skip to Main Content

Nú kan ik voetballen met de kinderen

Nú Kan Ik Voetballen Met De Kinderen

‘MS zie je niet aan de buitenkant’. En: ’Mensen met een niet-Westerse achtergrond kunnen geen MS krijgen’. Dat denken veel zorgverleners. Hoe dit voor Meriem Alhassani uitpakte, vertelt ze aan MSzien. “Ik weet nu: niet ver in de toekomst plannen, maar van het moment genieten. Nú voetballen, nu het nog kan.”

Door: Marja Morskieft

Meriem Hassani werd in 1977 geboren in Bagdad. Drie maanden later verhuisden haar ouders naar Abu Dhabi om er te werken en te studeren. In januari 1985 emigreerden ze naar Spanje en daar groeide Meriem op. Ze spreekt vloeiend Spaans, naast haar moedertaal Arabisch en zegt, in goed Nederlands: ‘Ik voel me eigenlijk 130904-mszien-Meriem-Alhassani-1geen Iraakse, meer een Spaanse.’ In 1997 vertrok ze met haar Nederlands-Iraakse man naar Nederland, waar ze twee kinderen kreeg. Een echte wereldburger is ze: ”Ik maakte deel uit van een gemeenschap van Syrische, Marokkaanse, Algerijnse en Libanese mensen. Ik heb nichtjes in London, vriendinnen uit IJsland.” De directe familie van haar ouders woont nog steeds in Irak. Zij woont nu in Nijmegen met man en twee kinderen, een jongen en een meisje. Goedlachs, kleurig gekleed en op pumps: je denkt niet meteen aan MS als je Meriem Alhassani ziet.

MS als verrassing

Meriem hield van sporten. In 2006 voelde ze tijdens het rennen, ze weet het nog precies, ineens tintelingen in haar been, en een doof gevoel. De huisarts vermoedde stress en dat was wel een opluchting. Maar na twee jaar verergerden de klachten, beide benen werden doof en ze had zenuwpijn, het lopen werd moeilijker. De fysiotherapeut die naar een hernia keek, kreeg argwaan en liet haar naar de neuroloog verwijzen. Vier MRI’s werden er gemaakt, maar ze brachten geen echte duidelijkheid. Er werd ook niet specifiek naar MS gezocht. Omdat de Kerstperiode met bezoek aan familie in Spanje aanbrak werd er geen verder onderzoek gedaan.

Bevriende neurologen in Spanje zorgden ervoor dat ze bij een MS-neuroloog terechtkwam en deze stelde op grond van haar klachten en de MRI’s de diagnose MS.
Meriems neuroloog in Nijmegen wilde, geconfronteerd met deze bevindingen, geen verder onderzoek doen, maar afwachten. Maar Meriem wilde heel graag zekerheid! Haar collega’s bij Stichting Intercity adviseerden haar het MS Centrum in Nijmegen te raadplegen. Daar werd na drie weken al duidelijk dat Meriem echt MS had.
“Het was geen schok voor me, ik had me al voorbereid” vertelt Meriem rustig. Ze had op internet al informatie op Spaanse sites gezocht . “Ik was vooral bang om niet meer te kunnen bewegen, om in een rolstoel te komen. Niet meer actief te kunnen zijn lijkt me vreselijk!”

Meriem is nog steeds bij het MScentrum in Nijmegen onder behandeling, maar sinds de MSzorg daar afgebouwd is heeft ze nog geen nieuw onderdak gevonden. Haar neuroloog is naar Den Bosch vertrokken dus misschien gaat ze voortaan daar naartoe.

Inmiddels gebruikt ze MS-remmende medicatie (Rebif), en meestal eindigt ze de winter met een prednisoninfuus. ”Ik hou niet van de winter, dat is mijn slechtste tijd”.

MS en werk

Hoewel Meriem wel (vermoeidheids)klachten heeft, en soms een slechte periode, werkt ze 21 uur per week als administratief medewerkster bij de Stichting Intercity, een taalinstituut voor anderstaligen. Ze is daar in 2007 begonnen als vrijwilligster en na twee maanden werd dat omgezet in een arbeidscontract. “Ik ben een beetje een workaholic, ik vind het heerlijk om te werken. Zelfs als ik veel last van mijn benen heb, dan is het toch: hup aankleden, en naar mijn werk!” lacht ze. Ze merkt wel dat haar geheugen, voor telefoonnummers bijvoorbeeld, minder wordt, en ze schrijft daarom veel op. Hoe gaan ze daar met haar aandoening om? Meriem: “Vanaf dag 1 ben ik er duidelijk over geweest. Mijn collega’s raadden me aan naar het MS centrum te gaan voor een second opinion.” Ze heeft geen speciale aanpassingen nodig. “ Ik werk precies als de andere collega’s. Maar als ze me met platte schoenen zien in plaats van pumps, weten ze hoe laat het is: zere benen!”

MS is onbekend

In Arabische landen is MS onbekend, vertelt Meriem. Haar ouders hadden het er dan ook heel moeilijk mee dat ze geconfronteerd werden met zo’n ernstige ziekte bij hun oudste dochter. Ze gingen meteen op zoek naar informatie, maar begrijpen niet goed wat het inhoudt, chronisch ziek zijn. MS is natuurlijk ook een moeilijk verhaal. “Ze zien me ‘s ochtends met hakken, en als ik dan zeg, ‘s middags ben ik moe, dan zie ik ze denken, tja, die hakken! Het is een ziekte met 1000 gezichten.”

Haar omgeving komt met veel adviezen en tips, eet dit of dat, maar daar heb ik eigenlijk niet veel aan, zegt Meriem. Je moet er zelf van dag tot dag mee omgaan, je kent je lichaam zelf het beste. Haar kinderen ( 12 en 10 jaar) heeft ze het vanaf het begin verteld. “Ze weten dat ik ziek ben, ze zijn ook heel behulpzaam, maar ik probeer ze er zo min mogelijk mee te belasten, ze moeten ook kind kunnen zijn.” zegt ze. “Al leer ik ze wel klusjes uitvoeren.”

Haar culturele achtergrond en haar geloof geven haar steun bij het omgaan met de ziekte: “In de Islam is ziekte zeker geen straf, maar juist een toets die Allah je geeft om je te verbeteren. Zo zie ik het, ik wordt getoetst en ga mijn best doen om hier zo goed mogelijk mee om te gaan.”

MS contacten via internet

De website MSweb kende Meriem nog niet, ze was eerder geneigd om op Spaanse websites te zoeken. Via Facebook onderhoudt ze wel contacten met lotgenoten. Verder kent ze, heel toevallig, nog een vrouw met MS in haar buurt: zij is afkomstig uit Soedan.

Hoe denkt ze over haar toekomst? “Voorop staat dat ik de MS niet de controle over mijn leven wil geven. Ik wil zelf bepalen hoe ik mijn leven leid. Maar ik kijk niet ver vooruit, ik leef van dag tot dag. Nu heb ik energie om te voetballen met de kinderen, dus ik geniet er nu van. Het idee dat ik dingen ga verliezen is verdrietig. Maar ik ben heel praktisch ingesteld, ik zoek meteen naar oplossingen.”

Met deze optimistische instelling hoopt ze het nog lang vol te houden: haar werk, leuke dingen doen met de kinderen als skaten en voetballen. ”Mijn instelling is: ik kan het… depressie staat niet in mijn woordenboek.”

FELEM Esclerosis Múltiple España:www.esclerosismultiple.com

REEM Red española de esclerosis multiple: www.reem.es

Eerder verschenen in MSzien nr. 3, 2013

Back To Top