skip to Main Content

Dat ik mensen kan raken met mijn werk, zo gaaf!

Dat Ik Mensen Kan Raken Met Mijn Werk, Zo Gaaf!

In de week dat de Franse schrijver Patrick Modiano – de meester van de weemoedige roman – de Nobelprijs voor Literatuur krijgt, bezoekt MSzien de Nederlandse schilder en poëet Marko Klomp (Goes, 1974). In Den Haag, de stad van Couperus, van oude mensen en dingen die voorbij gaan. Marko kent Modiano niet, maar zijn werk ademt dezelfde sfeer van vergane tijd, verlangen, melancholie en verdwijnen.

Door: Marja Morskieft

mszien-141210-Marko-Klomp1‘Soft focus,’ wordt zijn schilderstijl wel genoemd; zelf legt hij me haarscherp uit welke manieren van focus hij gebruikt: ze zijn gebaseerd op fotografietechnieken. “Het is het vage van iemand die heel ver weg staat. Of juist heel dichtbij. Of in de mist verdwijnt. In feite zijn het drie verschillende vormen van vage contouren.” En ja, zijn poëtische lijnvoering heeft natuurlijk ook te maken met zijn MS-klachten: wazig en onscherp zien, beeldinstabiliteit. Veel mensen met MS kennen het; Marko ook.

Trapsgewijs

Zijn schilderijen ademen een bijzondere sfeer van vergane tijd. En van weggaan – de vrouwen die hij portretteert in figuratief werk verdwijnen vaak uit beeld, je ziet ze op de rug. “Vaak mijn vrouw, die is in de buurt.” Of ze dalen van een trap, bijvoorbeeld in de serie Descensus. In een column, verschenen in MS-Magazine van het VU mc, november 2013 schreef Marko: “Iedereen beklimt zijn eigen trap. Trapsgewijs. In een moment van weemoed vraag ik mezelf soms af of ik ooit de langste trap in de wereld zou kunnen beklimmen. Die loopt langs de berg Niessen aan het Thunermeer. Maar liefst 11.674 treden!”

De dag van het interview is zijn zonnige flat net achter de Grote Kerk in Den Haag juist door de trap een moeilijk te nemen vesting: de lift is kapot en drie trappen van twee keer acht treden houden hem thuis gevangen; dat gaat de hele week nog duren, vertelt hij met een grijns – die hem gedurende ons gesprek niet zal verlaten, van droefheid en weemoed in zijn karakter is niets te merken. Enthousiast vertelt hij me over de nieuwe wending in zijn leven: hij wordt begin volgend jaar vader. Het balkon staat vol uit te proberen kinderwagens en biedt een vrolijke en optimistische aanblik.

Sterren op het doek

Marko Klomp, geboren in Goes, opgegroeid in Voorschoten, woont nu met zijn Franse vrouw Aurélie in Den Haag. Hij voelt zich Hagenees. Liefhebber van Louis Couperus, en: “Ik ben ook ADO Fan!” zegt hij lachend. Schilder (en dichter) Klomp werd door het tijdschrift ‘Elegance’ gekozen tot een van de tien meest veelbelovende kunstenaars van 2013. Het jaar ervoor won hij glansrijk in het tv-programma ‘Sterren op het doek’ met zijn portret van Jeroen Krabbé.

portretten-141210-Marko-Klomp-krabbe“Verdomd goed doek” zei Krabbé, duidelijk aangedaan door het portret dat Marko van hem maakte. Hij nam het mee naar huis. Ze hebben nog steeds contact, de kunstbroeders. Marko is erg blij met die ervaring: ‘Het heeft me op de kaart gezet in de kunstwereld.’

Klomp voltooide zijn opleiding in 1998 aan de Academie St. Joost in Breda. Sindsdien schildert én dicht hij, met woorden en beelden probeert hij de kijker/lezer te raken. Poëzie en schilderkunst horen voor hem bij elkaar. Van jongs af aan was het duidelijk dat hij iets in de kunsten ging doen: hij tekende op wat maar beschikbaar was, al was het een schooltafeltje. Zijn moeder, beeldhouwster, nam hem mee het atelier in. Het atheneum haalde hij ‘met veel stoeien en vechten’. De wens van zijn vader – een universitaire studie – was uitgesloten: Marko wilde schilderen. “Hier ligt mijn talent, en mijn droom”, zegt hij. “Het is geen financieel zeker bestaan, ik ben een eenmanszaak.

En de MS belemmert me in het uitbouwen daarvan: ik ga niet zo makkelijk meer exposities af, naar poetry-slams. Ik zou wel graag meer naar buiten willen treden, maar mijn energiebalans houdt me tegen.” Toch lukt het hem regelmatig in binnen – en buitenland te exposeren. Hij bracht een dichtbundel uit: Spalken van de levenslijn (Haags Fris; 2012).

‘MS omarmd’

Sinds 2004 heeft hij MS-klachten, maar pas jaren later kreeg een heftige schub hem te pakken, waarop een revalidatietijd en een rolstoel volgden. Die staat nu in zijn kleine atelier, naast de huiskamer. Hij schildert vanaf een trippelstoel. Marko legt uit hoe de MS ook zijn schilderstijl heeft veranderd: “Vroeger schilderde ik meer pasteus, met grote halen dikke verf, centimeters dik op het doek. Ik ben steeds ingetogener geworden. En ik ben ‘out of focus’ gaan werken, misschien wel getriggerd door het vage zien van MS! Ik heb dit aspect dus omarmd; net als Monet, die schilderde terwijl hij staar had.” Hij zegt het met een ironische grijns.

Op de vraag of hij wel eens boos is op zijn ziekte volgt een kort: ”Nee, nou ja, ja. Ik scheld wel eens, dat lucht op.” Met name het gebrek aan energie stoort hem. Meteen voegt hij toe: ”Maar het is ook fantastisch dat mensen werk van me willen kopen, dat ze ontroerd raken door mijn werk- onder andere door portretten die ik in opdracht maak. Dat geeft een geweldig gevoel, dat ik mensen zo kan raken.”

Sociale media

Marko werkt nu aan een serie schilderijen waarbij hij zich laat inspireren door wat anonieme mensen op internet zetten over hun persoonlijk leven. “ Fascinerend dat mensen hun persoonlijke informatie en ervaringen op sociale media delen met iedereen. Alles is openbaar!” Hij verwerkt de foto’s die hij tegenkomt in weergaves van het dagelijks leven, in zijn typische vage lijnvoering.

Zijn laatste tentoonstelling was een themaexpositie met meerdere kunstenaars in het Haagse Gemeentemuseum, met als thema Licht. Zijn schilderij ‘Descending the light’ was binnen een week verkocht. “Als jongetje kwam ik vaak in het Gemeentemuseum. Gaaf dat ik er nu zelf hing!” glundert Marko.

Lees meer:

markoklomp.com

De poëzie van Marko Klomp is te vinden op zijn website en opgedichten.nl/schrijver/markoklomp

Sterren op het doek, NPO uitzending gemist

Fotograaf: Manon van der Zwaal

Eerder verschenen in MSzien magazine, Jaargang 13, december 2014

Back To Top