skip to Main Content

‘Het gaat erom dat je je grens verlegt’

‘Het Gaat Erom Dat Je Je Grens Verlegt’

Stel je voor: je staat in een witte wereld, de wind raast om je hoofd en het uitzicht is weids. Om je heen sneeuwtoppen en gletsjers. Je bent moe en hebt weinig zuurstof – en er zijn nog een aantal dagen te gaan voor het basiskamp weer in zicht is. Dit maakte Niels van Buren (37) mee, als eerste man met MS op de top van de Mount Everest. Aan MSzien vertelt hij zijn verhaal.

Door: Femke Verhoef

160905-mszien-niels-mount-everest-1 Op het balkon van zijn Haarlemse bovenwoning hangen Tibetaanse gebedsvlaggetjes. Ze brengen geluk én ze staan symbool voor zijn beklimmingen en de reizen die hij heeft gemaakt. Want Niels van Buren heeft niet alleen Mount Everest bedwongen maar ook de Kilimanjaro en andere bergen. Een ongelofelijke prestatie voor iemand die sinds 2011 MS heeft.

Die diagnose was destijds heel confronterend, vertelt hij. “Ik was vooral bang voor een stempel van anderen. Maar door het etiket MS leer je jezelf ook beter kennen. En ik wilde mijn leven niet laten bepalen door iets wat zou kunnen gebeuren; daarom ben ik zo actief gebleven. Als ik nu terugkijk heeft het veel dingen in gang gezet.”

Big Hairy Audacious Goal

Drive is een woord dat perfect past bij Niels. Het kenmerkt zijn hele leven, professioneel en persoonlijk. “Ik merk dat het me veel voldoening geeft om een doel te hebben. Een BHAG, een Big Hairy Audacious Goal, noem ik dat: een doel dat moeilijk te behalen is. Voor mij is dat bijvoorbeeld een berg beklimmen, voor een ander is het misschien het beklimmen van één traptrede tijdens Arena Moves. Toch zijn we allebei even trots. Het gaat erom dat je je grens verlegt. Als je één keer jezelf overwonnen hebt, opent dat deuren en daardoor treedt er een versnelling op. Het geeft mij richting om zo’n doel te hebben en daar gefocust naartoe te werken”.

Mission Summit

Een vriendin van Niels wilde voor haar 40e de Kilimanjaro bedwingen. Zo ontstond het idee om samen te gaan bergbeklimmen. Vlak daarna kreeg Niels de diagnose MS. Dat was de aanleiding om aan de beklimming een goed doel te verbinden: Mission Summit, met in de naam de afkorting MS verwerkt. Samen met acht vrienden richtte Niels de stichting Mission Summit op, met als doel wetenschappelijk onderzoek naar MS te steunen.

Niels: “Het is cruciaal dat we in beweging komen – niet alleen de wetenschap, maar wij als MS-patiënten ook. Zelf doe ik dat door Mount Everest te beklimmen, een ander kiest een doel naar eigen kunnen. Als we dan op deze manier ook geld voor onderzoek kunnen inzamelen is dat alleen maar mooi. Trouwens: ik ben me ervan bewust dat MS duizend gezichten heeft. Ik kan dit nog doen en daar ben ik heel blij mee. Een ander zit in een rolstoel en heeft weer heel andere doelen.”

Mount Everest

Een paar bergen later rees het idee om de Mount Everest te beklimmen. Niels: “Ik dacht: dat doen we even. Maar het duurde drie jaar; ik was helemaal geen bergbeklimmer en moest veel leren. Als blijkt wat er bij komt kijken, laten sommige mensen zich afschrikken, maar ik niet”.

De beklimming van de Mount Everest is gevaarlijk, zo blijkt uit Niels’ verhaal en uit de foto’s die hij laat zien. Hij schetst het gevoel en het uitzicht. “Overdag is het heel mooi. En ’s nachts in je tent zie je al die sterren, maar ook het donker. Om je heen zijn alleen maar bergen en dat is nogal spannend. Bij het klimmen moet je over het ijs. De sjerpa’s leggen ladders over de spleten heen en knopen ze aan elkaar. Je bent volledig gefocust op de vierkante meter voor je. Een soort mantra totdat je dat korte stukje hebt overbrugd. Daarna komt het steile deel. Het gevoel dat je zou kunnen vallen schakel je uit, daar kun je niet aan denken.”

De hele tocht nam twee maanden in beslag. Wat hij voelde toen hij boven was aangekomen, daar is deze durfal duidelijk in. “Als je naar de top gaat ben je al een poos op hoogte en dat is vermoeiend voor je lichaam. Wij deden vijf lange dagen over dat laatste stuk. Tegen de tijd dat je op de top bent, heb je niet zoveel emoties meer. Natuurlijk ben je blij, maar je blijft toch heel alert want je moet nog twee dagen om terug te komen in het basiskamp. Dan pas is er ruimte voor blijdschap. Maar in ons geval bleken er twee mensen te zijn overleden, dus die blijdschap was er niet. Nu pas ben ik trots. Ik kan zeggen dat ik Everest heb beklommen. Maar wat misschien nog toffer was, is de reis er naartoe.”

Zelfstandig ondernemen

Na Mount Everest besteedt Niels veel tijd aan zijn eigen ICT-bedrijf. Want volgens hem is het nu de beurt aan zijn onderneming om te groeien. Daarbij heeft hij niet voor de makkelijkste weg gekozen: zijn bedrijf heeft een aantal medewerkers met autisme in dienst. “Voor mij is het echt een uitdaging om ook hen het beste uit zichzelf te laten halen. Ze weten al waar ze minder goed in zijn, en het is mooi om te zien in welke dingen ze wél heel goed zijn. Daarnaast vind ik dat een beetje maatschappelijke betrokkenheid bij een ondernemer geen kwaad kan.”

Nu deze gedreven man zijn ultieme doel bereikt heeft, vindt hij het tijd dat ook anderen ambassadeur worden van Mission Summit. Daarom stelt hij hier nog maar eens de vraag: wie sluit zich aan?
>> Sluit je nú aan

 

Eerder verschenen in MSzien – Jaargang 15, september 2016

 

Dit bericht heeft 0 reacties
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back To Top