Verdriet in een falend lijf

(Blog Liva)

Daar stond ik dan plots te brullen. Het was mijn eerste afspraak bij een nieuwe fysiotherapeut, als staartje van het revalidatietraject dat ik een paar jaar geleden volgde. We waren nog geen 5 minuten in de fitnessruimte, en er zaten nog net geen 5 lunges in mijn benen.

Ik voelde het al toen ik de lange steile trap op liep naar de praktijkruimte. Ik voelde het al toen ik de kuitspieroefening deed. En het was nog geen eens een ‘echte’ training, we doorliepen ‘alleen maar’ de toekomstige oefeningen. Dat ik nu al moest aangeven de zwabber in de benen te hebben. Met de kriebelende tintelingen in mijn onderbenen en het gevoel zwak elastiek als spieren te hebben. Niet dat ik benoemde dat de zwabber er weer in zat.

‘Gek’ en ‘benen’, kreeg ik nog net zacht en hakkelend over mijn lippen. Toen kwamen de tranen al. Ik kon ze met geen macht bedwingen. Alsof het verdriet op slot zat in mijn knieën en het buigen in de lunges de weg vrijmaakte. Had ik mijzelf toch weer in het ootje genomen, door te denken dat het leven van alledag ‘gewoon’ weer doorging en ik de MS ‘gewoon’ met mij meenam. Geen ruimte gevend aan de pijn en ongemak die verwerking nodig hebben.

’s Avonds aan de eettafel vertelde ik over mijn ‘training’. Dat laatste woord voortdurend met mijn vingers tussen aanhalingstekens plaatsend. “Waarom maak je jezelf zo belachelijk?”, kreeg ik te horen. Waarop ik opnieuw begon te huilen. Het was dit keer niet zozeer dat ik te streng was voor mijzelf. Al had mijn man gelijk toen hij zei dat ik ook trots kon zijn op het feit tóch naar de fysio te gaan en tóch verbetering zocht waar mogelijk. Nee, dit viel eerder onder hartverscheurende teleurstelling. Twee jaar geleden stond ik nog wekelijks fluitend een circuittraining te doen. Met lunges, squats, kuitspieroefeningen en wat al niet meer. Gevolgd door een fietstocht van een half uur naar huis. Daar moest ik soms wel eventjes van bijkomen, maar het lukte allemaal mooi wel.

Nu waren vijf repetities van één oefening al genoeg om mij de indruk te geven door de benen te zakken. Die benen. Die fijne, sterke benen die mij nog zoveel jaren en zoveel kilometers moeten dragen. Waarvan ik zo graag wil dat ze mij blijven dragen. Want het is mij zo lief, het wandelen en het fietsen en het bewegen. Voor het eerst in mijn leven (dat is treurig, maar helaas waar) dacht ik aan hoeveel ik überhaupt mijn lijf liefheb. Hoe sterk het is en wat een knap staaltje natuurlijk mechaniek het is om mee door het leven te gaan. Lief, falend lijf.

Moeten berusten, keer op keer en opnieuw. Zal het ooit wennen? Gelukkig schijnt er een stralende zon buiten. Terwijl de zoon in groot geluk de zandhoop uit de zandbak de woonkamer binnensleept, beweeg ik in de zoete lentelucht mijn lijf volgens de voorgeschreven routine. Dat dit een training is, krijg ik nog steeds niet met overtuiging over mijn lippen.

Liva

Fotografie: Maxim Wermuth

 

Dit bericht heeft 2 reacties
  1. Hmmm… hoe ga ik jou zeggen wat jouw stukje met mij doet…
    Ik herken je strijd met je gevoelens. De strijd met je lijf, waar je vooral trots op wil blijven!

    Blijf alsjeblieft delen. Je woorden helpen me.

    👊🏼🍀
    Marjan

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *