Raymond Timmermans, MSzien

Oud hoofdredacteur MSzien

Raymond Timmermans (60) is journalist. Onlangs zestig geworden. Geboren Maastrichtenaar maar getogen Hagenaar. Getrouwd met Thea. Begon in ’69 met bladen voor middenstanders en maakte later met drie andere collega’s de personeelskrant voor de PTT. Zijn vriend Louis Weltens – de laatste jaren zijn journalistieke rechterhand als eindredacteur van MSzien – spoorde hem aan om voor een echte krant te gaan werken.

Door: Hanneke Douw
fd3mszien020710vragenraymondZo kwam Raymond bij de Haagsche Courant, waar hij onder meer stadsredacteur en chef binnenland werd. In ’88 stapte hij over naar Radio West – nu RTV West – om er programmaleider en plaatsvervangend hoofdredacteur te worden. En toen werd in maart ’89 bij hem MS geconstateerd. Raymond had geen gevoel meer in z’n vingertoppen, zag dubbel, had algehele uitval en last van vermoeidheid. Allemaal zaken die zo kenmerkend zijn voor MS.

“Ik heb naar nu blijkt de benigne vorm van MS, een aanval en daarna lange tijd stabiel”, zegt hij. Wie hem ziet lopen denkt geen moment aan een man met een chronische aandoening. Ietwat huppelend, altijd bezig, veel verhalen en schijnbaar onvermoeibaar”. Maar ’s middags ga ik plat, wat er ook gebeurt. Tussen 2 en 4 gaat bij mij het licht uit. Daarna kan ik weer veel hebben”. Raymond werd in 2002 volledig arbeidsongeschikt verklaard maar bleef op eigen initiatief bij de omroep tot september 2003. Daar is hij nu intussen met pensioen.

Vrijwel vanaf het begin van zijn ziekte heeft Raymond zich vrijwillig ingezet voor zijn lotgenoten. Hij stond aan de wieg van het blad MenSen van de MSVN, schreef veel artikelen voor de stichting MS Research en legde samen met Nora Holtrust de basis voor MSweb. Inmiddels dé website voor mensen met MS.

Het is ondoenlijk om hier alle werkzaamheden van Raymond te beschrijven. Hij is een workaholic in hart en nieren. Tikt nog met twee vingers, laat makkelijk dingen vallen en als hij in de keuken staat wordt het een zooitje. Maar toen bij zijn geliefde Thea in mei 2006 een ernstige aandoening werd geconstateerd, deed Raymond een flinke stap terug voor wat betreft zijn vrijwilligersactiviteiten. Genieten met Thea van elke dag die ze samen hebben, dat heeft nu de hoogste prioriteit.

Aan Raymond de tien vragen dit keer:

Omdat hij veel te vertellen heeft, maar ook een beetje om hem te bedanken voor al die jaren van belangenloze inzet voor zijn lotgenoten.

1. Wat voor iemand ben jij? Hoe zou je jezelf karakteriseren?

“Een workaholic. Ik had een 25-uursklok in mijn lijf, dus elke dag een uur extra. Maar zeven uur slaap nodig. Nog steeds trouwens, ondanks mijn MS. Als ik ’s middags maar ga liggen. Verder van jongs af aan een huismus. Maar ook, wat je misschien niet zou verwachten, een romanticus. Schrijf al sinds jaar en dag gedichten en heb nog plannen voor heel wat boeken. Verveel me nooit”.

2. Wat ben je van beroep?

“Journalist. Ofschoon van beroep… Ik ben misschien wel journalist van geboorte. Als jongen van acht zat ik al vaak aan het raam de voertuigen te tellen die langs kwamen om die aantallen in zelf verzonnen categorieën drukte te noteren in mijn dagboek. Ook hield ik elke dag bij wat voor weer het was, hoeveel graden, of de zon scheen en ook dat ging het dagboek in”.

3. Hoelang heb je al MS?

“Sinds 1989”.

4. Heeft het krijgen van MS je leven veranderd?

“Ja, om te beginnen wat mijn loopbaan betreft. Het was de bedoeling dat ik hoofdredacteur zou worden van Radio TV West. Mooi niet dus. Verder maakte het vooral verschil in mijn ritme. Ik deed al aan timemanagement, ook voor mijn werk, maar met MS doe ik dat nog veel consciëntieuzer. Ik maak voor elke dag een agenda – in mijn computer. Geen punt als ik aan iets niet toekom; dan schuif ik het gewoon door naar de volgende dag”.

5. Hoe komt het dat je actief bent geworden voor lotgenoten met MS?

“Van begin af aan heb ik meer willen weten van de ziekte en daarom wilde ik contact met lotgenoten. Zo kwam ik op het maandelijkse spreekuur van de MSVN-groep Zoetermeer terecht in het Lange Land ziekenhuis van Zoetermeer. En via hen bij het hoofdkantoor van de MSVN in Den Haag. Informatie over de ziekte vind ik van groot belang. Daarom heb ik me bij de MSVN gemeld als redactielid van MenSen, dat toen net als blad was begonnen”.

6. Waarom ben je juist actief geworden voor MSweb en niet bijvoorbeeld voor het Nationaal MS Fonds of MSi?

 “Het Nationaal MS Fonds vind ik een te betreuren afgesplitste splinter van de MSVN. En dat ze ook onderzoek initiëren en daarvoor geld ophalen, laat dat toch aan MS Research over! En waarom meer dan één patiëntenorganisatie in Nederland voor een ziekte waaraan maar tussen de 12.000 en 16.000 mensen lijden. Overdreven en onverstandig, want het is duurder en maakt je allebei afzonderlijk minder krachtig. Dus wat patiëntenorganisatie betreft lijkt mij de MSVN als grootste te verkiezen en scoort MSi voor mij het laagst. Bovendien richt die zich vooral op het alternatieve circuit, waarbij ik mijzelf niet thuis voel.

MSweb is niet zozeer een patiëntenorganisatie als wel een organisatie van en voor mensen met MS. Informeren staat bovenaan. Een idee dat ik mede heb vormgegeven. Dat is uit de redactie van MenSen ontstaan. Ik ben ook bestuurslid van de Stichting Vrienden MSweb. Nadat het bestuur van de MSVN had besloten dat MenSen een ander blad moest worden, is de redactie daar met mij opgestapt en ben ik actief gebleven voor MSweb en dus ook voor MSzien en MS Research”.

7. Wat is het leuke of bevredigende aan jouw werk voor MSweb? 

“Voor het uitoefenen van mijn oorspronkelijke vak had ik geen kracht meer. Maar het journalistieke métier heb ik nog wel ten dienste kunnen stellen van mijn lotgenoten. Dat gaf me een heel goed gevoel en ik kreeg er vaak veel waardering voor, zowel van artsen als van lezers. Maar ook van een organisatie als MS Research bijvoorbeeld. Er valt over ziekte en gezondheid en dus ook over MS veel uit te zoeken en te schrijven. Publieke media doen dat nauwelijks of in elk geval niet goed. Ik ben blij met het idee die leemte iets te hebben kunnen opvullen”.

8. Ben je niet bang dat door dit vrijwilligerswerk je wereld nog meer wordt bepaald door MS?

“Eigenlijk valt het wel mee. Ik heb altijd geprobeerd er van alles naast te doen. En ik vind schrijven over mensen heel leuk en zinvol. Of het nou ministers zijn, kunstenaars of mensen met MS. Maar door omstandigheden vind ik het nu wel tijd om mijn MS-werk af te bouwen”.

9. Wat zou je ervan vinden als er, nu er geen militaire dienstplicht meer bestaat, een sociale dienstplicht komt?

 “Helemaal voor! Jonge mensen leren zich dienstbaar voor anderen te maken en zien hoe leuk dat eigenlijk is”.

10. Gesteld dat iedereen op zijn 18e bij het gemeentelijk loket een ziekte of handicap zou moeten kiezen, welke kwaal zou jij dan hebben gekozen?

 “Welke idioot heeft nou zo’n vraag verzonnen? Oh ja, ikzelf geloof ik!

Toch is het iets waar ik wel eens over nagedacht heb. Stel je moet geopereerd worden en de chirurg komt je vertellen dat aan de operatie het risico verbonden is dat je ofwel blind wordt of doof… dat je de keus hebt. Een moeilijke zaak, maar als me dat op mijn 18e zou gebeuren zou ik voor blind kiezen. Nooit meer iets kunnen horen zou ik heel erg vinden terwijl ik wel al iets gezien heb en bovendien misschien nog dingen kan voelen.

Met MS heb ik leren leven, dus daarom zou de keus MS misschien nog niet zo gek zijn.

Maar het liefst zou ik de ziekte van mijn vrouw Thea willen overnemen. Kan dat ook, mevrouw van het loket? Thea kreeg anderhalf jaar geleden te horen dat ze Myelofibrose heeft, een chronische beenmergziekte. Ik vond en vind dat niet eerlijk. Zij heeft al meer dan 18 jaar moeten leven met iemand die MS heeft en dan krijgt ze nu zelf nog eens zo’n energievretende ziekte. Doe mij die maar. Ik ben aan dat euvel al een beetje gewend”.

MSzien jaargang 2007 nummer 2 (april).

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *