homesitemapcontactA+

Blog Marijn: Geheim groepje

Fp Dagboek Marijn

Ik geloof niet in complottheorieën. Bilderberg, Illuminati, vrijmetselaars, ze doen me normaal niets. Maar laatst had ik toch het idee dat er een groep is die van alles mag en waar ik niet bij hoor.

Geheim groepjeNatuurlijk, ook ik hoor bij een groepje, dat groepje is alleen niet zo geheim en ik maak er ook geen geheim van dat ik daarbij hoor. Op straat loop ik altijd met een wandelstok en dat geeft wel zo’n beetje weg waar ik bij hoor.

Privileges kent deze groep niet, ze leven bij de gratie van anderen en gelukkig vinden die het geen probleem om af en toe te helpen waar nodig en zelfs op te staan in het openbaar vervoer. Maar sommige mensen menen, omdat ze bij een groep horen, wel privileges te hebben.

De situatie was deze: ik zou spelen in Amsterdam. Een thuiswedstrijd, maar ik moest daar wel zien te komen. Gelukkig is er in Amsterdam genoeg openbaar vervoer om op de plek te komen waar je moet zijn. Ik liep dus naar de dichtstbijzijnde tramhalte en dat bleek iets vermoeiender dan ik had verwacht. Op de tramhalte bleek dat ik de tram net gemist had.

Normaal ga ik dan even op het bankje zitten, maar dat was al bezet. Vooruit, ik kan wel even staan. In mijn ooghoek zag ik een rode vlek opdoemen, maar ik draaide mij om en het was weer weg. Ik ijsbeerde een beetje over de halte om de tijd te doden. Gelukkig heb ik altijd muziek bij me om de tijd wat te doden, maar de tram liet op zich wachten. Ik voelde mijn benen moeier worden.

Gelukkig, daar doemden aan de horizon dan toch de tramlichten op. De tram bleek echter behoorlijk vol te zitten. Ik wurmde mij naar binnen, maar helaas geen zitplek. Natuurlijk, dat heb ik weer. Maar nog voor de tram zich in beweging had gezet, zag een jongeman mijn stok en stond op en bood zijn plaats aan. Maar nog voor ik ‘boe’ of ‘bah’ kon zeggen, dook die rode vlek weer op en ging op de vrijgekomen plek zitten en ik hoorde op arrogante toon “Daar zal ik maar even gaan zitten”. Ik was stomverbaasd.

Het was een oudere vrouw in een dikke rode jas, de rode vlek die ik al eerder op de halte zag. Waarschijnlijk was zij ook moe van het staan en ik gun haar dan ook een zitplek -ik weet hoe het is-, maar blijkbaar weegt een wandelstok niet op tegen grijs haar. Ik geef toe, ik heb niets speciaals gedaan, maar zij afgezien van ademhalen ook niet. Zij zit blijkbaar bij een geheim groepje met speciale privileges die dingen onvoorwaardelijk voor zich op mag eisen.

Er is wel één voordeel voor mij: als ik maar lang genoeg wacht, hoor ik vanzelf ook bij dat groepje.

Bij het horen van dit nummer werd ik weer wat rustiger:
Nine Inch Nails – Starsuckers

Marijn

Fotografie: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 1 reactie
  1. Herken dit wel. Bij mij denken ze vaak ook je heb toch nog jonge benen. Maar hoe de werking van die benen zijn staat er niet bij. Is soms wel eens vermoeiend, die vooroordelen.

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *