homesitemapcontactA+

Blog Emma: Mijn waakvlam

Blog Emma

Blog emmaEmma is onze nieuwste blogger! “De wil om te schrijven was er al veel langer”.Toen bij Emma in 2015 onverwacht de diagnose MS werd gesteld, bracht haar dit veel onzekerheid. Maar juist die onzekerheid geeft haar de kracht om het schrijven in de praktijk te brengen. In haar blog beschrijft Emma hoe de MS ruimte in haar leven inneemt en hoe ze ruimte aan de MS probeert te geven.


Mijn waakvlam

De wekker gaat en haalt mij bruut uit een diepe slaap. Ik besluit op te staan en gooi het dekbed van mij af. Ik sta op en loop moeizaam naar de badkamer. Mijn benen zijn nog niet wakker. Ze voelen aan als twee houten planken die niet willen buigen. Ze weigeren dienst in het koude huis.

Mijn bovenlijf zwaait wat heen en weer, alsof de houten planken gaan breken. Alsof ze me gaan laten vallen. Eenmaal beneden loop ik direct naar de thermostaat en geef er een draai aan. Als mijn eigen kachel nog niet voldoende draait, zal de kachel van het huis maar flink aan het werk moeten gaan.

Als student sprak ik in de winter tegen mijn gaskachel. Een kleine ronde potkachel midden in de woonkamer. De kachel was oranje, het oranje zoals ze dat een halve eeuw geleden mooi vonden. Compleet met een deksel waar je een theepot op kon zetten. Luxe van voor de tijd van waterkokers. De gaskachel miste wel een ruitje aan de voorkant, maar dat maakte niet uit zeiden ze. Ooit was de gaskachel goedgekeurd.

De thermostaat bestond uit een draaiknop. Alleen werkte die draaiknop pas als de waakvlam was verschenen. Terwijl ik op de bank zit met mijn eerste bak koffie, denk ik aan zo’n koude ochtend jaren geleden in mijn eerste benedenwoning. Met alleen een thermometer in de tuin die onder een laagje ijs ver onder de nul wees, was er ’s ochtends in de winter niks anders dan ik en de waakvlam.

De schrik was groot als ik wakker werd en de oranje pot niets anders liet zien dan zwart. Ik was in één klap wakker. Terwijl de koud in mijn lijf beet, lag ik op de vloer naast de gaskachel. Eerst met een lucifer in de ene hand terwijl mijn andere hand de knop vast hield. Al snel werd de lucifer een sigaret. Totdat de sigaret op was en werd vervangen door een brandend wierookstokje. Opgeven was geen optie. Alleen ik en de kachel. Mijn armen werden zwaar. Mijn ogen traanden van de kou. Maar ik hield het vol. Ook na een kwartier. Ook na drie kwartier.

Ik hield vol net zo lang vol totdat ik een klein vlammetje zag. Teer en voorzichtig. Pas toen ik zeker dacht te weten dat ik me dit vlammetje niet alleen inbeeldde, durfde ik de knop los te laten. Ik durfde niet te kijken of het vlammetje bij me zou blijven. Bang dat het vlammetje me weer in de steek zou laten. Ik keek de woonkamer in en ontdekte dat er in de linkerhoek van de kamer schimmel op de muur. Niet alleen de badkamer bleek met schimmel bezet.

Ik veegde mijn tranen weg en keek naar de gaskachel. De waakvlam liet zich nu goed zien. Ik haalde diep adem en draaide de knop een slag. En ja, daar sprong het vuur aan. De ring gaf eindelijk vuur. Weliswaar hier en daar een vlammetje minder, maar ook dat maakte niet uit hadden ze gezegd. De kamer rook een beetje naar gas, maar dat zou toch niets uit moeten maken. Zolang het vuur maar brandde.

Nu drink ik nog een slok hete koffie en besluit op te staan. Ik loop met mijn houten benen voorzichtig naar de radiator. Ik houd mijn hand tegen de radiator aan en voel de warmte in mijn lijf stromen. Mijn waakvlam springt aan.

Emma

Fotografie: Maxim Wermuth

Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *