof het niet over mijzelf gaat. De gekmakende onzekerheid is iets wat ik alleen kan ervaren. Onzichtbaar.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *