skip to Main Content
De Rest Van Het Leven (deel 1)

De rest van het leven (deel 1)

(Nel blogt)

Heb ik zomaar contact met een lieve, leuke man, niet te geloven! Ik vind hem zo’n cadeau! Hij vindt zelf van niet, maar ik wel. Ik zal niet uitweiden over alle kanten van hem die ik fijn vind, want voor iemand die niet verliefd is gaat dat snel vervelen. Eén voorval wil ik wel met jullie delen.

Blog Nel Rest van het levenDe eerste keer dat hij bij mij thuis kwam, was een spannende gelegenheid. Dat is waarschijnlijk altijd zo, nu lag mij iets extra’s zwaar op de maag. Hoe en wanneer vertel ik van mijn stoma’s?  Hup, de vlucht vooruit gekozen. Al na 10 minuten heb ik het verteld. Mij lijkt dat hoe langer je wacht hoe groter de (onaangename?) verrassing is. En hij reageerde met: “Maar wat is nu het probleem? ” Alsof een ballon leegloopt.

We zijn nu weken verder, blij en verliefd. Maar even bij hem aanwippen zit er niet in. Hij woont 147 kilometer verderop. Gelukkig houden we allebei van autorijden.

Lastiger is dat zijn huis niet is ingericht op een mens met flinke beperkingen. Dus er moet een oprijplaat voor de entree gemaakt worden (check), een tillift komen (wat zijn er belachelijk veel types) en een plateaulift naar boven (we weten nog niet wat dat gaat kosten, ik hou mijn hart vast).

Ik vind het trouwens best lastig om verkering in te passen in een leven met MS. Waar ik, nog steeds, niet zo goed in ben is om op tijd te zeggen dat ik moet rusten. Ik ga te lang door, camoufleer mijn vermoeidheid, stort in als hij is vertrokken en heb dan een paar dagen nodig om weer op te krabbelen. Dat camoufleren gaat nog als je elkaar één dag ziet, maar meerdere dagen achter elkaar niks laten merken lukt niet. Dat heb ik opgebiecht en nu weet hij ook dat. “Je mag altijd rusten als je het nodig hebt”, was zijn reactie.

We weten allebei niet wat de toekomst brengen zal. Blijft dit zo fijn?

Soms grijpt me een oud gevoel bij de kladden. Dan vrees ik dat het geen standhoudt, dat het te mooi is om waar te zijn. Ik verman me dan en herinner me iets dat ik ooit gelezen heb:

“Better to have loved and lost than never to have loved at all”.

Zelf ben ik in een verpleeghuis wezen kijken: Nieuw Unicum. Dat was bijzonder. Ik mocht bij een paar bewoners binnen kijken en zij vertelden dat ze heel tevreden waren. Maar wat was het confronterend. Ik zou mijn hele hebben en houwen, mijn huis en mijn tuin, moeten achterlaten. Verschrikkelijk. Uiteindelijk zou ik er vast  ook wennen en tevreden worden, maar eerst nog niet. Het was bijzonder pijnlijk. Ik heb daarna lang in de auto langs de kant van de weg gestaan met mijn gezicht in de ondergaande zon, alsmaar hetzelfde kalmerende nummer op van Elbow ‘Anyday Now’.

Intussen gaat het doordeweekse leven gewoon door.

Eindelijk is mijn rolstoel gerepareerd (na een half jaar),  de auto van zijn storing afgeholpen (waardoor ik er niet uit kon), de hond van zijn oorkwaal genezen.

Mijn vader went een beetje aan zijn verpleeghuis, mijn moeder nog niet aan het huis zonder hem.

Vadertje Tijd: zorg een beetje goed voor ons.

Fotograaf: Maxim Wermuth

Dit bericht heeft 0 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top