homesitemapcontactA+

Huis en haard

Blog Liva

Gasten bied je een bed aan, nietwaar? Huis en haard leerde ik openstellen. De gast bleek permanent asiel te vragen. Toen ik begreep dat zelfs na de stevigste onderhandelingen vertrek geen optie was, bedacht ik een plan. Ik wreef in mijn handen vanwege mijn briljante oplossing.

De grootste en mooiste kamer richtte ik in. Zo comfortabel mogelijk en van alle gemakken voorzien. Als een loom dier zou MS hier zijn tijd doorbrengen. Volkomen content en in de watten gelegd. Het is namelijk prettig om te weten waar het kwaad zich schuilhoudt. Ik weet zo in ieder geval waar hij niet is.

Ik vergat alleen één detail: dat slot op de deur. En dat wegstoppen nooit voor een oplossing op de lange termijn zorgt. Vroeg of laat zou het gaan dwalen. Dolend alle deuren opentrekken. Naarstig op zoek naar contact. Ik begon dus vreselijk op mijn hoede te zijn. Nota bene in mijn eigen huis! Wat als het dwalen vannacht ineens begonnen was en ik in de vroege ochtend geheel onverwacht oog in oog zou staan met wat ik zo zorgvuldig had weggestopt?

Wat is het makkelijk om te doen alsof ik geleerd heb in de pas te lopen. Ik. MS. Wij. Samen. Vanaf nu horen wij bij elkaar.

Steeds vind ik mijzelf terug met een bang hart en een verstarrende vrees in het lijf. Dan hoor ik een verhaal over iemand die zijn eigen vest niet meer dichtgeknoopt krijgt. Ik spreek een lotgenoot zonder baan. Ik zie een oude bekende, in een rolstoel. Dan voel ik een nieuwe tinteling in mijn been, een dove plek op mijn rug en hoor ik mijzelf hakkelend zoeken naar woorden. Dan ben ik bang mijn eigen bruiloft niet lopend te halen, mijn werk te verliezen, mijn broekknoop niet te kunnen vinden. Of erger. Het zijn confrontaties met die gast wiens aanwezigheid ik hard-hard-hard probeer te negeren. Ik voel opnieuw de angst voor zijn toekomstig dolen en dwalen.

De angst voor wat komen gaat, heeft echter geen zin. Het is alsof je alvast je paraplu openklapt, wachtend op de regen die misschien komt. Ondertussen voel je de zon niet op je huid.

Voorzichtig sluip ik dus naar het achterkamertje. Ik weet dondersgoed dat ik bezoek heb.

Ik zet de deur op een kier.

Liva

 

Dit bericht heeft 1 reactie
Klik op een tabblad om aan te geven hoe u wilt reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *